กลัวการมีความสัมพันธ์แบบแฟน

จขกท.เป็นคนนึงที่เคยมีแฟนแบบคนปกติทั่วไปเลย แต่คบแบบไม่ได้รู้สึกดีจากข้างในใจเลยอ่ะจริง เพราะเราเองก็รู้ว่าอีกฝ่ายคบกับเราเพื่อหวังเซ็กเท่านั้น เราคิดได้ว่ายังเด็กอยู่มากเลยพยายามเลี่ยงคำถามที่แฟนเราถามบ่อย เช่น "ขอทำรอยได้มั้ย" "ขอจับนมหน่อยได้เปล่า" "ชักให้หน่อยได้มั้ย" "อยากทำแบบนั้นกับเตงจัง" คือจขกท.เลี่ยงทุกคำถามของเขามาตลอด(ปล. ตอนนั้นจขกท.ยังม.2)เราเลี่ยงเขาโดยการเดินหนีไม่ก็เปลี่ยนเรื่องคุยบ้าง มีหลายครั้งที่เดินหนีแต่ไม่พ้นมือเขา เขาคว้าเราไว้แล้วขืนไว้เราโดยการจับนมเราเหมือนกับเก็บกดมานานเพราะแรงที่เขาบีบมันแรงจริงๆ ตอนนั้นน้ำตาไหลร้องไห้ออกมาเบาๆเพราะจะบอกให้คนมาช่วยก็ไม่อยากให้เขาเห็นเราในสภาพแบบนี้ ในหัวคิดไปไกลว่าถ้าพ่อแม่รู้เค้าต้องเสียใจแน่ๆ เราเลยปิดเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด4เดือนที่เราคบกัน...จนคนที่ขอคบเป็นคนขอเลิกเองซึ่งก็คือเรา เป็นการเลิกกับแฟนที่รู้สึกเป็นอิสระมากที่สุดเลยอ่ะ ไม่ต้องทนทรมานกับคนที่เค้าหวังกับเราแค่เซ็กแล้ว แต่พอผ่านไปเราก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง เราดูแลตัวเองมากขึ้นเพราะเราคิดว่าใจของเรามันรู้สึกเหงาๆ รอบข้างเพื่อนก็มีแฟนกันหมดแล้ว เราควรหาคนมาดูแลใจบ้างแหละ พอเราสวยขึ้น หุ่นดีขึ้น การเรียนอยู่ในระดับโอเค นานไปก็มีคนมาจีบเรา แต่คือความรู้สึกแรกสำหรับเราที่เค้าเข้ามาจีบเราคือ เรากลัว เรากลัวว่าเรื่องแบบที่แฟนเก่าทำกับเราจะเกิดขึ้นอีก เรากลัวไปหมด ทั้งการสกินชิบของผช. ทั้งการเอาใจใส่ของเพื่อนผช. กลัวผช.ที่มีแฟนอยู่แล้วเข้าหาเราแบบเพื่อน(ด้วยลุคเกิ้ลครัชแอบทอมเบาๆทำให้เป็นมิตรในหมู่ชาย)กลัวการคุยกับผช.สองต่อสอง ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนเรามั้ยอ่ะ5555