ตามหัวข้อกระทู้เลย แต่ละคนเคยมีประสบการ์ณด้านนี้ไหมค่ะจุดจบเป็นยังไงกันบ้าง
#แต่เรื่องของเรายังไม่ถึงจุดจบเลย
#เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แต่งเป็นเรื่องจริง
#เขียนกระทู้ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยเน้อ🙏🏻
ก็ก่อนอื่นเลย
เราเลิกกับแฟนเรามาได้ปีกว่าๆคือลืมได้แล้ว มีคนเข้ามาหาเราเยอะอยู่แต่เราก็ไม่รู้สึกน่ะ เหมือนปิดกั้นความรู้สึกไว้อ่ะ เพราะที่เจอมาเหมือนมันยากที่จะเริ่มใหม่ ไม่อยากกลับไปเจ็บอะไรแบบนั้น จนมีคนๆนึงเราได้รู้จักกันทางเพื่อนของเพื่อนค่ะ (เราไม่เคยเจอกันและเขาไม่เคยมีแฟนเพราะทางบ้านสั่งไว้ค่ะ) เราก็คุยกันมาตลอด พอเราได้คุยเรารู้สึกว่าเขาดี ดีจริงๆ เขาไม่เหมือนคนอื่นๆที่คอยคุยแล้วจะคบ แต่เขาคุยได้เรื่อยๆ คุยดีคอยให้คำปรึกษา แรกๆคุยกันเรื่องเรียนค่ะ หลังๆมาพอเราชอบเขาเราก็ไม่ได้บอกเขาไปนะคะว่าชอบ เราจะคุยประมาณแบบเห้ยเพื่อนโถ่เพื่อน เราไม่เคยแสดงอาการว่าชอบ แต่เราจะคอยถามเรื่องของเขาทางเพื่อนของเราที่เป็นเพื่อนกับเขา เราคุยได้สักพัก เราก็ได้รู้ค่ะว่าเขาคุยหลายคนจริงๆ เราเสียใจค่ะแต่เราเบือกที่จะอยู่ต่อ เพราะเราเองก็ไม่ได้คิดที่จะคุยแล้วคบ แต่เราสบายใจที่คุยกับเขาแล้วเรามีความสุข เราก็คอยสืบตลอดว่าคนคุยเขาคือใครไปเจอคนนึงค่ะ เราก็คอยติดตามเขาแต่ไม่เคยไปแซะไปด่าอะไร แค่ติดตามไว้ ดูเรื่องราวต่างๆบลาๆๆ จนเพื่อนเราไปถามคนคุยของคนที่เราชอบแล้วเขาเผลอบอกมาแค่ว่าคนที่เขาคุยด้วย(คนที่เราชอบ)เขามาสารภาพว่าเขามีคนที่เขาชอบแล้วเรียนอยู่รรเดียวกัน พอเรารู้เราก็เริ่มถอยออกมา(จะเลิกยุ่งเพราะเราไม่อยากให้เขามาคักษาน้ำใจเราที่จะคุยต่อ) บางทีคนที่ปฏิเสธคนไม่เป็นก็คือปฏิเสธไม่เป็น เราคิดว่าเขามีคนที่เขาชอบแล้วเราเลยจะถอย แต่เพื่อนเราบอกว่าจะถอยทั้งที ครั้งสุดท้ายมีไรอยากจะบอกรึป่าว ดีกว่ามาเสียใจทีหลังน่ะว่าทำไมวันนั้นเราไม่ได้บอก สรุปเรารวบรวมความกล้าบอกชอบไปค่ะ เขาตอบมาว่าเขารู้นานแล้วค่ะ เขาบอกว่าคุยๆกันไปก่อนได้ได้ เราไม่ได้รู้สึกแย่อะไรด้วยน่ะ เราก็บอกว่าถ้ามีคนที่ชอบก็ไปได้เลยน่ะ เราเข้าใจเราไม่ชอบให้ใครมารักษาน้ำใจหรือต้องมาอึดอัด เขาบอกว่าเขาไม่เคยอึดอัดกับเราเขารู้สึกดีกับเราด้วยซ้ำ เราได้ยินแบบนั้นเราก็โอเคค่ะ ก็ยังคุยกันต่อจนถึงตอนนี้ค่ะ(จนตอนนี้ยังไม่เคยเจอกันเลยนะคะ ต่างกันยังไม่กล้าเจอไม่รู้ทำไม) จุดจบเป็นยังค่อยมาต่อเน้อเราจะคอยมาลงเรื่อยๆ💗
