สวัสดีค่ะ ขอเกริ่นไว้ก่อนว่าภาษา อาจจะถูกจะผิดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ 🙏🏼
เรื่องมันมีอยู่ว่า ครอบดิฉันมีพี่น้อง 3 คน ขอแทนตัวเองว่าเรา นะคะ เราเป็นคนโต มีน้องคนกลาง และน้องสาวคนเล็ก ครอบครัวดูเหมือนจะเพอร์เฟ็ค จะดีในสายตาคนข้างนอก ซึ่งเราก็เคยคิดแบบนั้น แต่พอเราโตขึ้นเปล่าเลยค่ะ มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
เข้าเรื่องเลย !!!
ตั้งแต่เด็กจนมาประมาณ มอ.6 ทุกอย่างดูสดใสดีไม่มี อะไรผิดปกติหรืออะไร ทั้งครอบครัว การเรียน จนเราเข้า มหาลัยค่ะ ก็เรียน ม.รัฐบาลอยู่ที่นึง เหตุผลที่เลือกเรียนที่นี้ เพราะ มันใกล้บ้านไปกลับได้ แต่พอขึ้นปี2 เรากลับเรียนไม่ไหว เลย ลาออกค่ะ ก็ว่าง ประมาณเดือบขึ้นปี รอจังหวะหาที่เรียนใหม่ ในระหว่างนั้นก็เกิดเรื่องต่างๆขึ้น พ่อเราไม่พอใจเเละเสียใจกับเรื่องของการเรียน ในประเด็นนี้เราเข้าใจดี ว่าทำให้แกเสียใจ 💔 เราก็ปรับปรุงตัวเอง และพยายามหางานทำ ฆ่าเวลาเพราะเราก็รู้สึกเสียใจเหมือนกัน ในช่วงจังหวะนั้นเป็นช่วงเปลี่ยนแปลงอะไร หลายอย่าง แม่เข้าโรงบาล น้องชายก็เข้าต่อจากแม่ เพราะเกิดอุบัติเหตุ เราก็โตพอ ที่จัดการเรื่องภายในบ้านพร้อมกับดูแล น้องคนเล็กค่ะ ก็เรื่อยมากเหมือนจะดีขึ้น กลับกลายเป็นหนัก เพราะน้องชายผ่าตัดใช่ปะ ทำให้ต้องหยุดเรียนเป็นระยะเวลาเทอม1 บวกกับตอนนั้น น้องก็ขี้เกียจเรียนไม่อยากเรียนหนังสือ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เขาก็มีเครียดๆอยู่บ้าง น้องชายก็เริ่มติดเพื่อนที่ไม่ค่อยจะโอเค ทราบมาคือ มีการเข้าออกคุกบ่อยๆ ทั้งพี่และน้อง ติดเพื่อนจนไปกินไปนอนบ้านเขา ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า เวลาอยู่ข้างนอก น้องมันทำอะไรบ้าง กลับบ้านที่เสื้อผ้าเหม็นสาบมาก ไม่อาบน้ำสกปรก และก็ได้มีเรื่องยาเสพติดเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่มจากน้ำกระท่อม กัญชา บลาๆ ไปจนกระทั่งโดนจับเรื่อง ครอบครองอาวุธปืน พร้อมกับเเก๊งค์เพื่อนๆเขา อะจ๊า แม่ก็วิ่งเต้นเพื่อไม่ให้น้องโดนจับ แต่ก็ขอบคุณตำรวจที่ไม่ เล่นด้วย น้องก็ต้องไปรายงานตัวที่สถานพินิจเด็ก อะไรแบบนี้ เเล้วการเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น เราก็ได้เข้าเรียนที่ใหม่ เรียนปกติโอเคทุกอย่างไม่มีปัญหาอะไรมในระหว่างนั้น น้องชายก็สร้างเรื่อง เข้าๆออกๆโรงพักยังกับเดินห้าง โครตสงสารแม่มากๆ ในตอนนั้น คือ นางก็ไม่กล้าบอกพ่อ เพราะ พ่อมีนิสัย ชอบโมโห เสียงดัง ไม่ฟังเหตุผล หรืออะไรเลย เรียกง่ายๆคือ งี่เง่ามาก แต่แม่ก็อดทนมากๆๆๆๆๆๆๆ ก็พยายามวิ่งเต้น ช่วยน้องไม่ให้ ติดคุกติดตาราง แต่ก็ไม่มีผล สุดท้ายน้องก็โดนจับเรื่อง