โลแกนและทหารคนอื่นที่เหลือกระสุนสำรองไม่มากนักก็ต่างคนต่างเล็งปืนไปที่สัตว์เถื่อนในขณะเดียวกันพวกมันเองก็ต่างกำลังจ้องเหยื่อของใครของมันแล้วเหมือนกันนี้เป็นการต่อสู้กันในชนิดที่ว่าหากมีใครคนใดคนนึงเสียท่าคนที่เหลือก็คงจะตายกันหมดแน่นอน การต่อสู้จะไม่มีทางเริ่มหากไม่มีตัวเปิดโลแกนถือคติเปิดก่อนได้เปรียบยิงไปที่กลางหน้าของเจ้าสัตว์เถื่อนที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาสิ้นเสียงปืนเจ้าสัตว์เถื่อนที่เหลือก็กระโจนลงมาพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นทุกคนค่อยๆถอยหลังมาชนกัน คนที่ไม่มีปืนก็เป็นหูเป็นตาให้พวกทหารที่กำลังยิงต่อสู้กับสัตว์เถื่อนที่พกความแค้นมาเต็มร้อยหายนะมาเยือนเนื่องจากกระสุนหมด การเปลี่ยนกระสุนใหม่ระดับมือโปรแบบพวกเขาคงเปลี่ยนได้โดยใช้เวลาไม่กี่วินาทีแต่นั่นก็เพียงพอที่จะให้เจ้าสัตว์เถื่อนพุ่งด้วยความเร็วแบบเดียวกันกับที่มันพุ่งควักลูกตาของเจมส์โดยใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีด้วยระยะทางที่สั้นแค่นี้แค่เวลาที่พวกเขาใช้เปลี่ยนกระสุนมันก็มีมากพอแล้วเจ้าสัตว์เถื่อนตัวนึงเห็นจังหวะจู่โจมพุ่งเข้าใส่แองเจิ้ลที่กำลังรีโหลดกระสุนเสี้ยววินาทีที่พวกเขาคิดว่าจะต้องตายแน่ๆ
"โครมมมมม!!!!" เสียงต้นไม้ที่แตกหักเป็นสองท่อนพร้อมกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่พุ่งผ่ากลางต้นไม้ออกมากัดไปที่ลำตัวของเจ้าสัตว์เถื่อนที่กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วจนขาดครึ่ง เลือดสาดกระเด็นเปื้อนไปทั่วพร้อมหันไปขย้ำสัตว์เถื่อนอีกตัวที่กำลังยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนเละไม่เหลือชิ้นดีและใช้หางฟาดอีก3ตัวกระเด็นหายไปในความมืดพร้อมกับคำรามด้วยเสียงที่แสบแก้วหูที่คุ้นเคยโบอางูยักษ์ตัวเดิมโผล่มาในเวลาที่คับขันอย่างกับพระเอกในละครแต่รู้สึกแบบนั้นได้แปปเดียวจากพระเอกก็เปลี่ยนบทมาเป็นตัวร้ายมันคดตัวของมันเป็นวงกลมล้อมพวกเขาไว้มันชูหัวขึ้นและมองลงมายังพวกเขาตาซ้ายที่บอดสนิทและยังมีเลือดที่แห้งแล้วติดอยู่เต็มคงจะเป็นชนวนจุดไฟแค้นให้มันได้อย่างเต็มที่มันอ้าปากกว้างหวังกินทีเดียวหมดทั้งกลุ่มโลแกนและคนอื่นๆไม่สามารถยิงได้เนื่องจากกระสุนหมดจะขว้างระเบิดหรือนำไฟฉายแรงสูงมาเปิดตอนนี้ก็ไม่ทันแน่ๆพวกเขาได้แต่ยืนมองรอความตายที่กำลังจะมาถึง
