ขอถามคุณผู้หญิงครับ

ผมกับแฟนคบกันมานาน รวมเวลาอยู่ด้วยกันก็ 10กว่าปี ผมมีอาชีพ รับราชการ เมื่อปี 56 เมียผมได้คลอดบุตรสาว1คน เราเลี้ยงลูกเอง ผมไม่ได้ให้เธอทำงานแต่อย่างได จนลูกสาวอายุมีอายุได้ 3ขวบกว่า เธออยากออกไปทำงานกับป้าของเธอที่ต่างจังหวัด แล้วผมก็เลยจำเป็นต้องเอาลูกสาวไปให้แม่ของผมเป็นคนเลี้ยงที่ ต่างจังหวัด นับตั้งแต่วันนั้นผมกับแฟนเราก็ห่างกันตลอดมา แต่ผมก็คอยหาวันหยุดเพื่อที่จะไปหาเธออยู่บ่อยๆ ผมมีความรู้สึกคิดถึงเธอตลอดเวลาที่เราห่างกัน เจอกันเราก็มีอะไรกัน เป็นปกติ เธอก็มีอารมณ์ตอบสนองปกติเหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกัน ต่อมาพักหลังๆมันเริ่มเมื่อปี 60-61 นี่แหละ เธอบอกว่าเวลาเธอเจอหน้าผมเธอเฉยๆ ไม่มีความรู้สึก ดีใจ คิดถึง หรืออยากเจอ เธอบอกกับผมว่า เธอเห็นผมเหมือนคนแปลกหน้า เจอกันก็ไม่อยากจะมีอะไรกัน แต่ก็ต้องยอมให้ผมทำ แต่เธอบอกก็แค่นั้นเธอไม่มีอารมณ์ร่วมในขณะทำกิจกรรมกัน เป็นมาทุกครั้ง ผมเลยถามเธอไปว่า ตอนนี้คิดกับเค้ายังงัย เธอบอกว่าเฉยๆ รักแต่ลูกมากกว่า คิดถึงแต่ลูก อยากคุยแต่กับลูก ส่วนตัวผมเธอบอกถ้าวันนี้ไม่มีผมก็ไม่มีผลอะไรต่อเธอ ไม่ได้รัก ไม่ได้มีความคิดถึง อยากเจอ บอกผมว่าเธอเห็นผมเป็นเพียงพ่อของลูกเท่านั้น ผมนี้อึ้งน้ำตาคลอ พูดไม่ออก

#ผมผิดอะไรเธอถึงทำร้ายจิตใจผมถึงเพียงนี้
#ผมก็เป็นคนๆหนึ่งที่อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ก็แค่นั้น

#เสียใจมาก น้อยใจที่สุด