เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ของเราเอง อยากจะมาเล่าแบ่งปันประสบการณ์รักอันแสนเศร้าให้เพื่อนๆได้อ่านกัน
คุณเคยแอบชอบเพื่อนตัวเองกันบ้างมั้ย. (เพื่อนคนนี้เราไม่ได้สนิทด้วย แต่บ้านเรากลับทางเดียวกัน)
เราคนนึงแหละที่เคยแอบชอบเพื่อนตัวเอง เป็นความรักสมัยที่ยังเรียนอยู่ชั้นประถม เด็กใช่ไหมล่ะ (เราเชื่อนะว่ายังมีคนเคยมีความรักตอนอายุน้อยกว่านี้อีก) ตอนนั้นเราได้อยู่ห้องเดียวกัน (นับว่าเป็นรักแรกพบเลยล่ะ ) ตอนนั้นเขายังไม่รู้หรอก แต่พอผ่านมาปีนึง เราก็ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก อยู่มาครั้งหนึ่งตอนเดินกลับบ้านมีเพื่อนคนนึงพูดเกี่ยวกับคนที่ชอบ ว่ามีใครชอบใครกันบ้าง พอถึงตาเรา เราก็บอกแค่ว่า 'เค้าเป็นผิวดำอ่ะ' แล้วเพื่อนมันก็เซ้าซี้ให้เราบอกต่อ เราก็เลยบอกชื่อย่อไป 'ต.เต่า' พวกมันก็อ๋อขึ้นมากันทั้งกลุ่ม ( เฮ้ยๆเขินนะเว้ย อร๊ายยย ) เพราะมีคนลักษณะแบบนี้เพียงแค่คนเดียวในห้องตอนนั้น ตอนแรกเราก็คิดว่า พวกมันคงไม่ไปบอกคนที่เราชอบหรอกมั้ง แต่ที่ไหนได้รู้กันทั้งห้องแล้ว ( งือออ TT )
ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ที่เค้าเริ่มแกล้งเรา (หรือคิดไปเองหรือเกลียดเราก็ไม่รู้) ทั้งปาเศษผลไม้ใส่ ปากระดาษใส่ทั้งๆที่ยังเรียนอยู่ (ตอนนั้นรู้สึกว่าจะเรียนกับพระ ท่านเห็นเราปากลับไปพอดี เลยโดนไม้เท้าฟาดเข้าไปทีนึง เจ็บใจไอ้คนปาไม่หาย ฮึ่มม) (ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายซักเท่าไหร่) หลังจากนั้นก็มีมาอีกเรื่อยๆ อีกทั้งเพื่อนในห้องก็เริ่มแซวกันหนักขึ้น ( เรากับเค้าแทบจะไม่เคยได้คุยกันเลย )
หลังจากนั้นพอจบชั้นประถม ก็เรียนต่อมัธยมต้นใกล้ๆ (ซึ่งโรงเรียนประถมกับมัธยมมันก็อยู่ติดกันนั่นแหละ แค่กำแพงกั้น) เราอยู่คนละห้องกับเค้าเพราะลงคนละโปรแกรม แต่ก็ได้เจอกันบ่อย ( โรงเรียนนี้เป็นแบบเดินเรียน ไม่มีห้องประจำ ) หลังจากนั้นไม่นานเค้าก็มีแฟน แต่แปลกที่ไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงแต่ความตื่นเต้นตอนเจอเค้าแค่นั้นเอง พอเลิกเรียนเราก็จะมาอยู่ที่ร้านของน้าสาวเป็นประจำ (น้าเราขายไอติม เสื้อผ้า ไรงี้) ร้านข้างๆเป็นร้านอาหารตามสั่ง จริงๆมันก็ไม่เกี่ยวไรเท่าไหร่ แต่เกี่ยวตรงที่เค้ารู้ว่าเราจะมาอยู่ที่ร้านน้าเราทุกวัน และเค้าก็ชอบพาแฟนมากินข้าวที่ร้านข้างๆประจำ ตอนนั้นแค่คิดว่าเค้าคงชอบอาหารร้านนี้ล่ะมั้ง
อยู่มาช่วงนึงวันที่ร้านข้างๆปิด เค้าก็มาแต่คราวนี้มากับพวกพี่ๆของเค้า มากินไอติมที่ร้านน้าเรา (แฟนเค้าไม่ได้มาด้วย)และเราเป็นคนเอาไอติมไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นเอง ตอนนั้นตื่นเต้นมาก พยายามเก็บอาการไว้อยู่ตลอด เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตมากจนเกินไป หลังจากเสิร์ฟโต๊ะนั้นเสร็จ ก็ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นอีกเลย จนพวกเค้าลุกกันออกไปจากร้าน ตอนนั้นก็ได้ภาวนาในใจว่าอย่าได้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก พอจบ ม.ต้น เราเรียนต่อที่เดิม ส่วนเค้าไปเรียนที่อื่น นานๆครั้งจะได้เจอกัน
