รักษาลูคีเมียมาแล้ว2ปีแต่ไม่หาย...

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เรามีเรื่องจะมาแชร์และอยากปรึกษาทุกคนมาก เราเป็นลูคีเมียตั้งแต่อายุ18ปี เราเป็นผู้หญิงนะคะ รักษาด้วยการให้เคมีมาแล้ว2ปีตอนนี้20แต่ไม่หาย... อาการเริ่มด้วยเป็นจ้ำๆเขียวเหมือนกันค่ะ และก็จะเพลียและง่วงนอนบ่อยมากๆ หมดแรงตอนเจอแดดเวลาไปเรียนเกือบเป็นลมเลย แล้วก็มีตุ่มก้อนเนื้อขึ้นที่คอและตามขาหนีบค่ะ กว่าเราจะตรวจเจอว่าเป็นกินเวลาไป3-4เดือน ตอนรู้ว่าเป็นช้อกมากๆเพราะคิดว่าเราอายุยังน้อยอยู่ แต่ก็ให้คีโมค่ะ ยาสูตรที่1ยาแรงทีเดียวเลยเราได้ยังไม่ยังครบครอส ผ่านมา2-3วันเราชักเลยค่ะ ก่อนชักมีอาการเท้าข้างขวาบวมค่ะคุณหมอก็เห็นว่าเท้าเราบวมมากๆก็เลยใส่ใจที่เท้าเป็นพิเศษแต่ว่าพอตวรวก็ไม่มีอะไรค่ะ แต่วันที่ชักคุณหมอส่งไปสแกนสมองค่ะปรากฏว่าเราเลือดซืมทางสมองซีกซ้ายต้องผ่าตัดดูเลือดออกคะ ตอนนั้นเราไม่รู้เรื่องแล้วสมองไม่รับรู้แล้วค่ะ บวกกับให้เคมีด้วยทำให้เลือดและเกล็ดเลือดต่ำค่ะ ตอนผ่าสมองพ่อกับแม่เราคุยกับคุณหมอว่าถ้าเราผ่าแล้วฟื้นคือเรายังมีบุญค่ะแต่ถ้าไม่ฟื้นเราก็จะหลับไปเลยค่ะหรือไม่ก็เป็นเจ้าหญิงนิทรา สรุปคือเราฟื้นค่ะแต่นอนติดเตียงประมาณ2-3เดือน ลุกนั่งไม่ได้นอนได้อย่างเดียวค่ะ แล้วก็ขยับร่างกายซีกขวาไม่ได้ค่ะ ตอนนั้นหมอไม่ให้เคมีสูตรนั้นอีกค่ะเพราะเรารับไม่ไหว ช่วงนั้นลำบากมากค่ะที่เรารักษาเป็นรพ.รัฐค่ะ เค้าไม่ให้เฝ้า เราใช้มือได้แค่ข้างซ้ายค่ะซีกขวาคือแรงยกมือยกขาไม่มีเลยค่ะช่วงกลางคืนคือช่วงลำบากที่สุดค่ะเราหิวน้ำบ่อยค่ะปัญหาคือคนที่ดูแลดูไม่ทั่วถึงค่ะช่วงนั้นคือลำบากมากจริงๆแต่ก็อดทนจนได้กลับมาพักฟื้นที่บ้านค่ะ เนื่องจากผ่าสมองเราจึงต้องฝึกพูดและหัดลุกนั่งและหัดเดินค่ะ ตอนแรกสมองเรารวนมากพูดเหมือนเด็กอนุบาลคิดคำพูดได้ช้าค่ะ แต่ต้องขอบคุณครอบครัวมากๆทำให้เรามีกำลังใจค่ะ เราฝึกแม้กระทั่งท่องก.ไก่-ฮ.นกฮูกค่ะพ่อยังอัดคลิปไว้อยู่เลยส่วนข้างที่เราขยับไม่ได้เราเริ่มจากการกำลูกบอลค่ะหัดพลิกตระแคงซ้ายขวาเอง ตอนนี้เราเดินและใช้มือปกติแล้วค่ะ
**ต่อมาสูตรยาที่2**  เป็นยาที่อ่อนมากๆค่ะเราไม่มีปัญหาอะไรเลยนอกจากเกล็ดเลือดต่ำเวลาให้ยาเสร็จค่ะ เราอดทนมากเพราะแม่บอกว่ามันต้องหายค่ะ เราให้ทั้งหมด8ครั้ง ครั้งที่4-8เจาะหลังเพื่อฉีดเคมีเข้าไขสันหลังด้วยค่ะ ทรมานมากๆแต่ก็คิดว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ให้ยาแต่ละครั้งเรานอนรพ.นานมากค่ะ จนมาถึง2ปี เราให้ครบแล้วแต่ผลคือ สิ่งที่เราอดทนมา มันไม่หาย มันมีเชื้ออยู่ค่ะ เราเริ่มเครียดเหมือนจะต้องมาเริ่มใหม่อีกครั้ง และคุณหมอบอกเราว่ายาสูตรนี้คือสูตรสุดท้ายและแรงมากค่ะถ้าสูตรนี้เราไม่หายไม่มีอีกแล้วค่ะ เราเสียกำลังใจมากๆ  เรากลัวด้วยความที่เคยผ่าสมองเพราะยามาแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไงค่ะ ตอนนี้รอจอเตียงเพื่อแอดมิดค่ะ เราจะลองอีกสักตั้งเจ็บอีกสักยกหรือจะทำยังไงกับชีวิตดี ตอนนี้พึ่งอายุ20เองค่ะ ถ้าเราไม่ให้เราก็กลัวตายเพราะตุ่มที่คอเรามันไม่ยุบค่ะ แต่ถ้าเราให้แล้วมันไม่หายเราจะทำยังไงดี เราเป็นลูกคนเดียวค่ะ เป็นห่วงแม่มากๆทั้งบ้านมีกันอยู่แค่4คน พ่อแม่เราและก็ย่าค่ะ แต่พ่อเราสูบบุหรี่จัดมากเราพยายามเลี่ยงเพราะไม่อยากได้กลิ่น ที่สงสารที่สุดคือแม่เราเป็นคอพอกค่ะแล้วไม่ไปรักษาสักทีเพราะเป็นห่วงเราค่ะ ตอนนี้เราทำอะไรไม่ถูกคิดอะไรไม่ออกแต่จะร้องไห้ก็กลัวแม่ไม่สบายใจและเครียดค่ะ เราควรจะทำยังไงกับชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปดีคะ เราอดทนมามากมายสุดท้ายก็ต้องเริ่มใหม่ บางที่เราก็น้อยใจตัวเองมากที่ยังเรียนไม่จบหาเลี้ยงพ่อแม่ไม่ได้แล้วต้องมาเป็นแบบนี้อีก 😭