แสงจากพระจันทร์ส่องลงมาเผยให้เห็นถึงเงาของสัตว์เถื่อน3ตัวที่ปลิ้วหายไปกระโดดมาพร้อมกันทั้งซ้าย กลาง ขวาตะปปไปที่หัวของงูยักษ์พวกมันตัวนึงใช้กรงเล็บเจาะไปตาซ้ายที่บาดเจ็บทำให้โบอาร้องออกมาด้วยความเจ็บลำตัวที่คดเป็นวงกลมล้อมรอบพวกเขาไว้ค่อยๆคล้ายออก โลแกนจึงนำวิ่งออกจากโบอาที่ไม่ได้สนใจพวกเขาแล้ว เจ้าสัตว์เถื่อนพยายามใช้กรงเล็บเจาะและขวนไปบนลำตัวของโบอาอย่างคลุ้มคลั่งโบอาเองก็พยายามสลัดเจ้าตัวน่ารำคานทั้ง3ให้หลุดออกจากตัว เจ้าสัตว์เถื่อนตัวนึงเอากรงเล็บของมันพยายามเจาะไปที่ตาขวาของโบอาและควักออกโบอาดิ้นด้วยความเจ็บปวด มันอีกตัววิ่งเข้าไปในปากและกระชากลิ้นออกมาเลือดพุ่งออกมาจากปากของงูยักษ์ในปริมาณมากมันอีกตัวเข้าไปดึงแผงพังผืดของโบอากระชากหลุดออกมาเป็นแผ่นเนื้อห้อยอยู่ข้างปาก เจ้าตัวที่พึ่งดึงลิ้นออกมาก็โยนลิ้นทิ้งและไปที่แผงพังผืดอีกข้างแล้วกระชากมันออกมาพวกมันทั้งสองจับแผงพังผืดที่หลุดที่ยังติดอยู่กับเนื้อกระชากและลากเป็นแนวยาวลอกเกร็ดที่หนาของโบอาออกเผยให้เห็นหนังแท้สีแดงสดอยู่ข้างใน พวกมันไม่รอช้าใช้กรงเล็บทั้งแทงทั้งกรีดทั้งควานอย่างบ้าคลั่งเลือดสดๆไหลออกมาเป็นลิตรๆเจ้างูยักษ์เหมือนกับกำลังหมดแรงเนื่องจากความเจ็บปวดที่มากเกินคำจะบรรยายพร้อมกับลูกตาอีกข้างที่ตอนนี้ได้ถูกควักออกมาเป็นอาหารของสัตว์เถื่อน งูยักษ์ที่ไร้ซึ่งการมองเห็นไม่สามารถทำไรอะไรได้อีกนอกจากร้องด้วยเสียงที่ทรมาณเลือดไหลออกมาแทบจะทุกส่วนของร่างกายพวกมันควานและดึงเนื้อที่อยู่ข้างในออกมาทีละชิ้นๆงูยักษ์ที่ไม่สามารถทนบาดแผลได้ไหวก็ได้ล้มลงพร้อมเลือดที่นองราวกับเป็นแอ่งน้ำสีแดงสด พวกสัตว์เถื่อนคำรามร้องดีใจที่มันได้ทำการโค่นเจ้ายักษ์นี้ลงได้และเพื่อเป็นการแก้แค้นให้กับเพื่อนของมันอีกสองตัวที่ได้จากไปแต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังไม่ลืมความแค้นที่ต้องชำระให้เสร็จมันมองมาที่พวกโลแกนที่วิ่งหนีอยู่ไกลๆพวกมันไม่รอช้ารีบตามไปทันที
