เพื่อนเราเป็นโรคซึมเศร้าหนักมาก เราไม่รู้ต้องช่วยนางยังไงแล้วคะ

เรามีเพื่อนคนหนึ่ง เมื่อก่อนเคยสนิทกันนะคะ เคยไปกินข้าวด้วยกัน เคยไปเที่ยวด้วยกันบ้าง เรารู้เลยว่า คนนี้มีสภาพจิตใจไม่ปกติ อาจจะเป็นโรคซึมเศร้า เพราะอาการนางออกชัดมากๆค่ะ ขอเรียกนางว่า B นะคะ อย่างแรกที่นางเป็นคือ นางจะชอบพูดจาแรงๆ มีเชิงดูถูกคนอื่น พูดเหมือนตัวเองฉลาดสุดๆ คนอื่นยังไม่ทันได้ถามอะไรก็จะพูดขึ้นมาเอง ให้คนอื่นมองว่าตัวเองดูเป็นผู้ใหญ่ และเป็นผู้รอบรู้ ทำเหมือนคนอื่นเขาคิดไม่เป็น บางทีมีด่าด้วยนะคะ ด่าเพื่อนว่าโง่บ้าง ไม่รู้จักคิดบ้าง พอคบกันมาได้สักพัก นางก็เริ่มเล่าให้เราฟังว่า นางเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงมาก นางเคยไปหาหมอ และกินยาระงับอารมณ์ตลอด แต่ด้วยอารมณ์ของนางนี้แหละค่ะ ขนาดกินยาแล้ว นางยังชอบพูดแรงๆใส่คนอื่น คือเพื่อนหลายๆคนตีตัวออกห่างนางกันเกือบทุกคนเลยค่ะ เราเองช่วงแรกก็ยังไม่ตีตัวออกห่างนะคะ กลับรู้สึกสงสารด้วยซ้ำ เลยพยายามเข้าใจ และรับฟังคำพูดแรงๆของนางมาตลอด จนวันนึงเราทนไม่ไหว นางพูดคำที่แรงมากๆ นางบอกว่า "-ึงมันโตแต่ตัว ไม่รู้จักโต ปัญญาอ่อน ไร้สาระ" คือเรายอมรับนะคะ ว่าเราเป็นคนปัญญาอ่อนจริงๆ แต่เราก็ไม่ชอบใจกับคำว่า "ไม่รู้จักโต" ของนางค่ะ เรารู้สึกว่า เราต้องแสดงให้นางเห็นว่า นางไม่มีสิทธิ์มาด่าใครก็ได้ เรารู้สึกโกรธมาก เราเลยเถียงกับนางอยู่พักใหญ่ นางก็ไม่ยอมค่ะ อยากจะชนะ อยากจะถูก ทั้งที่สิ่งที่นางพูด มันก็ทำให้เรารู้สึกแย่อยู่แล้ว ถ้านางไม่พูดออกมาแต่แรก เราคงไม่ feel ขาดขนาดนี้ นางเหมือนคนเถียงคำไม่ตกฟากค่ะ เรารู้สึกว่า นางพูดให้เรารู้สึกแย่ขึ้นทุกวัน จนเราเริ่มรู้ตัวว่ากำลังทนนางไม่ไหว เราเลยตัดสินใจตีตัวออกห่าง

ตอนช่วงนั้น อาการนางยังแค่ชอบพูดจาแรงๆ ค่ะ แต่หลังจากที่เราตีตัวออกห่างนางมาได้เกือบปี นางเริ่มมีอาการอื่นๆเข้ามา เช่น กรีดแขน แล้วโพสลง facebook พอเพื่อนเราคนหนึ่งเข้าไป comment ประมาณว่า