ช่วงกีฬาสี จัดได้ว่าเป็นงานประจำปีละมั้ง เพราะจัดแค่ปีละครั้ง เป็นการแข่งขันกรีฑา จัดในโรงเรียนประถม ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าเรานั่นแหละ จะมีการแข่งวิ่งทั้งเด็กเล็กและเด็กใหญ่ ในงานครั้งนั้นเราก็ได้เจอเค้าด้วย แต่ตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน หรืออาจเป็นเพราะเราลืมความรู้สึกนั้นไปแล้วก็ได้ เค้าทักเพื่อนที่เดินกับเรา แต่เค้าไม่ได้ทักเรา และนั่นก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราทำได้แค่เฉยๆ ความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้มันหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แอดเฟสไปเค้าก็ไม่รับ ทักไปก็ไม่ตอบ หรือเราอาจจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเค้ามากเกิน เขาเลยรำคาญ และบล็อคเฟสเราไป เราสมัครเฟสใหม่เพื่อจะได้เข้าไปส่องโปรไฟล์ของเค้า แต่เค้ามีแฟนคนใหม่ไปอีกแล้ว
หลังจากเรียนจบ ม.ปลาย เราอยากจะไปเรียนไกลๆจะได้ไม่ต้องเจอเค้าอีก ส่วนเฟสทุกเฟสที่เคยสมัครไว้ก็บล็อคเค้าทั้งหมด เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปยุ่งกับชีวิตเค้าอีก และก็ไม่อยากเจอเค้าด้วย ก็เลยตัดสินใจที่จะมาเรียนต่อในที่ไกลๆ ( ไกลได้แค่ 2 จังหวัด 5555 ) (แม่ให้มาแค่นี้เพราะมีพี่เรียนอยู่ที่นี่แม่เลยให้มา) การตัดสินใจของเราครั้งนี้คือการไม่เปิดใจรักใครอีกเลย ตลอด 7 ปี ที่ผ่านมา เปิดใจไปก็เท่านั้น เค้าไม่ได้สนใจเราเลย แล้วเราก็ไม่รอให้เค้ามาสนใจแล้วล่ะ
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นนี่ก็ผ่านมา 2 ปีกว่าละ ที่ไม่ได้เจอเค้าเลย และมันก็ดีกับตัวเราเองในตอนนี้ด้วย จะได้ไม่ต้องไปรู้สึกกับอะไรเดิมๆอีก
คนเคยชอบ (รักแรกที่ไม่รู้ว่าโดนเกลียด...มั้ง)
คุณเคยแอบชอบเพื่อนตัวเองกันบ้างมั้ย. (เพื่อนคนนี้เราไม่ได้สนิทด้วย แต่บ้านเรากลับทางเดียวกัน)
เราคนนึงแหละที่เคยแอบชอบเพื่อนตัวเอง เป็นความรักสมัยที่ยังเรียนอยู่ชั้นประถม เด็กใช่ไหมล่ะ (เราเชื่อนะว่ายังมีคนเคยมีความรักตอนอายุน้อยกว่านี้อีก) ตอนนั้นเราได้อยู่ห้องเดียวกัน (นับว่าเป็นรักแรกพบเลยล่ะ ) ตอนนั้นเขายังไม่รู้หรอก แต่พอผ่านมาปีนึง เราก็ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก อยู่มาครั้งหนึ่งตอนเดินกลับบ้านมีเพื่อนคนนึงพูดเกี่ยวกับคนที่ชอบ ว่ามีใครชอบใครกันบ้าง พอถึงตาเรา เราก็บอกแค่ว่า 'เค้าเป็นผิวดำอ่ะ' แล้วเพื่อนมันก็เซ้าซี้ให้เราบอกต่อ เราก็เลยบอกชื่อย่อไป 'ต.เต่า' พวกมันก็อ๋อขึ้นมากันทั้งกลุ่ม ( เฮ้ยๆเขินนะเว้ย อร๊ายยย ) เพราะมีคนลักษณะแบบนี้เพียงแค่คนเดียวในห้องตอนนั้น ตอนแรกเราก็คิดว่า พวกมันคงไม่ไปบอกคนที่เราชอบหรอกมั้ง แต่ที่ไหนได้รู้กันทั้งห้องแล้ว ( งือออ TT )
ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ที่เค้าเริ่มแกล้งเรา (หรือคิดไปเองหรือเกลียดเราก็ไม่รู้) ทั้งปาเศษผลไม้ใส่ ปากระดาษใส่ทั้งๆที่ยังเรียนอยู่ (ตอนนั้นรู้สึกว่าจะเรียนกับพระ ท่านเห็นเราปากลับไปพอดี เลยโดนไม้เท้าฟาดเข้าไปทีนึง เจ็บใจไอ้คนปาไม่หาย ฮึ่มม) (ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายซักเท่าไหร่) หลังจากนั้นก็มีมาอีกเรื่อยๆ อีกทั้งเพื่อนในห้องก็เริ่มแซวกันหนักขึ้น ( เรากับเค้าแทบจะไม่เคยได้คุยกันเลย )
