พบจิตแพทย์ดีไหมคะ...

คือขอเล่าก่อนนะคะว่าส่วนตัวเป็นคนตลกมากๆชอบเสียงหัวเราะ ชอบพูดหรือทำอะไรสนุกๆ แต่พักหลังๆมาเริ่มมีอาการขี้เกียจ เบื่อหน่าย ท้อ หมดหวัง ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ อยากอยู่ในห้อง ไม่อยากไปไหนทั้งๆที่เราเป็นคนชอบปาร์ตี้หรือสังสรรค์กับเพื่อน แต่พอเป็นคือเราไม่ไปเลยค่ะ เรารู้สึกว่าเราเหนื่อยมากในแต่ละวัน กลับมาจากร.ร.รู้สึกต้องการนอน บางทีก็กินเยอะก็เยอะมากๆ พอไม่กินก็ไม่กินเลย ช่วงนี้รู้สึกจะหนักหน่อยคือมีอารมณ์สองขั้วค่ะ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้[คือช่วงอาทิตย์ก่อนๆที่ผ่านมา คือตอนแรกเราพยายามจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน เพราะเราไม่อยากอยู่ในลูปนี้อีกแล้ว แล้วน้าเค้าชวนเราไปเที่ยวเพราะเค้าบอกว่าเพื่อนเค้ามาหาจากต่างจังหวัดเราก็เลยบอกว่างั้นเดี๋ยวเราไปหาเพื่อนก่อนได้มั้ย เค้าบอกว่าคงไม่ได้ให้รีบมาโอเคค่ะเราก็รีบไป พอ4ทุ่มเกือบๆ5ทุ่มเราก็ถามเค้าจะไปตอนไหนทั้งๆที่3ทุ่มเค้าบอกให้เราแต่งตัวรอเราก็แต่ง พอเราอะไรเสร็จเราก็ถามน้าค่ะเค้าบอกว่าไม่ไปแล้ว เรารู้สึกเหมือนจุกในอก เราไม่เข้าใจ เราบอกน้าว่าทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก เค้าก็หัวเราะค่ะ เรางงมากๆ เราก็บอกเค้าว่าถ้าไม่ไปทำไม่บอก เค้าก็หัวเราะไม่พูดอะไรเราก็เลยขับรถออกมาเลย ตอนนั้นโมโหมากโมโหจนตัวสั่นน้ำตาไหลอัตโนมัตค่ะ (บ้านน้าอยู่ในตัวเมืองค่ะแต่บ้านยายอยู่นอกตัวเมืองแต่ก็ใหญ่เหมืนกันค่ะซึ่งมันไกลกันมาก)เราขับรถมาเร็วด้วยความโกรธ ร้องห่มร้องไห้ไปตามทางค่ะคือเสียใจมาก แต่ในใจคิดอยู่ตลอดว่ามันก็แค่เรื่องผิดนัด ผิดคำพูดจะร้องไห้ทำไมมันแค่เรื่องเล็กๆพอไปถึงบ้านเพื่อนเราก็ไม่พูดกับมครค่ะรู้สึกเครียด/spoil]  ตั้งแต่นั้นก็อาการหนักเลยค่ะ คือซึมมากๆ  กลายเป็นคนหงุดหงิดโหดง่าย ใจร้อน คือบางทีโมโหก็ทำรายข้าวของ ทำร้ายตัวเองคือการชกประตูต่อยตูต่อยกำแพง มันจะรู้สึกใจเย็นลงค่ะ  เราเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆจน4-5วันก่อนน้ามาง้อเราค่ะ เค้าขอให้เราไปหาเค้าแต่เราบอกเค้าว่าเราจะไปตอน6โมงเย็น เราออกจากบ้านมาตอนบ่ายโมงค่ะเราไปหาเพื่อนเพราะมีสังสรรค์กันตอนกลางวัน พอ6โมงตารอเราอยู่บ้านรอไปพร้อมกัน  คือเราก็บอกเค้าว่าอีกแปปนึงนะกำลังกลับสรุปลืมดูเวลาปาไป20:30ค่ะตาก็โทรหาเราแล้วถามว่ามารึยังตารอนะ เราก็ขับรถไปคุยไปค่ะเราเกิดอาการร้องไห้ขึ้นไม่รู้คิดอะไรอยู่ในหัว ร้องไห้แล้วบอกกับตาว่าเหนื่อย เหนื่อยมากๆ ไม่อยากอยู่แล้ว  เค้าบอกเราว่าไม่เอาแบบนี้นะ  ใจเย็นๆรีบกลับบ้านตารอนะ พอเราไปถึงตาก็ไปแล้วค่ะเค้าไม่ได้รอเรา หรืออาจจะรอนานเกิน พอถึงบ้านเราโทรถามเค้าว่าจะให้เราเอารถไปมั้ย เค้าบอกว่าถ้าไหวก็มา เรากฐอกว่าถ้าไปเราไม่นอนนะ(เรายังโกรธน้าอยู่ค่ะ)น้าพูดสวนขึ้นมาว่า ถ้ากลัวได้นอนก็ไม่ต้องมาพึ่งพาอะไรก็ไม่ได้ เราร้องไห้ค่ะ ร้องหนักมากๆ เสียใจ ตอนร้องไห้ปงดหัวมาก ปวดขนาดที่ว่าเดินก็ไม่ไหวค่ะปวดเหมือนจะระเบิด แค่เดินก็สะเทือนไปทั้งหัว เราเลยนอนค่ะ แล้วตน้าก็โทรมาค่ะเราได้ยินทุกอย่างแต่เราไม่รับคือเสียใจร้องไห้หัวก็ปวดคือทรมาณมากๆพอตายายกลับมาเค้าก็มาบอกให้เรากินข้าวแต่เราไม่กินค่ะเรากินไม่ไหวเราลุกไม่ไหวปวดหัวมาก พอตื่นเช้าก็ดีขึ้นค่ะ แต่ยังเครียดอยู่ในหัว  หลังจากนั้นตาก็ดูแลดีค่ะเอาใจใส่พาทำกิจกรรมร่วมกันเราก็ผ่อนคลายขึ้นมาก คืออารมณ์ดีมาก พูดไม่หยุดหัวเราะไม่หยุดจนเพื่อนงงค่ะ อารมณ์ดีมาก แต่อย่างว่าแหละมีอะไรมากระทบจิตใจเท่านั้นแหละเราก็เป็นแบบเดิมเมื่อวานเป็นแบบเดิมคือร้องไห้คือจุกมาก [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อีกเรื่องค่ะพี่เราเพื่อนเราเค้าก็สังเกตุค่ะ เค้าบอกว่าบางทีเค้าเห็นเราหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผลโมโหแรงมาก สักพักก็ดีสักพักก็โมโหเป็นอยู่แบบนี้บ่อยครั้งเค้าก็บอกเราว่าเป็นไบโพลารึป่าว+กับหัวเราะเราก็ไม่ตอบค่ะควรพบแพทย์ดีมั้ยคะ หรือควรทำยังไงดี