สวัสดีคับ ..ขณะนี้เวลา 02.41 วันที่ 31/08/61 ผมยังนอนไม่หลับ คิดมาก เรื่องมีว่า ผมต้องไปทำงานใกล้ที่ทำงานแฟนเก่า ที่จิงเราเลิกกันไปนานมาก หลังจากที่คบกันตั้งแต่สมัยเรียน แล้วมาเลิกกันด้วยเหตุผล น่าเชื่อว่าเค้ามีคนใหม่.. ที่ดีกว่า... จนมีครั้งหนึ่งได้เจอเค้าอีก ยอมรับว่าดีใจมากกก เดินไปทักทายปกติ แต่เค้าไม่สนใจเลย อารม เหมือนโกทธอะไรสักอย่าง ทำหน้าเหมือนคนไม่รู้จักกัน. วันต่อมาผมก็ส่งดอกไม้ไปที่ทำงานเค้า แล้วโทรสับ ไปถามแค่ ได้รับดอกไม้ไหม แต่เค้ากลับต่อว่า อย่าทำแบบนี้ อีกแฟนใหม่เค้าไม่ชอบ ครั้งนั้นคือเสียงเค้าครั้งสุดท้าย ตั้งแต่นั้นไม่เคยโทรไปอีกเลย เหตุผลที่โทรไปถามอย่างรู้เเค่ว่า ไอ้ร้านดอกไม้ไปส่งหรือป่าว ไม่ได้ไป อ้อมวอน แต่ประการใด ซึ่งมาถึงปัจจุบันมานั่งคิดๆ ไม่รู้จะส่งไปทำไมเหมือนกัน
ลึกๆๆตอนนั้นโกทธมากกก แต่อ่านเจอฎีกา ส่วนหนึ่ง บรรยายว่า
"ความรักเป็นสิ่งที่เกิดจากใจไม่อาจบังคับกันได้ ความรักที่แท้จริงคือความปรารถนาดีต่อคนที่ตนรักความยินดีที่คนที่ตนรักมีความสุข การให้อภัยเมื่อคนที่ตนรักทำผิดและการเสียสละความสุขของตนเพื่อความสุขของคนที่ตนรัก จำเลยปรารถนาจะยึดครองผู้ตายเพื่อความสุขของจำเลยเอง เมื่อไม่สมหวังจำเลยก็ฆ่าผู้ตาย เป็นความคิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ของจำเลยโดยฝ่าย เดียว มิได้คำนึงถึงจิตใจและความรู้สึกของผู้ตาย หาใช่ความรักไม่ ."เลยนำหลักนี้ยึดถือตลอดมา...
ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมพยายาม ไม่สัญจรผ่านเส้นทาง ไม่นึกถึง หาแฟนใหม่ ไม่ไปที่เดิมๆที่เคยไป ฟังเพลงเก่าๆๆ หรือเล่นท่องริฟกีตาร์ที่เค้าเคยบอกว่าชอบ ไม่มองคนที่หน้าเหมือนเค้า ไม่ตอบคำถามเวลาใครถามว่าแฟนคนนั้นไปไหน ไม่ขับรถผ่านจังหวัดเค้า ไม่ฟังข่าวที่เกี่ยวกับที่ทำงาน จังหวัด บลาๆๆๆ แต่ยิ่งหนีเหมือนยิ่งมาเจอ คือ
1.ต้องไปทำงานใกล้ตึกเค้าระยะห่างประมาณ 100 เมตร เห็นไวๆกันซึ่งประตูทางเข้ามันทางเดียวกัน กับที่กินข้าวที่เดียวกัน ผมพยายามหาเส้นทางเข้าสำนักงานที่ไม่ต้องเจอกัน.. แต่ไม่มี สักวันคงเจอกัน
2.ถ้าเจอกันควรทำตัวยังไงดี จะยิ้ม หรือทำไมไม่รู้จัก หลบหน้าเเล้วเดินหนี.
