สวัสดีนี่กระทู้แรกของเรา555
ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ตั้งไม่เป็นด้วย..
คืองี้เรามีเรื่องมาเล่าเป็นเรื่องของเราเอง
เรามีรักแรกของเราเป็นรุ่นพี่ ห่างจากเรา1ปี
ความรู้สึกมันเกิดขึ้นช่วงป.5เทอม2(ดูแก่แดดอะ..)
เริ่มจากที่พี่เขาชอบมองเรา แรกๆเราไม่ได้อะไรแต่พอหลังๆเราเริ่มมองพี่เขากลับ
ตอนแรกก็มองเพราะสงสัยว่าจะมองทำไมปนๆหงุดหงิดด้วยแหละ
พอมองกันไปมองกันมามีสบตากันบ้างกลายเป็นว่าใจเริ่มสั่น
เรามองหาพี่เขามากขึ้น ส่วนมากที่มองจะเป็นช่วงเข้าแถวตอนเช้า
พี่เขาจะเข้าแถวกลางๆส่วนเราจะอยู่หลังๆ(เรียงตามความสูงสมัยประถมสูงเกือบที่สุดของห้อง555)
เรามองกันไปมองกันมาพักนึงจนเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ช่วงนึงทำให้เราสนิทกัน
ไปไหนมาไหนพี่เขาจะชอบลากเราไป
พี่ของเรากับพี่ของพี่เขาก็รู้จักกันทำให้สนิทกันมากขึ้น
เรื่องที่เราชอบพี่เขาเราบอกเพื่อนเรานีง แต่เพื่อนก็ปากสว่างอะกลายเป็นว่าป.4ป.5ป.6ช่วงระดับนี้จะรู้หมดเลยว่าเราชอบพี่เขา
แต่เรื่องที่เราสนิทกับพี่เขาไม่ค่อยมีใครรู้นะ น้อยคนอะเพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน
จนถึงวันที่พี่เขาจบ โอเคเราก็เสียใจอะแต่เราไม่ค่อยรู้จักความรักเท่าไหร่เลยไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
เราเคยคิดนะว่าจะเขียนใส่กระดาษแล้วยัดใส่ใต้โต๊ะไว้แต่ไม่กล้า ลายมือเราเดาง่ายไก่เขี่ยอะ55
ทีนี้พี่เขาก็จบไปเราก็คิดถึงนะคิดถึงตลอดเลย รร.สมัยประถมเราเขาจะมีจัดบวชอะไรนี่แหละถือศีล8ข้อนุ่งขาวห่มขาวเราลืมละเรียกว่าอะไร55
จะจัดทุกวันพ่อกับวันแม่ รอบแรกวันแม่เราก็บวชเกือบทุกปีนะแล้วปีนั้นปีที่พี่เขาอยู่ม.1เราป.6เราก็บวช
ตอนนั้นเรานั่งศาลาอยู่กับเพื่อนเราคนนึง เราก็นั่งคุยปกติทีนี้เพื่อนมันสะกิดให้เราหันไปมอง
ตอนแรกก็สงสัยว่าให้มองอะไรพอหันไปก็เจอพี่เขา ใจนี่เต้นรัวเลย555
เพื่อนก็ผลักๆบอกให้ขึ้นไปบนศาลาปฏิบัติธรรม เราก็ขึ้นไปก็มองพี่เขา
วันแรกไม่มีอะไรมากก็แค่เรามองๆพี่เขา พอวันที่2พี่เขาก็เข้ามาทัก
ก็คุยเล่นกันไปเรื่อยจนวันที่3ก็บวชเสร็จ ก็แยกกันอีก
แล้วพอมาวันพ่อ เหมือนพี่เขาไม่ได้มาบวชมั้งถ้าจำไม่ผิดหรือเราไม่บวชเองนี่แหละ
ก็ไม่ได้เจอกัน เราก็ใช้ชีวิตปกติจนจะจบป.6
ตอนนี้ถึงจุดที่เราจะเข้ารร.มัธยมละ ไม่มีรร.ในหัวเลยตอนนั้น
กะว่าจะเข้าตามเพื่อนใกล้บ้านด้วย จะไปสมัครสอบแล้วแต่เพื่อนคนนึงก็มาเล่าว่าเจอพี่เขาที่รร.S