หลังจากนั้นพอจบชั้นประถม ก็เรียนต่อมัธยมต้นใกล้ๆ (ซึ่งโรงเรียนประถมกับมัธยมมันก็อยู่ติดกันนั่นแหละ แค่กำแพงกั้น) เราอยู่คนละห้องกับเค้าเพราะลงคนละโปรแกรม แต่ก็ได้เจอกันบ่อย ( โรงเรียนนี้เป็นแบบเดินเรียน ไม่มีห้องประจำ ) หลังจากนั้นไม่นานเค้าก็มีแฟน แต่แปลกที่ไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงแต่ความตื่นเต้นตอนเจอเค้าแค่นั้นเอง พอเลิกเรียนเราก็จะมาอยู่ที่ร้านของน้าสาวเป็นประจำ (น้าเราขายไอติม เสื้อผ้า ไรงี้) ร้านข้างๆเป็นร้านอาหารตามสั่ง จริงๆมันก็ไม่เกี่ยวไรเท่าไหร่ แต่เกี่ยวตรงที่เค้ารู้ว่าเราจะมาอยู่ที่ร้านน้าเราทุกวัน และเค้าก็ชอบพาแฟนมากินข้าวที่ร้านข้างๆประจำ ตอนนั้นแค่คิดว่าเค้าคงชอบอาหารร้านนี้ล่ะมั้ง
อยู่มาช่วงนึงวันที่ร้านข้างๆปิด เค้าก็มาแต่คราวนี้มากับพวกพี่ๆของเค้า มากินไอติมที่ร้านน้าเรา (แฟนเค้าไม่ได้มาด้วย)และเราเป็นคนเอาไอติมไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นเอง ตอนนั้นตื่นเต้นมาก พยายามเก็บอาการไว้อยู่ตลอด เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตมากจนเกินไป หลังจากเสิร์ฟโต๊ะนั้นเสร็จ ก็ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นอีกเลย จนพวกเค้าลุกกันออกไปจากร้าน ตอนนั้นก็ได้ภาวนาในใจว่าอย่าได้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก พอจบ ม.ต้น เราเรียนต่อที่เดิม ส่วนเค้าไปเรียนที่อื่น นานๆครั้งจะได้เจอกัน
ช่วงกีฬาสี จัดได้ว่าเป็นงานประจำปีละมั้ง เพราะจัดแค่ปีละครั้ง เป็นการแข่งขันกรีฑา จัดในโรงเรียนประถม ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าเรานั่นแหละ จะมีการแข่งวิ่งทั้งเด็กเล็กและเด็กใหญ่ ในงานครั้งนั้นเราก็ได้เจอเค้าด้วย แต่ตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน หรืออาจเป็นเพราะเราลืมความรู้สึกนั้นไปแล้วก็ได้ เค้าทักเพื่อนที่เดินกับเรา แต่เค้าไม่ได้ทักเรา และนั่นก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราทำได้แค่เฉยๆ ความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้มันหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แอดเฟสไปเค้าก็ไม่รับ ทักไปก็ไม่ตอบ หรือเราอาจจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเค้ามากเกิน เขาเลยรำคาญ และบล็อคเฟสเราไป เราสมัครเฟสใหม่เพื่อจะได้เข้าไปส่องโปรไฟล์ของเค้า แต่เค้ามีแฟนคนใหม่ไปอีกแล้ว
หลังจากเรียนจบ ม.ปลาย เราอยากจะไปเรียนไกลๆจะได้ไม่ต้องเจอเค้าอีก ส่วนเฟสทุกเฟสที่เคยสมัครไว้ก็บล็อคเค้าทั้งหมด เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปยุ่งกับชีวิตเค้าอีก และก็ไม่อยากเจอเค้าด้วย ก็เลยตัดสินใจที่จะมาเรียนต่อในที่ไกลๆ ( ไกลได้แค่ 2 จังหวัด 5555 ) (แม่ให้มาแค่นี้เพราะมีพี่เรียนอยู่ที่นี่แม่เลยให้มา) การตัดสินใจของเราครั้งนี้คือการไม่เปิดใจรักใครอีกเลย ตลอด 7 ปี ที่ผ่านมา เปิดใจไปก็เท่านั้น เค้าไม่ได้สนใจเราเลย แล้วเราก็ไม่รอให้เค้ามาสนใจแล้วล่ะ
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นนี่ก็ผ่านมา 2 ปีกว่าละ ที่ไม่ได้เจอเค้าเลย และมันก็ดีกับตัวเราเองในตอนนี้ด้วย จะได้ไม่ต้องไปรู้สึกกับอะไรเดิมๆอีก