มีสารเสพติดไว้ครอบครองเพื่อจำหน่าย ตัดโทษมา 2ปี6เดือน แต่ศาลลดให้กึ่งนึง จำได้ว่าติด 1ปี6เดือน มันเป็นอะไรที่แย่ๆมากๆ ความรู้สึกตอนนั้น เรื่องมันเกิด ในระหว่างที่ พ่อกับแม่เราไป ต่างประเทศ เราก็เดินเรื่องขึ้นศาล ขึ้นอะไร คนเดียวตอนนั้นเราอายุ 22 ปี แม่ก็บอกต้องช่วยน้องนะ ไปเอาเงินมาประกันตัว ศาลเรียก 8แสน เพื่อประกันตัว เราก็เตรียมมาประกันตัว แต่เจ้าหน้าที่คัดค้านการประกันตัวศาลไม่อนุมัติ ตอนนั้นน้องก็ต้องเข้าเรือนจำจริงๆ ในตอนนั้น มีทั้งความรู้สึกทั้งสงสารและ สมน้ำหน้า ในเวลาเดียวกัน เพราะ ทุกอย่างน้องทำตัวของน้องเองหมดเลย แต่เราก็ไม่ยื่นเรื่องประกันตัวอีกนะ ครั้งเดียวพอ วันรุ่งขึ้น น้องก็เข้าเรือนจำไปเรียบร้อยก็ใช้ชีวิต อยู่ในนั้น พ่อแม่ก็เสียใจ สงสารพ่อมากๆในระหว่างนั้นก็ไม่มีอะไร แต่ทุกคนรู้สึก สบายใจที่ไม่ต้องเป็นห่วง ว่ามันจะเกมส์ โดนจับอีกเมื่อไหร่ พ่อก็ไม่ต้องมาคอยมอง รองเท้า มองรถน้องว่าน้องกลับบ้านไหม หรือไปอยู่ไหน....
ตัดภาพมาหลังจากน้องออกจากเรือนจำ เหมือนจะดีขึ้นกลับกลายเป็นดีแตก !! เรากับแม่ปรึกษา ว่าเออส่งน้องไปอยู่ต่างประเทศดีไหม ไปอยู่บ้านพ่อ ตัดออกจาสังคมนี้ไปดีกว่า แม่ก็ไปพูดกับพ่อ แต่พ่อก็ไม่ทำอะไร ไม่พูดไม่อะไร เราลืมบอกไปว่า พ่อเราไม่เคยด่า นี ว่าน้อง หรือสอนน้องเลยนะ ว่ามันทำผิดทำไม่ดี บางคนั้งก็อยากให้พ่อกระทืบมันเหมือนกัน แต่เขาเหมือนไม่สนใจ เวลามีปัญหาก็ได้แต่โกรธ พาลใส่คนอื่น ออกจากเรือนจำได้ไม่เท่าไหร่ เอาอีกจ๊า โดนตำรวจจับ เรื่องเดิมๆ แม่ก็วิ่งหาเงินมาประกันตัว อีกหลายครั้ง น่าจะประมาณ 4ครั้ง ณ จุดๆนี้เราสงสารแม่มากๆ เก็บเงินมา ไม่ได้ใช้ส่วนตัวเลย มาประกันมันนี่เเละ พอแท่ช่วยนางก็เหมือนจะสำนึก สัญญานู้นนี่นั้น กลืนน้ำลายตัวเอง ก็ไม่ดีขึ้น งานการไม่รู้จักทำ ขอเงินใช้ไปวันๆ ชีวิตหายใจทิ้งไปวันๆ อยากมีนู้นมีนี้เพ้อฝัน บ้าบอคอแตก แต่ไม่หางานทำ
ปัญหาคือ เรามีความฝัน อยากทำธุรกิจส่วนตัว อยากไปนู้นไปนี้ คือเรามีธุรกิจส่วนตัวที่ทำกับแฟนอยู่เเล้ว พอเราเรียนจบเราอยากลุยมันเต็มที่ มากกว่าที่เราทำอยู่ แต่เรามีความคิดตลอดว่า เราไม่กล้าคุยตรงๆกับพ่อ กลัวเขาจะวีน จะด่าเหมือนที่เขาชอบทำใส่ เราอยากคุยกับเขาตรงๆนะ ว่าเราอึดอัดกับการที่เขาเป็นแบบนี้ ชอบโมโห ด่าทอ คนในบ้าน เหมือนจะสนใจใส่ใจ แต่เปล่า กับให้ความสำคัญกับคนนอก เวลาคนนอกมีปัญหาอะไร หืมหน้าใหญ่รับฟังช่วยเหลือหาทางแก้ไข แต่คนในครอบครัว หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นอะไร เรากับพ่อเราไม่คุยกันเลยความรู้สึกคือห่างเหิน เราอายุ 25 แล้วอะ โตพอที่จะเข้าจะอะไรทในชีวิตอยากหาประสบการณ์ชีวิตอะ ไม่ใช่ ตื่น กินนอน