บอกว่าไปสมัครห้องกิ๊ฟมาแล้วเจอพี่เขา ตอนนั้นคือใจไปแล้วบอกแม่เลยว่าจะเข้ารร.s
แม่ก็เอาใบสมัครมาให้ พอดีกับที่ลูกของครูที่เราเรียนด้วยตอนประถมเขาจบมาตากรร.s
แล้วกำลังจะลองฝึกสอนเด็กเลยรับเรียนพิเศษ เราก็ไปสิรอไรล่ะ555
ตั้งใจเรียนมากช่วงนั้นแบบจะเข้าให้ได้ พอไปสอบเข้าก็สอบติด
ใจนี่ตื่นเต้นไปแล้ว80%ได้ พอม่สอบคัดห้องก็ได้ห้องคิงใจนี่แบบพี่เขาจะอยู่ห้องนี่ป่ะวะบลาๆ
จนในที่สุดถึงวันเปิดเรียน โคตรตื่นเต้นโคตรล้นโคตรเด๋อ55 เราออกมารอรถกับพี่เรา(พี่เราเข้าม.4ที่เดียวกัน)
เราก็ขึ้นรถปกติพี่เรานั่งริมหน้าต่างส่วนเรานั่งข้างๆ รถก็แวะรับนร.ปกติทีนี้รถคันนี้คือพี่เขาขึ้นด้วย
พี่เขาก็นั่งข้างๆเรานั่นแหละ ใจตอนนั้นคือเต้นแรงมาก555 คนแอบชอบจะรู้ดีว่าเวลาเขินแต่ต้องเก็บอาการมันทวีคูณแค่ไหน
จากนั้นก็ปกติอะ เหมือนมันห่างมานานความสนิทก็หายหมดเราไม่ค่อยได้คุยกันนานๆทีจะคุย
แต่ก็ใช่ว่าเราจะเลิกชอบนะ เราชอบพี่เขามาเรื่อยๆจนถึงม.3เป็นช่วงที่เราตัดใจจากพี่เขาได้จริงๆ
อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนคงสงสัยอะ จะมาเล่าทำไมบลาๆ
คือเราจะบอกว่าพอเราขึ้นม.4เทอม2 มันเกิดอุบัติเหตุกับพี่เขา
รถชนไม่แน่ใจว่าชนยังไงแต่พอรู้ข่าวคือใจเราตกไปอยู่ตาตุ่ม
รพ.ที่พี่เขาพักอยู่ก็อยู่ข้างๆร้านที่พ่อเราทำ แต่เราไม่เคยกล้าเข้าไปเยี่ยม
จนในที่สุดพี่เขาเสีย วัดที่จัดงานก็อยู่ข้างๆบ้านเราแหละแต่เราไม่เคยไปอีก
ใจมันบอกว่าไม่เอาไม่ไป ไม่ไหวว่ะ
หรือเราปอดแหกกันแน่ไม่รุ้ เราไม่กล้าไปหมดทุกๆอย่าง ความรู้สึกที่มีไม่เคยบอกออกไป
มันเสียดายนะทีปล่อยไว้แค่นั้น เหมือนมันตัดพรึ่บในทันทีเลย
คือเราจะบอกว่า รู้สึกอะไรกับใครก็บอกออกไปเถอะ
ทุกคนคงไม่อยากเจอเหตุการณ์เดียวกับเราอะ มันอึดอัดนะ
ไม่ต้องไปสนว่าคำตอบมันจะใช่หรือไม่ใช่ ขอแค่บอกออกไปให้เขารับรู้
ได้ทำในสิ่งที่อยากทำก่อนที่วันนีงจะไม่ได้ทำอะ มันดีกับความรู้สึกของตัวเอง
ส่วนใครที่มีแฟนอยู่ก็ดูแลรักให้ดีๆอะไรที่ปรับได้ก็ปรับ
อะไรที่ยอมได้ก็ยอม ใจเขาใจเรา ดูแลกันให้ถึงวันสุดท้าย
จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
ทุกคนจะมาลองแชร์ประสบการณ์รักครั้งแรกในเม้นก็ได้นะเราอยากรู้ว่ารักแรกของทุกคนเป็นยังไง
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่อ่านกระทู้เราจนจบนะ🙏🏻
รักแรกของคุณเป็ยังไง? จบลงแบบไหน?
ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ตั้งไม่เป็นด้วย..
คืองี้เรามีเรื่องมาเล่าเป็นเรื่องของเราเอง
เรามีรักแรกของเราเป็นรุ่นพี่ ห่างจากเรา1ปี
ความรู้สึกมันเกิดขึ้นช่วงป.5เทอม2(ดูแก่แดดอะ..)
เริ่มจากที่พี่เขาชอบมองเรา แรกๆเราไม่ได้อะไรแต่พอหลังๆเราเริ่มมองพี่เขากลับ
ตอนแรกก็มองเพราะสงสัยว่าจะมองทำไมปนๆหงุดหงิดด้วยแหละ
พอมองกันไปมองกันมามีสบตากันบ้างกลายเป็นว่าใจเริ่มสั่น
เรามองหาพี่เขามากขึ้น ส่วนมากที่มองจะเป็นช่วงเข้าแถวตอนเช้า
พี่เขาจะเข้าแถวกลางๆส่วนเราจะอยู่หลังๆ(เรียงตามความสูงสมัยประถมสูงเกือบที่สุดของห้อง555)
เรามองกันไปมองกันมาพักนึงจนเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ช่วงนึงทำให้เราสนิทกัน
ไปไหนมาไหนพี่เขาจะชอบลากเราไป
พี่ของเรากับพี่ของพี่เขาก็รู้จักกันทำให้สนิทกันมากขึ้น
เรื่องที่เราชอบพี่เขาเราบอกเพื่อนเรานีง แต่เพื่อนก็ปากสว่างอะกลายเป็นว่าป.4ป.5ป.6ช่วงระดับนี้จะรู้หมดเลยว่าเราชอบพี่เขา
แต่เรื่องที่เราสนิทกับพี่เขาไม่ค่อยมีใครรู้นะ น้อยคนอะเพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน
จนถึงวันที่พี่เขาจบ โอเคเราก็เสียใจอะแต่เราไม่ค่อยรู้จักความรักเท่าไหร่เลยไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
เราเคยคิดนะว่าจะเขียนใส่กระดาษแล้วยัดใส่ใต้โต๊ะไว้แต่ไม่กล้า ลายมือเราเดาง่ายไก่เขี่ยอะ55
ทีนี้พี่เขาก็จบไปเราก็คิดถึงนะคิดถึงตลอดเลย รร.สมัยประถมเราเขาจะมีจัดบวชอะไรนี่แหละถือศีล8ข้อนุ่งขาวห่มขาวเราลืมละเรียกว่าอะไร55
จะจัดทุกวันพ่อกับวันแม่ รอบแรกวันแม่เราก็บวชเกือบทุกปีนะแล้วปีนั้นปีที่พี่เขาอยู่ม.1เราป.6เราก็บวช
ตอนนั้นเรานั่งศาลาอยู่กับเพื่อนเราคนนึง เราก็นั่งคุยปกติทีนี้เพื่อนมันสะกิดให้เราหันไปมอง
ตอนแรกก็สงสัยว่าให้มองอะไรพอหันไปก็เจอพี่เขา ใจนี่เต้นรัวเลย555
เพื่อนก็ผลักๆบอกให้ขึ้นไปบนศาลาปฏิบัติธรรม เราก็ขึ้นไปก็มองพี่เขา
วันแรกไม่มีอะไรมากก็แค่เรามองๆพี่เขา พอวันที่2พี่เขาก็เข้ามาทัก
ก็คุยเล่นกันไปเรื่อยจนวันที่3ก็บวชเสร็จ ก็แยกกันอีก
แล้วพอมาวันพ่อ เหมือนพี่เขาไม่ได้มาบวชมั้งถ้าจำไม่ผิดหรือเราไม่บวชเองนี่แหละ
ก็ไม่ได้เจอกัน เราก็ใช้ชีวิตปกติจนจะจบป.6
ตอนนี้ถึงจุดที่เราจะเข้ารร.มัธยมละ ไม่มีรร.ในหัวเลยตอนนั้น
กะว่าจะเข้าตามเพื่อนใกล้บ้านด้วย จะไปสมัครสอบแล้วแต่เพื่อนคนนึงก็มาเล่าว่าเจอพี่เขาที่รร.S
บอกว่าไปสมัครห้องกิ๊ฟมาแล้วเจอพี่เขา ตอนนั้นคือใจไปแล้วบอกแม่เลยว่าจะเข้ารร.s
แม่ก็เอาใบสมัครมาให้ พอดีกับที่ลูกของครูที่เราเรียนด้วยตอนประถมเขาจบมาตากรร.s
แล้วกำลังจะลองฝึกสอนเด็กเลยรับเรียนพิเศษ เราก็ไปสิรอไรล่ะ555
ตั้งใจเรียนมากช่วงนั้นแบบจะเข้าให้ได้ พอไปสอบเข้าก็สอบติด
ใจนี่ตื่นเต้นไปแล้ว80%ได้ พอม่สอบคัดห้องก็ได้ห้องคิงใจนี่แบบพี่เขาจะอยู่ห้องนี่ป่ะวะบลาๆ
จนในที่สุดถึงวันเปิดเรียน โคตรตื่นเต้นโคตรล้นโคตรเด๋อ55 เราออกมารอรถกับพี่เรา(พี่เราเข้าม.4ที่เดียวกัน)
เราก็ขึ้นรถปกติพี่เรานั่งริมหน้าต่างส่วนเรานั่งข้างๆ รถก็แวะรับนร.ปกติทีนี้รถคันนี้คือพี่เขาขึ้นด้วย
พี่เขาก็นั่งข้างๆเรานั่นแหละ ใจตอนนั้นคือเต้นแรงมาก555 คนแอบชอบจะรู้ดีว่าเวลาเขินแต่ต้องเก็บอาการมันทวีคูณแค่ไหน
จากนั้นก็ปกติอะ เหมือนมันห่างมานานความสนิทก็หายหมดเราไม่ค่อยได้คุยกันนานๆทีจะคุย
แต่ก็ใช่ว่าเราจะเลิกชอบนะ เราชอบพี่เขามาเรื่อยๆจนถึงม.3เป็นช่วงที่เราตัดใจจากพี่เขาได้จริงๆ
อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนคงสงสัยอะ จะมาเล่าทำไมบลาๆ
คือเราจะบอกว่าพอเราขึ้นม.4เทอม2 มันเกิดอุบัติเหตุกับพี่เขา
รถชนไม่แน่ใจว่าชนยังไงแต่พอรู้ข่าวคือใจเราตกไปอยู่ตาตุ่ม
รพ.ที่พี่เขาพักอยู่ก็อยู่ข้างๆร้านที่พ่อเราทำ แต่เราไม่เคยกล้าเข้าไปเยี่ยม
จนในที่สุดพี่เขาเสีย วัดที่จัดงานก็อยู่ข้างๆบ้านเราแหละแต่เราไม่เคยไปอีก
ใจมันบอกว่าไม่เอาไม่ไป ไม่ไหวว่ะ
หรือเราปอดแหกกันแน่ไม่รุ้ เราไม่กล้าไปหมดทุกๆอย่าง ความรู้สึกที่มีไม่เคยบอกออกไป
มันเสียดายนะทีปล่อยไว้แค่นั้น เหมือนมันตัดพรึ่บในทันทีเลย
คือเราจะบอกว่า รู้สึกอะไรกับใครก็บอกออกไปเถอะ
ทุกคนคงไม่อยากเจอเหตุการณ์เดียวกับเราอะ มันอึดอัดนะ
ไม่ต้องไปสนว่าคำตอบมันจะใช่หรือไม่ใช่ ขอแค่บอกออกไปให้เขารับรู้
ได้ทำในสิ่งที่อยากทำก่อนที่วันนีงจะไม่ได้ทำอะ มันดีกับความรู้สึกของตัวเอง
ส่วนใครที่มีแฟนอยู่ก็ดูแลรักให้ดีๆอะไรที่ปรับได้ก็ปรับ
อะไรที่ยอมได้ก็ยอม ใจเขาใจเรา ดูแลกันให้ถึงวันสุดท้าย
จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
ทุกคนจะมาลองแชร์ประสบการณ์รักครั้งแรกในเม้นก็ได้นะเราอยากรู้ว่ารักแรกของทุกคนเป็นยังไง
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่อ่านกระทู้เราจนจบนะ🙏🏻