สวัสดีคะนี่เป็นกระทู้แรกของเราถ้าผิดพลาดประการใดต้องขอโทษด้วยนะคะ
คือก่อนอื่นเลยเรารู้สึกโดดเดี่ยวมากคะเหมือนอยู่คนเดียวไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนเลย พ่อแม่เราเสียตั้งแต่เด็กตอนนี้เราอยู่กับป้าแล้วก็ลุงคะคือเราทำงานกลับบ้านมาเหนื่อยๆเราก็ต้องมาเจออะไรที่ไม่อยากเจอเลยคือป้าเราชอบกินเหล้าคะแกกินจนแกติดขาดไม่ได้แล้วแกก็ชอบบ่นให้เราฟังบ่นเรื่องนั่นเรื่องเป็นอะไรที่เราไม่ชอบมากแล้วเราเป็นคนอารมร้อนโมโหร้อนด้วยคะบ้างทีก็ขึ้นกูกันเลย มันเป็นแบบนี้ทุกวันคะคือเราเบื่อมากเวลาเมาแกก็จะชอบด่าเราบ่นเราเอาเรื่องไม่ดีมาใส่เรา บ้างครั้งทะเลาะกันรุนแรงมากคะจนชาวบ้านเขามองเราไม่ดีแล้วไม่ใช่แค่นั่นเวลาแกเมาแกแบบทำตัวแบบซกมกอะคะ(ขอโทษนะคะถ้าใช่คำไม่สุภาพ)หน้าต่างไม่ปิดไฟไม่เปิดประตูก็ไม่ล็อกอยากจะฉี่ไหนก็ฉี่ตรงนั่นคือบ้านแทบจะเป็นกองขยะอยู่แล้วคะเวลาเรามีปัญหาอะไรเราไม่สามารถปรึกษาใครได้เลยคะญาติพี่น้องเรารังเกลียดเราหมดด้วยความว่าเราเถียงป้าเราแล้วรู้ไหมคะมีใครเคยเข้าใจเราบ้างไหมเราก็รู้สึกเหนื่อยเห็นครอบครัวเขามีความสุขเรานี่โครตอิจฉาเลยคะเราไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเราเลยแม้แต่กอดแม้แต่คำว่ารักมันไม่มีเลยคะ
เราแค่อยากจะระบายเราต้องทำยังไงดีคะบ้างทีเราก็ไม่อยากอยู่เราไม่รู้จะเกิดมาทำไมบางทีก็คิดจะฆ่าตัวตายนะแล้วมันมีปัญหาหลายๆอย่างตามมามากมายเรารับมือคนเดียวไม่ไหวจริงๆคะเราพึ่งเข้าสู้ช่วงวัยรุ่นเราควรทำยังไงดีคะ มองไปทางไหนมันมืดหมดเลย
ครอบครัวคืออะไร
คือก่อนอื่นเลยเรารู้สึกโดดเดี่ยวมากคะเหมือนอยู่คนเดียวไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนเลย พ่อแม่เราเสียตั้งแต่เด็กตอนนี้เราอยู่กับป้าแล้วก็ลุงคะคือเราทำงานกลับบ้านมาเหนื่อยๆเราก็ต้องมาเจออะไรที่ไม่อยากเจอเลยคือป้าเราชอบกินเหล้าคะแกกินจนแกติดขาดไม่ได้แล้วแกก็ชอบบ่นให้เราฟังบ่นเรื่องนั่นเรื่องเป็นอะไรที่เราไม่ชอบมากแล้วเราเป็นคนอารมร้อนโมโหร้อนด้วยคะบ้างทีก็ขึ้นกูกันเลย มันเป็นแบบนี้ทุกวันคะคือเราเบื่อมากเวลาเมาแกก็จะชอบด่าเราบ่นเราเอาเรื่องไม่ดีมาใส่เรา บ้างครั้งทะเลาะกันรุนแรงมากคะจนชาวบ้านเขามองเราไม่ดีแล้วไม่ใช่แค่นั่นเวลาแกเมาแกแบบทำตัวแบบซกมกอะคะ(ขอโทษนะคะถ้าใช่คำไม่สุภาพ)หน้าต่างไม่ปิดไฟไม่เปิดประตูก็ไม่ล็อกอยากจะฉี่ไหนก็ฉี่ตรงนั่นคือบ้านแทบจะเป็นกองขยะอยู่แล้วคะเวลาเรามีปัญหาอะไรเราไม่สามารถปรึกษาใครได้เลยคะญาติพี่น้องเรารังเกลียดเราหมดด้วยความว่าเราเถียงป้าเราแล้วรู้ไหมคะมีใครเคยเข้าใจเราบ้างไหมเราก็รู้สึกเหนื่อยเห็นครอบครัวเขามีความสุขเรานี่โครตอิจฉาเลยคะเราไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเราเลยแม้แต่กอดแม้แต่คำว่ารักมันไม่มีเลยคะ
เราแค่อยากจะระบายเราต้องทำยังไงดีคะบ้างทีเราก็ไม่อยากอยู่เราไม่รู้จะเกิดมาทำไมบางทีก็คิดจะฆ่าตัวตายนะแล้วมันมีปัญหาหลายๆอย่างตามมามากมายเรารับมือคนเดียวไม่ไหวจริงๆคะเราพึ่งเข้าสู้ช่วงวัยรุ่นเราควรทำยังไงดีคะ มองไปทางไหนมันมืดหมดเลย