เพื่อนเราเขาก็เห็นใจอะค่ะ สงสาร แต่นางกลับตอบ comment ประมาณว่า

เพื่อนเราคนนั้นเลยไม่คุยกับ B อีกเลย และหลังๆ มา นางก็ชอบโพสตัดพ้อตัวเอง เชิงให้คนอื่นสนใจ พอมีคนมาสนใจ นางก็จะด่าเขา เรางงมากๆเลยค่ะ เหมือนนางอยากให้มีใครสักคนเข้าใจนางอย่างถ่องแท้ แต่มันก็ไม่มีใครสามารถเข้าใจตัวนางได้ เพราะแต่ละสิ่งที่นางเรียกร้อง มันมีแต่เรื่องแย่ๆ เช่น ด่าพ่อแม่ใน facebook ด่าอาจารย์ท่านอื่นต่อหน้าอาจารย์อีกท่านหนึ่ง ทั้งที่ตอนนั่งเรียนวิชาอาจารย์ท่านนั้น นางก็ดูจะ happy กระดี้กระด้าสุดๆ พอลับหลังปุ๊บ ด่ากระจายเลยค่ะ ประมาณว่ารับไม่ได้กับ style การสอนของอาจารย์ ทั้งด่าทั้งดูถูก แต่ไม่กล้าไปพูดกับอาจารย์ท่านนั้นตรงๆนะคะ ได้แต่ลับหลัง แล้วก็ชอบโพสด่าคนนู่นที คนนี้ที ใน facebook บางวันนั่งเรียนอยู่ นางร้องไห้ออกมาเฉย เพื่อนใน class ก็งง แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเข้าไปปลอบ เพราะเคยมีครั้งหนึ่งที่เพื่อนเราเดินเข้าไปปลอบ บอกนางว่า

แล้วนางสวนกลับมาอย่างไวว่า

หลังจากนั้น เพื่อนทุกคนใน class ก็ไม่มีใครยื่นมือ หรือสนใจ เข้าไปปลอบนางอีกเลยค่ะ ทุกคนสังเกตพฤติกรรมนางใน facebook แล้วไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่ง ไม่มีใครอยากโดนนางใช้คำพูดแรงๆใส่ แต่บางทีนางก็อารมณ์ดี คุยกับเพื่อนๆดีซะงั้น จนทุกคนก็งงว่า ทำไมจู่ๆวันนี้ไม่พูดแรงใส่ใครเลย แต่พอตกเย็น ก็เหมือนเดิมค่ะ โพส facebook ตัดพ้อตามเคย พอมีคนเข้ามา comment เข้ามาสนใจ นางก็ด่าเหมือนเดิมเป๊ะ

จริงๆเราก็ไม่เดือดร้อนอะไรกับนางเลยนะคะ เรากะว่าจะไม่สนใจนางอยู่แล้ว แต่สุดท้าย เราก็ต้องมาสนใจอยู่ดี เพราะอาจารย์วิชาจิตวิทยา ท่านมาคุยกับเราเรื่องของ B ค่ะ ท่านบอกว่า เราเป็นคนที่เคยสนิทกับ B มากที่สุด อยากจะให้คอยดู B มันหน่อย แล้วอาจารย์ก็พูดถึงผลร้าย ผลเสีย ที่อาจเกิดกับคนที่เป็นโรคแบบนี้ค่ะ เราก็กลัวว่าสักวัน นางจะฆ่าตัวตาย เราเลยพยายามกลับไปคุย กลับไปเข้าหานางเหมือนเก่า แต่ก็ตามเคยค่ะ อาการของนางมันหนักขึ้นทุกวันๆ ด่าทุกวัน เรารู้สึกอึดอัดมากๆ เราอยากจะเถียงนางตลอด แต่ก็พยายามระงับอารมณ์ เพราะกลัวผลเสียที่จะตามมา ถึงเราจะไม่ชอบนางยังไง เราก็ไม่อยากให้มีใครต้องฆ่าตัวตายค่ะ หลังๆเราเริ่มรู้ว่า อย่าไปสนใจนางให้มาก นางเรียกร้องความสนใจยังไง ก็อย่าไปสน ยิ่งสนใจ ยิ่งได้ใจ ยิ่งได้ใจยิ่งเล่นใหญ่ ทุกครั้งที่นางนั่งร้องไห้ เราไม่เคยเข้าไปถามว่าเป็นอะไร แค่เดินไปนั่งข้างๆ นางก็จะพิงไหล่เรา แล้วนั่งร้องไห้ต่อ เราก็ไม่พูดอะไรมากนะคะ พูดแค่ว่า