พวกโลแกนที่รอดจากความตายมาสองครั้งอย่างไม่น่าเชื่อวิ่งหนีมาไกลพอสมควรและเริ่มได้ยินเสียงของลำธารที่เป็นจุดหมายของพวกเขาแล้วในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงของเจ้าสัตว์เถื่อนทั้ง3ไล่ตามมา เควินหันไปด้านหลังเห็นเจ้าสัตว์เถื่อนตามมาติดๆพวกมันแยกกันไป3ทางจนสามารถกระโดดไปดักหน้าทีมนักสำรวจได้พวกมันทีเหลือก็ไล่ตามพวกเขาทัน ครั้งนี้โลแกนมั่นใจว่าสามารถเอาชนะพวกมันได้เนื่องจากดวงตาตามตัวของพวกมันที่เหลือน้อยรวมไปถึงอาการบาดเจ็บที่สู้กับโบอาโลแกนและทหารคนอื่นเล็งปืนไปที่สัตว์เถื่อนและดูเหมือนว่าพวกมันเองก็พร้อมที่จะติดสินผลการต่อสู้ครั้งนี้ ในขณะที่มันกำลังจะกระโจนเข้ามาพวกโลแกนเองก็กำลังจะกดไกปืนเพื่อตัดสินการต่อสู้นี้สักทีแสงตะวันที่ขึ้นยามเช้าสาดส่องเข้ามาในบริเวณป่าแสงส่องไปที่พวกสัตว์เถื่อนพวกมันถึงกับร้องและนำสิ่งที่เหมือนเปลือกตามาปิดแขนและขาเอาไว้ผิวหนังของพวกมันเริ่มมีควันและกลิ่นไหม้มันนำมือมาปิดลูกตาไว้และกระโดดหายเข้าไปในป่าทึบที่พวกมันพึ่งจะวิ่งมาและหายไป โลแกนและคนอื่นๆลดปืนลงและถอนหายใจท้องฟ้ายามเช้าที่พวกเขารอคอยก็ได้มาถึงและทางข้างหน้าของพวกเขาคือลำธารที่มีน้ำใสไหลผ่านลมอ่อนๆพัดผ่านตัวพวกเขาไปทำให้รู้สึกเย็นและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก พวกเขาเดินลงมาจากกิ่งไม้ยักษ์อากาศข้างล่างบริสุทธิ์เหมือนตอนที่พวกเขาออกมาจากช่องมิติ โลแกนนำขบวนเดินไปที่ลำธารและตัดสินใจให้ทุกคนพักเอาแรงกันตรงนี้พวกเขาเดินออกมาจากป่าปิศาจที่โหดร้ายและมานั้งพักกันอยู่ที่ริมลำธารทุกคนนอนลงเพราะความเหนื่อยล้า เหล่าทหารนั้งลงและร้องไห้น้ำตาของชายและหญิงชาติทหารไหลลงมาเนื่องจากที่พวกเขาพึ่งเสียเพื่อนอันเป็นที่รักอย่างเดเนียลไปคนอื่นๆต่างก็มาแสดงความเสียใจต่อการจากไปของเดเนียลอย่างสุดซึ้ง
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณห้องสอบสวน
"สรุปคือมีเดเนียลคนเดียวที่ไม่รอดออกมาจากป่าปิศาจสินะ พวกเธอได้ตั้งชื่อให้เจ้าสัตว์ที่เหมือนเอเลี่ยนกับสัตว์เถื่อนพวกนั้นไว้รึเปล่าเหมือนกับที่ตั้งให้เจ้างูยักษ์นั้น" เจ้าหน้าที่ถามไปที่แซม วิลสันต์
"โลแกนเรียกเจ้าสัตว์เถื่อนนั้นว่า กริน ส่วนเจ้าตัวสี่ขาเราเรียกมันว่า เมฟาบิค" แซมตอบกลับไปยังเจ้าหน้าที่
"แล้วหลังจากที่พวกคุณออกมาแล้วทำยังไงกันต่อ" เจ้าหน้าที่ถามขึ้น
"พวกเราพักกันนานพอควรจนดร.ฮิลไปเจอสิ่งผิดปกติในลำธารเข้า รู้อะไรไหมป่าปิศาจมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นนะ!!!"