3.กลัวทำใจไม่ได้ หากน้ำตาไหล กลัวผลจะกระทบกับงานที่ทำ คือไม่มีกระจิตกระใจทำงาน
4.เลือกช่องทางสุดท้ายถ้าสู้กับใจตนเองไม่ไหวลาออก นับหนึ่งใหม่ ค่อยสอบเองอีก คือทำงานลำบากไม่กลัวแต่กลัวเรื่องแบบนี้
5.ผมควรทำอย่างไรดี
ดังนั้น.. ใครมีประสบการณ์ แนวคิด ร่วมแชร์บอกเล่า
ขอบคุณทุกความเห็น นอนล่ะคับ. จะนำไปปฎิบัติ
รับมือยังไง..หากต้องทำงานใกล้ที่ทำงานแฟนเก่า
ลึกๆๆตอนนั้นโกทธมากกก แต่อ่านเจอฎีกา ส่วนหนึ่ง บรรยายว่า
"ความรักเป็นสิ่งที่เกิดจากใจไม่อาจบังคับกันได้ ความรักที่แท้จริงคือความปรารถนาดีต่อคนที่ตนรักความยินดีที่คนที่ตนรักมีความสุข การให้อภัยเมื่อคนที่ตนรักทำผิดและการเสียสละความสุขของตนเพื่อความสุขของคนที่ตนรัก จำเลยปรารถนาจะยึดครองผู้ตายเพื่อความสุขของจำเลยเอง เมื่อไม่สมหวังจำเลยก็ฆ่าผู้ตาย เป็นความคิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ของจำเลยโดยฝ่าย เดียว มิได้คำนึงถึงจิตใจและความรู้สึกของผู้ตาย หาใช่ความรักไม่ ."เลยนำหลักนี้ยึดถือตลอดมา...
ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมพยายาม ไม่สัญจรผ่านเส้นทาง ไม่นึกถึง หาแฟนใหม่ ไม่ไปที่เดิมๆที่เคยไป ฟังเพลงเก่าๆๆ หรือเล่นท่องริฟกีตาร์ที่เค้าเคยบอกว่าชอบ ไม่มองคนที่หน้าเหมือนเค้า ไม่ตอบคำถามเวลาใครถามว่าแฟนคนนั้นไปไหน ไม่ขับรถผ่านจังหวัดเค้า ไม่ฟังข่าวที่เกี่ยวกับที่ทำงาน จังหวัด บลาๆๆๆ แต่ยิ่งหนีเหมือนยิ่งมาเจอ คือ
1.ต้องไปทำงานใกล้ตึกเค้าระยะห่างประมาณ 100 เมตร เห็นไวๆกันซึ่งประตูทางเข้ามันทางเดียวกัน กับที่กินข้าวที่เดียวกัน ผมพยายามหาเส้นทางเข้าสำนักงานที่ไม่ต้องเจอกัน.. แต่ไม่มี สักวันคงเจอกัน
2.ถ้าเจอกันควรทำตัวยังไงดี จะยิ้ม หรือทำไมไม่รู้จัก หลบหน้าเเล้วเดินหนี.
3.กลัวทำใจไม่ได้ หากน้ำตาไหล กลัวผลจะกระทบกับงานที่ทำ คือไม่มีกระจิตกระใจทำงาน
4.เลือกช่องทางสุดท้ายถ้าสู้กับใจตนเองไม่ไหวลาออก นับหนึ่งใหม่ ค่อยสอบเองอีก คือทำงานลำบากไม่กลัวแต่กลัวเรื่องแบบนี้
5.ผมควรทำอย่างไรดี
ดังนั้น.. ใครมีประสบการณ์ แนวคิด ร่วมแชร์บอกเล่า
ขอบคุณทุกความเห็น นอนล่ะคับ. จะนำไปปฎิบัติ