ผมควรทำไงกับตัวผม

ผมเป็นแค่นักศึกษาคนนึงที่ค่อนข้างรักเพื่อนมากถึงมากที่สุดก็ว่าได้ ถ้านึกภาพไม่ออก...มันจะซื้อของชิ้นนึงซึ้งมันไม่มีตังค์แต่มันอยากได้ผมก็บอกว่าเดียวออกให้ก่อน...แต่ในใจไม่หวังเลยว่าจะได้เงินจากมัน สองปรึกษาได้ทุกเรื่องทุกเรื่องจริงๆความรัก งาน หรือ เงิน (ผมขอบอกเลยว่าผมไม่ได้มาอวดรวยนะ) ยามผมมีผมก็ให้...ขอแค่มันบอก..จะกินไรเดียวผมเลี้ยง ขาดเหลือไรเดียวช่วยออก งานทำไม่ทันสงช้า เออเดียวกูส่งช้าเป็นเพื่อน เพื่อนกลุ่มผมมีอยู่6คนรวมผมศึกษาคบกันมาตั้งแต่ ม.4 จนถึงตอนนี้เพิ่งขึ้นปี 1 มาเรียนที่เดียวกับผม 3 คนรวมผม อีก3คนก็ไปทางใครทางมัน เราอยู่กันสามคนผมก็นิสัยเดิมไม่เปลี่ยน แล้วมีเพื่อนผมอยู่คนนึงมัน อกหักมากคือร้องไห้ด้วยกันเลยมันร้องไห้เพราะอกหักส่วนผมร้องไห้เพราะเป็นห่วงมันเลยด่ามันไปค่อนข้างแรงพอควร บราๆๆ คงนึกภาพออกละนะว่าผมจริงจังเรื่องเพื่อนขนาดไหนแต่ เวลาที่ผมมีปัญหาที่หนักอกหนักใจทำไมผมถึงไมาอยากบอกให้พวกเขาได้รู้เลย....เพราะอาจจะเป็นว่า เพื่อนแต่ละคนก็มีแฟน...ส่วนอีกคนโสดสนใจเอาแต่จามจีบเขาอยู่...ผมเลยคิดว่าถ้าผมบอกไป...ก็คงได้แค่บอกพวกเขารึเปล่า...ผมควรบอกพวกเขาไหม...ผม้ป็นแบบนี้มานานมาก..ตั้งแต่ ม.4 เลยก็ว่าได้...ว่าเพื่อนในกลุ่มถามผมว่สเป็นไร ผมก็จะตอบว่าเปล่าไม่ได้เป็นไร...บอกว่าไม่ได้เป็นไร...ตลอดทุกครั้งที่พวกเขาถาม..พอถึงบ้านก็อาจจะมีร้องไห้คนเดียวบ้าง...นั่งคิดอยู่คนเดียวบ้าง...แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนถึงตอนนี้ก็คงยังเป็นแบบนี้ยู่....ผมเคยถามกับตัวเองว่าเราคงน้อยใจพวกเขารึเปล่า...