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Parallel มิติมรณะ ตอนที่3 ป่าปิศาจ(3)
"โครมมมมม!!!!" เสียงต้นไม้ที่แตกหักเป็นสองท่อนพร้อมกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่พุ่งผ่ากลางต้นไม้ออกมากัดไปที่ลำตัวของเจ้าสัตว์เถื่อนที่กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วจนขาดครึ่ง เลือดสาดกระเด็นเปื้อนไปทั่วพร้อมหันไปขย้ำสัตว์เถื่อนอีกตัวที่กำลังยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนเละไม่เหลือชิ้นดีและใช้หางฟาดอีก3ตัวกระเด็นหายไปในความมืดพร้อมกับคำรามด้วยเสียงที่แสบแก้วหูที่คุ้นเคยโบอางูยักษ์ตัวเดิมโผล่มาในเวลาที่คับขันอย่างกับพระเอกในละครแต่รู้สึกแบบนั้นได้แปปเดียวจากพระเอกก็เปลี่ยนบทมาเป็นตัวร้ายมันคดตัวของมันเป็นวงกลมล้อมพวกเขาไว้มันชูหัวขึ้นและมองลงมายังพวกเขาตาซ้ายที่บอดสนิทและยังมีเลือดที่แห้งแล้วติดอยู่เต็มคงจะเป็นชนวนจุดไฟแค้นให้มันได้อย่างเต็มที่มันอ้าปากกว้างหวังกินทีเดียวหมดทั้งกลุ่มโลแกนและคนอื่นๆไม่สามารถยิงได้เนื่องจากกระสุนหมดจะขว้างระเบิดหรือนำไฟฉายแรงสูงมาเปิดตอนนี้ก็ไม่ทันแน่ๆพวกเขาได้แต่ยืนมองรอความตายที่กำลังจะมาถึง
แสงจากพระจันทร์ส่องลงมาเผยให้เห็นถึงเงาของสัตว์เถื่อน3ตัวที่ปลิ้วหายไปกระโดดมาพร้อมกันทั้งซ้าย กลาง ขวาตะปปไปที่หัวของงูยักษ์พวกมันตัวนึงใช้กรงเล็บเจาะไปตาซ้ายที่บาดเจ็บทำให้โบอาร้องออกมาด้วยความเจ็บลำตัวที่คดเป็นวงกลมล้อมรอบพวกเขาไว้ค่อยๆคล้ายออก โลแกนจึงนำวิ่งออกจากโบอาที่ไม่ได้สนใจพวกเขาแล้ว เจ้าสัตว์เถื่อนพยายามใช้กรงเล็บเจาะและขวนไปบนลำตัวของโบอาอย่างคลุ้มคลั่งโบอาเองก็พยายามสลัดเจ้าตัวน่ารำคานทั้ง3ให้หลุดออกจากตัว เจ้าสัตว์เถื่อนตัวนึงเอากรงเล็บของมันพยายามเจาะไปที่ตาขวาของโบอาและควักออกโบอาดิ้นด้วยความเจ็บปวด มันอีกตัววิ่งเข้าไปในปากและกระชากลิ้นออกมาเลือดพุ่งออกมาจากปากของงูยักษ์ในปริมาณมากมันอีกตัวเข้าไปดึงแผงพังผืดของโบอากระชากหลุดออกมาเป็นแผ่นเนื้อห้อยอยู่ข้างปาก เจ้าตัวที่พึ่งดึงลิ้นออกมาก็โยนลิ้นทิ้งและไปที่แผงพังผืดอีกข้างแล้วกระชากมันออกมาพวกมันทั้งสองจับแผงพังผืดที่หลุดที่ยังติดอยู่กับเนื้อกระชากและลากเป็นแนวยาวลอกเกร็ดที่หนาของโบอาออกเผยให้เห็นหนังแท้สีแดงสดอยู่ข้างใน พวกมันไม่รอช้าใช้กรงเล็บทั้งแทงทั้งกรีดทั้งควานอย่างบ้าคลั่งเลือดสดๆไหลออกมาเป็นลิตรๆเจ้างูยักษ์เหมือนกับกำลังหมดแรงเนื่องจากความเจ็บปวดที่มากเกินคำจะบรรยายพร้อมกับลูกตาอีกข้างที่ตอนนี้ได้ถูกควักออกมาเป็นอาหารของสัตว์เถื่อน งูยักษ์ที่ไร้ซึ่งการมองเห็นไม่สามารถทำไรอะไรได้อีกนอกจากร้องด้วยเสียงที่ทรมาณเลือดไหลออกมาแทบจะทุกส่วนของร่างกายพวกมันควานและดึงเนื้อที่อยู่ข้างในออกมาทีละชิ้นๆงูยักษ์ที่ไม่สามารถทนบาดแผลได้ไหวก็ได้ล้มลงพร้อมเลือดที่นองราวกับเป็นแอ่งน้ำสีแดงสด พวกสัตว์เถื่อนคำรามร้องดีใจที่มันได้ทำการโค่นเจ้ายักษ์นี้ลงได้และเพื่อเป็นการแก้แค้นให้กับเพื่อนของมันอีกสองตัวที่ได้จากไปแต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังไม่ลืมความแค้นที่ต้องชำระให้เสร็จมันมองมาที่พวกโลแกนที่วิ่งหนีอยู่ไกลๆพวกมันไม่รอช้ารีบตามไปทันที
