บอกก่อนนะคะว่ามันอาจจะยาว เพราะเราต้องการระบายความในใจเราด้วยอ่ะค่ะ
คือตั้งแต่เด็กแล้วอ่ะค่ะ รู้สึกว่าหลายๆเรื่องคนในบ้านไม่ค่อยเข้าใจเรา เราพยายามเข้าใจความคิดผู้ใหญ่นะคะ แต่บางครั้งเราก็รู้สึกแย่อ่ะค่ะ จนบางครั้งก็คิดนะว่า ทำไมเราไม่รีบๆแก่แล้วตายไปสักที....(แต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะคะ)
ล่าสุด เราขอตัดแว่นใหม่ค่ะ (อันเก่าเราไปลืมทิ้งไว้ที่อื่นอ่ะค่ะ)เราต้องการตัดแว่นที่เอาไว้กรองแสงสีฟ้า+เวลาออกไปกลางแดดแล้วเลนส์มันจะเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นอ่ะค่ะ โดยเงินที่จะจ่ายเราจะจ่ายเองค่ะ แต่คนในบ้านก็ว่าว่าเป็นเพราะเราอยู่แต่หน้าจอบลาๆๆๆ ซึ่งเรารู้ค่ะว่าเราผิดที่อยู่แต่หน้าจอ เราพยายามลดแล้วนะคะ นี่ถึงขั้นไม่เล่นเกมเลย คือหักดิบไปเลย วันๆนึงเราก็จะมีคุยกับเพื่อนแล้วก็ดูยูทูปไรทำนองนี้ค่ะ แต่ก็ไม่ใช่เล่นตลอดเวลานะคะ เราก็แบ่งเวลาไปทำงานบ้าน อ่านหนังสือด้วย
พอที่บ้านพูดเหมือนไม่อยากให้ตัด เราก็ไม่อะไรนะพอเข้าใจ อาจจะไม่อยากให้เราเสียเงิน เพราะเขาบอกว่า ถ้ามันไม่จำเป็นก็ไม่ต้องตัด(เขาห่วงเรื่องเงินเก็บเราอ่ะค่ะ) เราเลยไปหยิบน้ำตาเทียม rohto ในตู้เย็นเพื่อจะมาหยอดตาค่ะ คือคนที่บ้านเราก็ช่วยหยอดให้นะคะ แต่ก็บ่นก็ว่าเราไปด้วย ว่า ที่ต้องมาหยอดก็เพราะเราอยู่แต่หน้าจอ(อีกแล้วค่ะ) เราก็ไม่เถียง เพราะเรายอมรับเราอยู่จริง แต่ในเมื่อเราจะไม่ใช้เทคโนโลยีหรือเล่นมันเลยก็คงยาก
คือเราเข้าใจเขานะคะว่าเป็นห่วง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องว่าแบบนี้ตลอดเลย คือในเมื่อเราเลิกเล่นไม่ได้ ทำไมไม่หาวิธีป้องกัน ซึ่งก็คือการตัดแว่น หรือใช้ยาหยอดตาช่วยถนอมตางี้อ่ะค่ะ
เรารู้สึกว่าคนในบ้านเขามองแต่มุมเขา เขาเหมือนไม่เคยพยายามเข้าใจความคิด หรือความรู้สึกเราเลยอ่ะค่ะ ความคิดนี้ของเรามันสั่งสมมาเรื่อยๆตั้งแต่เด็กแล้วนะคะ จนทุกวันนี้ไม่ค่อยกล้าเล่าอะไรให้ฟังเท่าไหร่ เพราะเล่าไปถ้าเขาไม่เห็นด้วยไม่โอเค เขาก็เหมือนพูดแย้งหรือว่าเรา ทำให้เรารู้สึกไม่ดีอ่ะค่ะ แถมเราไปไหนคนเดียวเองก็ไม่ได้อีก ทั้งๆที่เราโตแล้ว ต้องมีคนที่บ้านไปด้วยตลอด อยากเก็บเงินไปกินอาหารญี่ปุ่นหรือของที่ชอบก็ไปไม่ได้ เพราะว่าเขาจะมองว่าเราสิ้นเปลือง เราไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ เราก็พยายามเข้าใจนะคะ แต่บางทีเราก็อยากกินบาง นานๆกินสักครั้งมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ คือเราไม่เข้าใจ ส่วนของที่เราอยากได้ถ้าเราไม่เก็บจากเงินค่าขนมที่ได้ทุกเดือน เราก็เอาจากเงินเก็บในบัญชีมาใช้อ่ะค่ะ(ถ้าของชิ้นนั้นจำเป็นจริงๆอย่างแว่นตาเป็นต้น) ไม่เคยขอเพิ่มเลย นอกจากจะขอเพิ่มเป็นค่าลงคอร์สเรียนภาษานั่นนี่ไรงี้อ่ะค่ะ
มีใครรู้สึกคล้ายๆเรามั้ยคะว่าที่บ้านเหมือนไม่เข้าใจเราเลย หรือแบบบางทีก็รู้สึกอยากตายๆไปเลย
แล้วทางผู้ใหญ่ หรือคนเป็นพ่อเป็นแม่ มาอ่านแล้วคิดเห็นเช่นไรคะ
