เราเลิกกับเขาเเล้ว เเต่ยังรักเขา เขาก็ยังอยากคุยกับเราเเบบเพื่อน เเต่ในหัวเรามันตีกันระหว่างคุยต่อหรือออกมาเงียบๆ

คือ เราเลิกกันเเต่ยังรักเขา เขาก็รู้นะว่าเรารักเขาอยู่ เเต่เขาบอกว่าเรามาเป็นเพื่อนดีกว่า ขอคุยเเบบเพื่อน ในหัวของเราตอนนี้มันตีกันมากระหว่างคุยต่อไปให้เรายังรู้สึกรักเขาไปเรื่อยๆเเบบนี้หรอ หรือเลือกที่จะออกมาทำใจเเล้วออกมาคอยดูเขาห่างๆดีกว่า ตอนจะคุยต่อมันก็มีความสุขดีเเต่บทบาทหน้าที่ความเป็นห่วงมันพูดไม่ได้เหมือนตอนเป็นเเฟน เเต่ถ้าพอตอนไม่คุยมันจะลืมดขาไปเองมั้ย(คิดเองนะว่าถ้าหายไปจะลืมเขาได้)เเต่ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ปล.ตอนเลิกกันทะเลาะเพราะไม่เข้าใจกัน