พวกโลแกนที่รอดจากความตายมาสองครั้งอย่างไม่น่าเชื่อวิ่งหนีมาไกลพอสมควรและเริ่มได้ยินเสียงของลำธารที่เป็นจุดหมายของพวกเขาแล้วในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงของเจ้าสัตว์เถื่อนทั้ง3ไล่ตามมา เควินหันไปด้านหลังเห็นเจ้าสัตว์เถื่อนตามมาติดๆพวกมันแยกกันไป3ทางจนสามารถกระโดดไปดักหน้าทีมนักสำรวจได้พวกมันทีเหลือก็ไล่ตามพวกเขาทัน ครั้งนี้โลแกนมั่นใจว่าสามารถเอาชนะพวกมันได้เนื่องจากดวงตาตามตัวของพวกมันที่เหลือน้อยรวมไปถึงอาการบาดเจ็บที่สู้กับโบอาโลแกนและทหารคนอื่นเล็งปืนไปที่สัตว์เถื่อนและดูเหมือนว่าพวกมันเองก็พร้อมที่จะติดสินผลการต่อสู้ครั้งนี้ ในขณะที่มันกำลังจะกระโจนเข้ามาพวกโลแกนเองก็กำลังจะกดไกปืนเพื่อตัดสินการต่อสู้นี้สักทีแสงตะวันที่ขึ้นยามเช้าสาดส่องเข้ามาในบริเวณป่าแสงส่องไปที่พวกสัตว์เถื่อนพวกมันถึงกับร้องและนำสิ่งที่เหมือนเปลือกตามาปิดแขนและขาเอาไว้ผิวหนังของพวกมันเริ่มมีควันและกลิ่นไหม้มันนำมือมาปิดลูกตาไว้และกระโดดหายเข้าไปในป่าทึบที่พวกมันพึ่งจะวิ่งมาและหายไป โลแกนและคนอื่นๆลดปืนลงและถอนหายใจท้องฟ้ายามเช้าที่พวกเขารอคอยก็ได้มาถึงและทางข้างหน้าของพวกเขาคือลำธารที่มีน้ำใสไหลผ่านลมอ่อนๆพัดผ่านตัวพวกเขาไปทำให้รู้สึกเย็นและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก พวกเขาเดินลงมาจากกิ่งไม้ยักษ์อากาศข้างล่างบริสุทธิ์เหมือนตอนที่พวกเขาออกมาจากช่องมิติ โลแกนนำขบวนเดินไปที่ลำธารและตัดสินใจให้ทุกคนพักเอาแรงกันตรงนี้พวกเขาเดินออกมาจากป่าปิศาจที่โหดร้ายและมานั้งพักกันอยู่ที่ริมลำธารทุกคนนอนลงเพราะความเหนื่อยล้า เหล่าทหารนั้งลงและร้องไห้น้ำตาของชายและหญิงชาติทหารไหลลงมาเนื่องจากที่พวกเขาพึ่งเสียเพื่อนอันเป็นที่รักอย่างเดเนียลไปคนอื่นๆต่างก็มาแสดงความเสียใจต่อการจากไปของเดเนียลอย่างสุดซึ้ง
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณห้องสอบสวน
"สรุปคือมีเดเนียลคนเดียวที่ไม่รอดออกมาจากป่าปิศาจสินะ พวกเธอได้ตั้งชื่อให้เจ้าสัตว์ที่เหมือนเอเลี่ยนกับสัตว์เถื่อนพวกนั้นไว้รึเปล่าเหมือนกับที่ตั้งให้เจ้างูยักษ์นั้น" เจ้าหน้าที่ถามไปที่แซม วิลสันต์
"โลแกนเรียกเจ้าสัตว์เถื่อนนั้นว่า กริน ส่วนเจ้าตัวสี่ขาเราเรียกมันว่า เมฟาบิค" แซมตอบกลับไปยังเจ้าหน้าที่
"แล้วหลังจากที่พวกคุณออกมาแล้วทำยังไงกันต่อ" เจ้าหน้าที่ถามขึ้น
"พวกเราพักกันนานพอควรจนดร.ฮิลไปเจอสิ่งผิดปกติในลำธารเข้า รู้อะไรไหมป่าปิศาจมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นนะ!!!"
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------