มีใครรู้สึกว่าคนในครอบครัวไม่เข้าใจเรา แบบเราบ้างมั้ยคะ
คือตั้งแต่เด็กแล้วอ่ะค่ะ รู้สึกว่าหลายๆเรื่องคนในบ้านไม่ค่อยเข้าใจเรา เราพยายามเข้าใจความคิดผู้ใหญ่นะคะ แต่บางครั้งเราก็รู้สึกแย่อ่ะค่ะ จนบางครั้งก็คิดนะว่า ทำไมเราไม่รีบๆแก่แล้วตายไปสักที....(แต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะคะ)
ล่าสุด เราขอตัดแว่นใหม่ค่ะ (อันเก่าเราไปลืมทิ้งไว้ที่อื่นอ่ะค่ะ)เราต้องการตัดแว่นที่เอาไว้กรองแสงสีฟ้า+เวลาออกไปกลางแดดแล้วเลนส์มันจะเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นอ่ะค่ะ โดยเงินที่จะจ่ายเราจะจ่ายเองค่ะ แต่คนในบ้านก็ว่าว่าเป็นเพราะเราอยู่แต่หน้าจอบลาๆๆๆ ซึ่งเรารู้ค่ะว่าเราผิดที่อยู่แต่หน้าจอ เราพยายามลดแล้วนะคะ นี่ถึงขั้นไม่เล่นเกมเลย คือหักดิบไปเลย วันๆนึงเราก็จะมีคุยกับเพื่อนแล้วก็ดูยูทูปไรทำนองนี้ค่ะ แต่ก็ไม่ใช่เล่นตลอดเวลานะคะ เราก็แบ่งเวลาไปทำงานบ้าน อ่านหนังสือด้วย
พอที่บ้านพูดเหมือนไม่อยากให้ตัด เราก็ไม่อะไรนะพอเข้าใจ อาจจะไม่อยากให้เราเสียเงิน เพราะเขาบอกว่า ถ้ามันไม่จำเป็นก็ไม่ต้องตัด(เขาห่วงเรื่องเงินเก็บเราอ่ะค่ะ) เราเลยไปหยิบน้ำตาเทียม rohto ในตู้เย็นเพื่อจะมาหยอดตาค่ะ คือคนที่บ้านเราก็ช่วยหยอดให้นะคะ แต่ก็บ่นก็ว่าเราไปด้วย ว่า ที่ต้องมาหยอดก็เพราะเราอยู่แต่หน้าจอ(อีกแล้วค่ะ) เราก็ไม่เถียง เพราะเรายอมรับเราอยู่จริง แต่ในเมื่อเราจะไม่ใช้เทคโนโลยีหรือเล่นมันเลยก็คงยาก
คือเราเข้าใจเขานะคะว่าเป็นห่วง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องว่าแบบนี้ตลอดเลย คือในเมื่อเราเลิกเล่นไม่ได้ ทำไมไม่หาวิธีป้องกัน ซึ่งก็คือการตัดแว่น หรือใช้ยาหยอดตาช่วยถนอมตางี้อ่ะค่ะ
เรารู้สึกว่าคนในบ้านเขามองแต่มุมเขา เขาเหมือนไม่เคยพยายามเข้าใจความคิด หรือความรู้สึกเราเลยอ่ะค่ะ ความคิดนี้ของเรามันสั่งสมมาเรื่อยๆตั้งแต่เด็กแล้วนะคะ จนทุกวันนี้ไม่ค่อยกล้าเล่าอะไรให้ฟังเท่าไหร่ เพราะเล่าไปถ้าเขาไม่เห็นด้วยไม่โอเค เขาก็เหมือนพูดแย้งหรือว่าเรา ทำให้เรารู้สึกไม่ดีอ่ะค่ะ แถมเราไปไหนคนเดียวเองก็ไม่ได้อีก ทั้งๆที่เราโตแล้ว ต้องมีคนที่บ้านไปด้วยตลอด อยากเก็บเงินไปกินอาหารญี่ปุ่นหรือของที่ชอบก็ไปไม่ได้ เพราะว่าเขาจะมองว่าเราสิ้นเปลือง เราไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ เราก็พยายามเข้าใจนะคะ แต่บางทีเราก็อยากกินบาง นานๆกินสักครั้งมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ คือเราไม่เข้าใจ ส่วนของที่เราอยากได้ถ้าเราไม่เก็บจากเงินค่าขนมที่ได้ทุกเดือน เราก็เอาจากเงินเก็บในบัญชีมาใช้อ่ะค่ะ(ถ้าของชิ้นนั้นจำเป็นจริงๆอย่างแว่นตาเป็นต้น) ไม่เคยขอเพิ่มเลย นอกจากจะขอเพิ่มเป็นค่าลงคอร์สเรียนภาษานั่นนี่ไรงี้อ่ะค่ะ
มีใครรู้สึกคล้ายๆเรามั้ยคะว่าที่บ้านเหมือนไม่เข้าใจเราเลย หรือแบบบางทีก็รู้สึกอยากตายๆไปเลย
แล้วทางผู้ใหญ่ หรือคนเป็นพ่อเป็นแม่ มาอ่านแล้วคิดเห็นเช่นไรคะ