คุยกับเพื่อนต่างโรงเรียนจุดจบเป็นอย่างไรกันบ้างค่ะ
#แต่เรื่องของเรายังไม่ถึงจุดจบเลย
#เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แต่งเป็นเรื่องจริง
#เขียนกระทู้ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยเน้อ🙏🏻
ก็ก่อนอื่นเลย
เราเลิกกับแฟนเรามาได้ปีกว่าๆคือลืมได้แล้ว มีคนเข้ามาหาเราเยอะอยู่แต่เราก็ไม่รู้สึกน่ะ เหมือนปิดกั้นความรู้สึกไว้อ่ะ เพราะที่เจอมาเหมือนมันยากที่จะเริ่มใหม่ ไม่อยากกลับไปเจ็บอะไรแบบนั้น จนมีคนๆนึงเราได้รู้จักกันทางเพื่อนของเพื่อนค่ะ (เราไม่เคยเจอกันและเขาไม่เคยมีแฟนเพราะทางบ้านสั่งไว้ค่ะ) เราก็คุยกันมาตลอด พอเราได้คุยเรารู้สึกว่าเขาดี ดีจริงๆ เขาไม่เหมือนคนอื่นๆที่คอยคุยแล้วจะคบ แต่เขาคุยได้เรื่อยๆ คุยดีคอยให้คำปรึกษา แรกๆคุยกันเรื่องเรียนค่ะ หลังๆมาพอเราชอบเขาเราก็ไม่ได้บอกเขาไปนะคะว่าชอบ เราจะคุยประมาณแบบเห้ยเพื่อนโถ่เพื่อน เราไม่เคยแสดงอาการว่าชอบ แต่เราจะคอยถามเรื่องของเขาทางเพื่อนของเราที่เป็นเพื่อนกับเขา เราคุยได้สักพัก เราก็ได้รู้ค่ะว่าเขาคุยหลายคนจริงๆ เราเสียใจค่ะแต่เราเบือกที่จะอยู่ต่อ เพราะเราเองก็ไม่ได้คิดที่จะคุยแล้วคบ แต่เราสบายใจที่คุยกับเขาแล้วเรามีความสุข เราก็คอยสืบตลอดว่าคนคุยเขาคือใครไปเจอคนนึงค่ะ เราก็คอยติดตามเขาแต่ไม่เคยไปแซะไปด่าอะไร แค่ติดตามไว้ ดูเรื่องราวต่างๆบลาๆๆ จนเพื่อนเราไปถามคนคุยของคนที่เราชอบแล้วเขาเผลอบอกมาแค่ว่าคนที่เขาคุยด้วย(คนที่เราชอบ)เขามาสารภาพว่าเขามีคนที่เขาชอบแล้วเรียนอยู่รรเดียวกัน พอเรารู้เราก็เริ่มถอยออกมา(จะเลิกยุ่งเพราะเราไม่อยากให้เขามาคักษาน้ำใจเราที่จะคุยต่อ) บางทีคนที่ปฏิเสธคนไม่เป็นก็คือปฏิเสธไม่เป็น เราคิดว่าเขามีคนที่เขาชอบแล้วเราเลยจะถอย แต่เพื่อนเราบอกว่าจะถอยทั้งที ครั้งสุดท้ายมีไรอยากจะบอกรึป่าว ดีกว่ามาเสียใจทีหลังน่ะว่าทำไมวันนั้นเราไม่ได้บอก สรุปเรารวบรวมความกล้าบอกชอบไปค่ะ เขาตอบมาว่าเขารู้นานแล้วค่ะ เขาบอกว่าคุยๆกันไปก่อนได้ได้ เราไม่ได้รู้สึกแย่อะไรด้วยน่ะ เราก็บอกว่าถ้ามีคนที่ชอบก็ไปได้เลยน่ะ เราเข้าใจเราไม่ชอบให้ใครมารักษาน้ำใจหรือต้องมาอึดอัด เขาบอกว่าเขาไม่เคยอึดอัดกับเราเขารู้สึกดีกับเราด้วยซ้ำ เราได้ยินแบบนั้นเราก็โอเคค่ะ ก็ยังคุยกันต่อจนถึงตอนนี้ค่ะ(จนตอนนี้ยังไม่เคยเจอกันเลยนะคะ ต่างกันยังไม่กล้าเจอไม่รู้ทำไม) จุดจบเป็นยังค่อยมาต่อเน้อเราจะคอยมาลงเรื่อยๆ💗