อยู่บ้าน แบบนี้ ทั้งๆที่เรา ก็มีรายได้จากการที่เราทำธุรกิจกับแฟนนะ ปัญหาของเราคือ เรื่องพ่อกับเรื่องน้องชาย ที่มีที่ถ้าว่ามันจะไม่หยุด คิดว่าน้องชายก็คงเพิ่มลิมิตการทำชั่วต่อไปเรื่อยๆ ขอเงินเราเอาไปเล่นเกมส์ มันใช้ปะ พอไม่ให้ก็หาว่างก หาว่าผยอง โกรธด่า เห๊ยกูผิดอะไร? เงินกูปะ คือหาเงินมาให้มันไปเล่นเกมส์ ไม่ได้ประโยชน์ห่าอะไรนี่นะ ส่วนพ่อกับเรา เขาก็ทำรุนแรง ตบหน้าเรา เรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ทำให้เรารู่สึกว่า เราไม่อยากอยู่บ้าน นี้แล้วอะ อยากออกไปหางานทำ ไปใช้ชีวิตตัวเอง แต่เราทำไม่ได้ เพราะ เราสงสารแม่กับน้องสาวมากๆ เราอยากจะพูดแรงๆ ใส่พ่อไปนะบางที แต่เราก็กลัวเขาจะเสียใจ เราร้องไห้กับเรื่องแบบนี้เกือบทุกวันเลยนะ แต่ก็ไม่อยากตัดสินใจทำอะไรเพราะ ติดอยู่กับแม่และน้องสาว
ทำยังไงดี
ปัญหาคาราคาซัง เบื่อชีวิต !!!
เรื่องมันมีอยู่ว่า ครอบดิฉันมีพี่น้อง 3 คน ขอแทนตัวเองว่าเรา นะคะ เราเป็นคนโต มีน้องคนกลาง และน้องสาวคนเล็ก ครอบครัวดูเหมือนจะเพอร์เฟ็ค จะดีในสายตาคนข้างนอก ซึ่งเราก็เคยคิดแบบนั้น แต่พอเราโตขึ้นเปล่าเลยค่ะ มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
เข้าเรื่องเลย !!!
ตั้งแต่เด็กจนมาประมาณ มอ.6 ทุกอย่างดูสดใสดีไม่มี อะไรผิดปกติหรืออะไร ทั้งครอบครัว การเรียน จนเราเข้า มหาลัยค่ะ ก็เรียน ม.รัฐบาลอยู่ที่นึง เหตุผลที่เลือกเรียนที่นี้ เพราะ มันใกล้บ้านไปกลับได้ แต่พอขึ้นปี2 เรากลับเรียนไม่ไหว เลย ลาออกค่ะ ก็ว่าง ประมาณเดือบขึ้นปี รอจังหวะหาที่เรียนใหม่ ในระหว่างนั้นก็เกิดเรื่องต่างๆขึ้น พ่อเราไม่พอใจเเละเสียใจกับเรื่องของการเรียน ในประเด็นนี้เราเข้าใจดี ว่าทำให้แกเสียใจ 💔 เราก็ปรับปรุงตัวเอง และพยายามหางานทำ ฆ่าเวลาเพราะเราก็รู้สึกเสียใจเหมือนกัน ในช่วงจังหวะนั้นเป็นช่วงเปลี่ยนแปลงอะไร หลายอย่าง แม่เข้าโรงบาล น้องชายก็เข้าต่อจากแม่ เพราะเกิดอุบัติเหตุ เราก็โตพอ ที่จัดการเรื่องภายในบ้านพร้อมกับดูแล น้องคนเล็กค่ะ ก็เรื่อยมากเหมือนจะดีขึ้น กลับกลายเป็นหนัก เพราะน้องชายผ่าตัดใช่ปะ ทำให้ต้องหยุดเรียนเป็นระยะเวลาเทอม1 บวกกับตอนนั้น น้องก็ขี้เกียจเรียนไม่อยากเรียนหนังสือ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เขาก็มีเครียดๆอยู่บ้าง น้องชายก็เริ่มติดเพื่อนที่ไม่ค่อยจะโอเค ทราบมาคือ มีการเข้าออกคุกบ่อยๆ ทั้งพี่และน้อง ติดเพื่อนจนไปกินไปนอนบ้านเขา ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า เวลาอยู่ข้างนอก น้องมันทำอะไรบ้าง กลับบ้านที่เสื้อผ้าเหม็นสาบมาก ไม่อาบน้ำสกปรก และก็ได้มีเรื่องยาเสพติดเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่มจากน้ำกระท่อม