แค่นั้น พอนางเริ่มหยุดร้องไห้ เราก็เดินออกมา จะว่าตอนนี้สนิทกันมากแค่ไหน ก็ไม่เท่าเมื่อก่อนนะคะ เมื่อก่อนเรารู้สึกว่า เราให้ใจนางมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ เราไม่กล้าให้ใจนางมากค่ะ เราพยายาม save ความรู้สึกของตัวเอง พอเจอกันใน class เราก็พยายามคุย แต่คุยไม่นาน ประโยค สองประโยค บางทีก็มีไปห้องนางบ้าง เพื่อไปดูสภาพห้องว่ามีของมีคมไหม เราพยายามจะเก็บของมีคมทุกอย่างไม่ให้นางเห็นเลยค่ะ บางทีเราเดินเข้าไปในห้องนาง ไม่ได้คุยอะไร เดินไปเก็บของมีคม แล้วเดินออกมา

ล่าสุดไม่นานมานี้ เรามีปากเสียงกับ B อีกครั้ง คือนางโพสด่าแม่ของนาง ต่อให้เรื่องนี้แม่จะผิด หรือแม่จะถูก ยังไงซะ นางก็ไม่ควรทำ เพราะมันมีแต่ส่งผลเสียให้ตัวนางกว่าเดิม คนอื่นมองนางไม่ดีอยู่แล้ว พอนางโพสด่าแม่ตัวเองมากขึ้นไปอีก คนอื่นยิ่งมองนางว่าเป็นคนเลวไปอีก เราเลยเตือนนาง พูดไปแค่ประโยคสั้นๆว่า

เท่านั้นแหละค่ะ นางก็เถียงแหลก เราก็มองหน้านางเฉยๆ แล้วลุกเดินออกไปเลย พอเราทำเป็นไม่สนไม่แคร์ นางก็โพสด่าเราใน facebook แต่ไม่ได้ tag หรือเรียกชื่อนะคะ ประมาณว่าอยากให้เราสนใจค่ะ แต่เราก็เฉยๆ ไม่เข้าไปคุย ไม่สนใจนางอีก หลังจากวันนั้นไม่นานนางเป็นหนักกว่าเดิมค่ะ นางกรีดแขนอีก แล้วโพสลง facebook อีกครั้ง เราก็เฉยมาตลอด ไม่รู้ต้องทำยังไง เราอยากให้นางลองคิดให้ได้เองว่า มันไม่มีใครสามารถทนนางได้ตลอดไป ขนาดว่าเราพยายามใจเย็นกับนางมากที่สุดแล้ว นางยังเป็นอยู่อีก เราก็ไม่รู้ จะทำไงค่ะ อย่างที่บอกว่า ยิ่งสนใจยิ่งแย่ พอไม่สนใจ ก็กลับยิ่งแย่ไปอีก เราไม่อยากให้ตัวเราเองต้องมานั่งเข้าใจคำพูดของคนที่อ้างว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า แล้วหยิ่งว่าตนสามารถพูดอะไรก็ได้ เพราะตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เราอยากให้นางคิดได้ และเข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำให้มันแย่ ทั้งแย่กับคนอื่น และแย่กับตัวนางเอง จริงๆนางก็ไปพบแพทย์จิตเวชอยู่บ่อยๆนะคะ แต่ก็ไม่เห็นจะได้ผลอะไร รู้สึกว่าทุกครั้งที่หมอบอก นางจะไม่ค่อยทำตามสักเท่าไร เอาง่ายๆคือ ขนาดหมอยังโดนนางเถียงเลยค่ะ นับประสาอะไรกับคนทั่วๆไปละค่ะ ใครจะไปรับนางไหว

ปัจจุบันนี้เราเองก็เริ่มรู้สึกว่าอยากจะออกไปจากชีวิตนางสักที น่าเบื่อน่ารำคาญ แต่ก็กลัวว่าสักวันนางจะฆ๋าตัวตาย ถ้านางทำแบบนั้น ความผิดนั้นอาจเป็นเพราะเราส่วนหนึ่งก็ได้ค่ะ เราเองก็ไม่อยากรู้สึกผิดในภายหลัง แต่ตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ ไม่รู้จะช่วยนางยังไง ควรทำยังไงดีค่ะ รู้สึกว่ามืดแปดด้านมากๆเลยค่ะ