จัดการความโกรธกันยังไงคะ

(ปัญหานี้อาจจะรู้สึกว่ามันเป็นปัญหาของเด็กน้อยและเล็กมากสำหรับทุกคน แต่มันเป็นความละเอรียดอ่อนของอารมณ์ของเรา) คือว่า ปกติเราชอบเผลอพูดเสียงดังทุกครั้งที่เราพยายาม พูดให้คนอื่นเข้าใจในสิ่งที่เราคิด แต่ว่าเรื่องมันเริ่มจากการที่เพื่อนรัวคำถามใส่เรา "ถามว่า ทัพพีมายัง ทัพพีล่ะ อยู่ไหนๆ มายังๆ เอามายัง มีมั้ย ไปเอามา บลาบลา~" (มีกิจกรรมที่โรงเรียน อาจารย์มอบหมายงานให้ทำอาหารขายในงานกิจกรรม เป็นช่วงเวลาตอนเช้า) มันพูดเร็วมาก เราจำได้ประมาณนี้ และเราก็ยัง งงกับคำถามไม่รู้จะตอบคำถามยังไง ก็เลยพยามเรียบเรียงคำพูดตามที่เข้าใจให้มันฟัง อย่างที่เราบอกไปเราชอบเผลอพูดเสียงดังเวลาพยายามอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ
เราตอบมันว่า "ที่บ้านเราไม่มี พวกเองไปเอามา ไปหาเอาเอง ตอนนี้ยุ่ง" แล้วมันก็สวนกลับมาด้วยเสียงที่ดังกว่าและออกแนวประชดกระแทกใส่หน้าเราว่า "ถามแค่นี้ทำไมต้องขึ้นเสียงว่ะ อิห่านี่" แล้วมันก็เดินไป แล้วก็ซุบซิบกับเพื่อนอีกคน ว่าเราชอบใช้อารมณ์(เราก็คิดว่า มันยังไม่ชินอีก ก็เจอหน้าตั้งแต่ จันทร์-ศุกร์ คุยกันเกือบทุกวันและเราก็เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน)
ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยผ่านๆเรื่องที่มันพูดประชด
แต่ว่าเราไม่ชอบพวกที่พูดลับหลัง ด้วยอารมณ์ที่มันขึ้นอยู่แล้วและกำลังจะลดลง อารมณ์มันกลับขึ้นสูงขึ้นไปอีก ในใจของเรานี่มันอยากจะเดินเข้าไปแม่ไม้มวยไทยกันซักกระบวนท่าแต่ก็คิดขึ้นได้กับผลภายหลังที่ตามมา และถ้ามองอีกมุมมองนึงมันก็แค่ปัญหาเล็กน้อย
เลยพูดเชิงไล่มันไปว่า "รีบไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเลยนะ!" ด้วยอารมณ์โกรธ ก่อนที่จะมีเรื่องในโรงเรียนด้วยอารมณ์ชั่ววูบของเรา

และจนถึงตอนนี้เราก็ยังโกรธไม่หาย เรารู้ว่าเราอาจจะทำผิด แต่อารมณ์มันไม่ลงซักที อยากกระโดดถีบปากมันทุกเวลา
       ขอวิธีกำจัดอารมณ์โกรธนี่ได้ไหมคะ
ขอบคุณมากๆค่ะ ที่เข้ามาอ่านหรือตอบกระทู้เรา