สวัสดีครับ เรื่องคือ ผมกับผู้หญิงคนนี้เจอกันทางแอปๆนึงเป็นแอปไลว์สด เค้าเข้ามาดูผม จนเค้ารุ้สึกประทับใจแล้วเราก้ได้คุยกันมาเรื่อยจนนัดเจอกัน กระทั่งเรามีอะไรกัน ผมสังเกตได้ว่าเธอน่าจะเคยมีลูกมาแล้ว อันนี้สังเกตจากบริเวณท้องของเธอ ซึ่งเหมือนกับท้องคนที่เคยมีลูก เธอมักจะคอยปิดบังบริเวณท้องเสมอเวลาเรามีอะไรกัน แต่ผมก็แกล้งมองไม่เห็น(ไม่มองบริเวณท้อง) จนผมเคยถามว่ามีครอบครัวรึยัง เค้าบอกว่าไม่มี ที่บ้านเค้าจะมีเด็กสองคน ม.ต้นคนนึง และม.ปลายคนนึง เธอจะบอกว่าสองคนนี้คือน้อง แล้วเธออยู่กับพี่ชายของเธอ ผมก็เอะใจไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร เพราะเคยได้ยินเด็กสองคนนั้นเรียกว่าแม่ แต่ก็แกล้งไม่สนใจอะไร
พอคบกันมาสักพัก ผมเริ่มที่จะอยากเป็นตัวของตัวเองอบากมีเวลาเป็นของตัวเอง มันเลยทำให้ผมไม่ค่อยอยากเจอเธอ แต่เธอก็พยายามตามผม จะว่าอะไรเธอก็ไม่โกรธ อย่งมากเธอก็ร้องไห้เพราะเสียใจ จนผมไม่ค่อยได้สนเธอ เธอก็เริ่มห่างๆจากผม และมีอยู่ครั้งนึง ช่วงหลังผมเริ่มสังเกตว่าเธอก็เริ่มห่างๆจากผม ผมเองกลับเป็นฝ่ายตามเธอ ถามว่ายังรักกันอยู่ไหม เธอก็บอกว่ายังรักอยู่ แต่เพราะผมไม่มีเวลาให้เธอ เธอก็เลยไปหาอย่างอื่นทำเช่นเข้าโซเชี่ยลไปดูเค้าไลว์สดแก้เหงา แต่ก้บอกว่าแค่ดูไม่ได้มีอะไร แต่ผมกลับหึงเค้า วันนีงเธอบอกว่จะออกไปงานกับพี่ที่บ้านแล้วก็น้องที่บ้านด้วย แต่เราก็คุยไลน์กันเรื่อยๆ จนกระทั้งห้าทุ่ม เทอบอกใกล้จะกลับแล้ว สุดท้ายจากนั้นก็ติดต่อเทอไม่ได้ ผมกระวนกระวายมาก เลยขับรถไปบ้านเธอ ตอนไปถึงปรากฏว่ากลับมาถึงบ้านกันแล้ว ผมก็รอในรถ (ผมไม่ได้จอดหน้าบ้านเธอนะคับ จอดเยื้องมานิดนึง)ผมรอในรถ เกือบสองชั่วโมง ระหว่างรอก็โทหาด้วยแต่เธอไม่รับ ผมโมโหมาก คิดในใจว่าต้องกำลังมีอะไรกับผู้ชายในบ้านที่เธอบอกว่าเป็นพี่ชาย ผมโมโหมากครับ จนกระทั่งเธอโทรมาหา ผมเลยใส่ไปใหญ่เลยว่าทำไมไม่รับ เทอบอกอาบน้ำอยู่ แล้วก็เลยถามเธอไปว่า นี่มีไรกันเสร็จแล้วใช่มั้ย กลับมาตั้งนานแล้วนี่ เธอก็บอกป่าว นั่งคุยกันเรื่องที่ไปงานเค้ามีปัญหาที่ในงานกัน ผมเลยบอกไปว่า จริงๆแล้วพี่ที่บ้านนั่นคือผัวใช่มั้ย แล้วเด็กสองคนนั่นก็คือลูกใช่มั้ย รู้มาตั้งนานแล้ว เธอก็บอกว่าแล้วแต่ผมแล้วกัน ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ผมโมโหมาก บอกว่าเลิกกันเถอะ แล้วก็วางสายไป แต่พอขับรถกลับผมก็รู้สึกว่าเราพูดแรงเกินไป เรารู้สึกรักเค้า แล้วก็ไม่มีเค้าไม่ได้
ผมเลยโทกลับไปหาเค้าแล้วขอโทดเค้า บอกว่าผมขาดเธอไม่ได้ผมรักเค้า และรับได้กับทุกเรื่อง จนเรากลับมาคุยกันปกติ
แต่นิสัยของผม ผมขี้หึงเธอมาก ถามเธอเยอะว่าไปไหน คุยกับใครมา คนนี้ใคร ไปแอบคุยกันรึป่าว จนทำให้เธอรำคาน ซึ่งเธอก็บอกว่าไม่ได้มีใคร แต่ผมมันนิสัยชอบระแวง จนเธอรำคาน ซึ่งต่างจากก่อนที่ผมจะบอกเธอว่าผมรุ้ว่าเธอเคยมีลูกแล้วเธอจะยอมผมทุกอย่าง และหลังๆมายี้เธอจะไม่ค่อยอยากมาเจอผม บอกว่ามีงาน อย่งวันนี้ผมชวนเธอไปเดินเล่นห้าง เธอก็บอกว่ามีงาน ขอทำงานก่อน ใจนึงผมก็เข้าใจเธอครับ แต่อีกใจนึงผมกลัวว่าด้วยความห่างกันแบบนี้ ความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไปมั้ย ตอนนี้ผมสองจิตสองใจครับว่า ผมจะทนอยู่ไปแบบนี้ หรือจะถอยออกมา ซึ่งถ้าถาใผม ผมยังรักเธอมากครับ แต่ผมไม่รู้ว้าที่เธอทำแบบนี้เพราะเบื่อผมรึป่าว แต่เวลาโทหาเธอ เธอก็รับสายคุยนะครับ ไม่เคยไม่รับ นอกจากเธออานไม่ได้อยู่ใกล้โทรศัพท์ ผมสับสนไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดีครับ
ผมควรเลิกหรือคบต่อไปครับ
พอคบกันมาสักพัก ผมเริ่มที่จะอยากเป็นตัวของตัวเองอบากมีเวลาเป็นของตัวเอง มันเลยทำให้ผมไม่ค่อยอยากเจอเธอ แต่เธอก็พยายามตามผม จะว่าอะไรเธอก็ไม่โกรธ อย่งมากเธอก็ร้องไห้เพราะเสียใจ จนผมไม่ค่อยได้สนเธอ เธอก็เริ่มห่างๆจากผม และมีอยู่ครั้งนึง ช่วงหลังผมเริ่มสังเกตว่าเธอก็เริ่มห่างๆจากผม ผมเองกลับเป็นฝ่ายตามเธอ ถามว่ายังรักกันอยู่ไหม เธอก็บอกว่ายังรักอยู่ แต่เพราะผมไม่มีเวลาให้เธอ เธอก็เลยไปหาอย่างอื่นทำเช่นเข้าโซเชี่ยลไปดูเค้าไลว์สดแก้เหงา แต่ก้บอกว่าแค่ดูไม่ได้มีอะไร แต่ผมกลับหึงเค้า วันนีงเธอบอกว่จะออกไปงานกับพี่ที่บ้านแล้วก็น้องที่บ้านด้วย แต่เราก็คุยไลน์กันเรื่อยๆ จนกระทั้งห้าทุ่ม เทอบอกใกล้จะกลับแล้ว สุดท้ายจากนั้นก็ติดต่อเทอไม่ได้ ผมกระวนกระวายมาก เลยขับรถไปบ้านเธอ ตอนไปถึงปรากฏว่ากลับมาถึงบ้านกันแล้ว ผมก็รอในรถ (ผมไม่ได้จอดหน้าบ้านเธอนะคับ จอดเยื้องมานิดนึง)ผมรอในรถ เกือบสองชั่วโมง ระหว่างรอก็โทหาด้วยแต่เธอไม่รับ ผมโมโหมาก คิดในใจว่าต้องกำลังมีอะไรกับผู้ชายในบ้านที่เธอบอกว่าเป็นพี่ชาย ผมโมโหมากครับ จนกระทั่งเธอโทรมาหา ผมเลยใส่ไปใหญ่เลยว่าทำไมไม่รับ เทอบอกอาบน้ำอยู่ แล้วก็เลยถามเธอไปว่า นี่มีไรกันเสร็จแล้วใช่มั้ย กลับมาตั้งนานแล้วนี่ เธอก็บอกป่าว นั่งคุยกันเรื่องที่ไปงานเค้ามีปัญหาที่ในงานกัน ผมเลยบอกไปว่า จริงๆแล้วพี่ที่บ้านนั่นคือผัวใช่มั้ย แล้วเด็กสองคนนั่นก็คือลูกใช่มั้ย รู้มาตั้งนานแล้ว เธอก็บอกว่าแล้วแต่ผมแล้วกัน ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ผมโมโหมาก บอกว่าเลิกกันเถอะ แล้วก็วางสายไป แต่พอขับรถกลับผมก็รู้สึกว่าเราพูดแรงเกินไป เรารู้สึกรักเค้า แล้วก็ไม่มีเค้าไม่ได้
ผมเลยโทกลับไปหาเค้าแล้วขอโทดเค้า บอกว่าผมขาดเธอไม่ได้ผมรักเค้า และรับได้กับทุกเรื่อง จนเรากลับมาคุยกันปกติ
แต่นิสัยของผม ผมขี้หึงเธอมาก ถามเธอเยอะว่าไปไหน คุยกับใครมา คนนี้ใคร ไปแอบคุยกันรึป่าว จนทำให้เธอรำคาน ซึ่งเธอก็บอกว่าไม่ได้มีใคร แต่ผมมันนิสัยชอบระแวง จนเธอรำคาน ซึ่งต่างจากก่อนที่ผมจะบอกเธอว่าผมรุ้ว่าเธอเคยมีลูกแล้วเธอจะยอมผมทุกอย่าง และหลังๆมายี้เธอจะไม่ค่อยอยากมาเจอผม บอกว่ามีงาน อย่งวันนี้ผมชวนเธอไปเดินเล่นห้าง เธอก็บอกว่ามีงาน ขอทำงานก่อน ใจนึงผมก็เข้าใจเธอครับ แต่อีกใจนึงผมกลัวว่าด้วยความห่างกันแบบนี้ ความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไปมั้ย ตอนนี้ผมสองจิตสองใจครับว่า ผมจะทนอยู่ไปแบบนี้ หรือจะถอยออกมา ซึ่งถ้าถาใผม ผมยังรักเธอมากครับ แต่ผมไม่รู้ว้าที่เธอทำแบบนี้เพราะเบื่อผมรึป่าว แต่เวลาโทหาเธอ เธอก็รับสายคุยนะครับ ไม่เคยไม่รับ นอกจากเธออานไม่ได้อยู่ใกล้โทรศัพท์ ผมสับสนไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดีครับ