ผมกับแฟนเราสองคนไม่ได้เลิกกัน เพราะคนใดคนหนึ่งมีคนใหม่
ตลอดเวาลาที่คบกันมา3ปีเต็ม เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเหมือนกับว่าเราเป็นคนๆเดี่ยวกันเลยก็ว่าได้ ตื่นเช้าพร้อมกัน ทำงานที่เดี่ยวกัน อยู่แผนกเดี่ยวกัน กินข้าวพร้อมกัน ดูหนังฟังเพลงด้วยกัน ซื่อของเหมือนกัน เราเจอหน้ากันตลอดเวลา และเราก็หมั่นหมายกัน มีทะเลาะกันบ่างแต่ไม่เคยมีคำหยาบคายแม้แต่กูหลุดออกมา
พอวันเวลามันผ่านไป ทำไมเหมือนมันไม่มีความสุขทั่งสองฝ่าย มีแต่ความรู้สึกอึดอัด รู้สึกเบื่อ เหมือนกำลังหลอกตัวเองว่าเรารักเขา เหมือนว่าเรากำลังพยายามรักเขา แต่พอเวลาห่างกันก็คิดถึง และความรู้สึกแย้ๆ แบบนั้นนับวันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นๆ
จนมาวันนึ่ง ผมก็บอกเลิกเธอ เราสองคนคุยกันและเราก็ตกลงเลิกกันโดยที่ไม่ได้โกรธกัน และหลังจากนั้น
"ทำไมผมถึงรู้สึกอกหัก ทั่งๆที่ขอเลิกกับเธอ"
ทำไมถึงรู้สึกอกหัก ทั่งๆที่เป็นคนขอเลิก
ตลอดเวาลาที่คบกันมา3ปีเต็ม เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเหมือนกับว่าเราเป็นคนๆเดี่ยวกันเลยก็ว่าได้ ตื่นเช้าพร้อมกัน ทำงานที่เดี่ยวกัน อยู่แผนกเดี่ยวกัน กินข้าวพร้อมกัน ดูหนังฟังเพลงด้วยกัน ซื่อของเหมือนกัน เราเจอหน้ากันตลอดเวลา และเราก็หมั่นหมายกัน มีทะเลาะกันบ่างแต่ไม่เคยมีคำหยาบคายแม้แต่กูหลุดออกมา
พอวันเวลามันผ่านไป ทำไมเหมือนมันไม่มีความสุขทั่งสองฝ่าย มีแต่ความรู้สึกอึดอัด รู้สึกเบื่อ เหมือนกำลังหลอกตัวเองว่าเรารักเขา เหมือนว่าเรากำลังพยายามรักเขา แต่พอเวลาห่างกันก็คิดถึง และความรู้สึกแย้ๆ แบบนั้นนับวันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นๆ
จนมาวันนึ่ง ผมก็บอกเลิกเธอ เราสองคนคุยกันและเราก็ตกลงเลิกกันโดยที่ไม่ได้โกรธกัน และหลังจากนั้น
"ทำไมผมถึงรู้สึกอกหัก ทั่งๆที่ขอเลิกกับเธอ"