กัญชา บลาๆ ไปจนกระทั่งโดนจับเรื่อง ครอบครองอาวุธปืน พร้อมกับเเก๊งค์เพื่อนๆเขา อะจ๊า แม่ก็วิ่งเต้นเพื่อไม่ให้น้องโดนจับ แต่ก็ขอบคุณตำรวจที่ไม่ เล่นด้วย น้องก็ต้องไปรายงานตัวที่สถานพินิจเด็ก อะไรแบบนี้ เเล้วการเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น เราก็ได้เข้าเรียนที่ใหม่ เรียนปกติโอเคทุกอย่างไม่มีปัญหาอะไรมในระหว่างนั้น น้องชายก็สร้างเรื่อง เข้าๆออกๆโรงพักยังกับเดินห้าง โครตสงสารแม่มากๆ ในตอนนั้น คือ นางก็ไม่กล้าบอกพ่อ เพราะ พ่อมีนิสัย ชอบโมโห เสียงดัง ไม่ฟังเหตุผล หรืออะไรเลย เรียกง่ายๆคือ งี่เง่ามาก แต่แม่ก็อดทนมากๆๆๆๆๆๆๆ ก็พยายามวิ่งเต้น ช่วยน้องไม่ให้ ติดคุกติดตาราง แต่ก็ไม่มีผล สุดท้ายน้องก็โดนจับเรื่อง มีสารเสพติดไว้ครอบครองเพื่อจำหน่าย ตัดโทษมา 2ปี6เดือน แต่ศาลลดให้กึ่งนึง จำได้ว่าติด 1ปี6เดือน มันเป็นอะไรที่แย่ๆมากๆ ความรู้สึกตอนนั้น เรื่องมันเกิด ในระหว่างที่ พ่อกับแม่เราไป ต่างประเทศ เราก็เดินเรื่องขึ้นศาล ขึ้นอะไร คนเดียวตอนนั้นเราอายุ 22 ปี แม่ก็บอกต้องช่วยน้องนะ ไปเอาเงินมาประกันตัว ศาลเรียก 8แสน เพื่อประกันตัว เราก็เตรียมมาประกันตัว แต่เจ้าหน้าที่คัดค้านการประกันตัวศาลไม่อนุมัติ ตอนนั้นน้องก็ต้องเข้าเรือนจำจริงๆ ในตอนนั้น มีทั้งความรู้สึกทั้งสงสารและ สมน้ำหน้า ในเวลาเดียวกัน เพราะ ทุกอย่างน้องทำตัวของน้องเองหมดเลย แต่เราก็ไม่ยื่นเรื่องประกันตัวอีกนะ ครั้งเดียวพอ วันรุ่งขึ้น น้องก็เข้าเรือนจำไปเรียบร้อยก็ใช้ชีวิต อยู่ในนั้น พ่อแม่ก็เสียใจ สงสารพ่อมากๆในระหว่างนั้นก็ไม่มีอะไร แต่ทุกคนรู้สึก สบายใจที่ไม่ต้องเป็นห่วง ว่ามันจะเกมส์ โดนจับอีกเมื่อไหร่ พ่อก็ไม่ต้องมาคอยมอง รองเท้า มองรถน้องว่าน้องกลับบ้านไหม หรือไปอยู่ไหน....
ตัดภาพมาหลังจากน้องออกจากเรือนจำ เหมือนจะดีขึ้นกลับกลายเป็นดีแตก !! เรากับแม่ปรึกษา ว่าเออส่งน้องไปอยู่ต่างประเทศดีไหม ไปอยู่บ้านพ่อ ตัดออกจาสังคมนี้ไปดีกว่า แม่ก็ไปพูดกับพ่อ แต่พ่อก็ไม่ทำอะไร ไม่พูดไม่อะไร เราลืมบอกไปว่า พ่อเราไม่เคยด่า นี ว่าน้อง หรือสอนน้องเลยนะ ว่ามันทำผิดทำไม่ดี บางคนั้งก็อยากให้พ่อกระทืบมันเหมือนกัน แต่เขาเหมือนไม่สนใจ เวลามีปัญหาก็ได้แต่โกรธ พาลใส่คนอื่น ออกจากเรือนจำได้ไม่เท่าไหร่ เอาอีกจ๊า โดนตำรวจจับ เรื่องเดิมๆ แม่ก็วิ่งหาเงินมาประกันตัว อีกหลายครั้ง น่าจะประมาณ 4ครั้ง ณ จุดๆนี้เราสงสารแม่มากๆ เก็บเงินมา ไม่ได้ใช้ส่วนตัวเลย มาประกันมันนี่เเละ พอแท่ช่วยนางก็เหมือนจะสำนึก สัญญานู้นนี่นั้น กลืนน้ำลายตัวเอง ก็ไม่ดีขึ้น งานการไม่รู้จักทำ ขอเงินใช้ไปวันๆ ชีวิตหายใจทิ้งไปวันๆ อยากมีนู้นมีนี้เพ้อฝัน บ้าบอคอแตก แต่ไม่หางานทำ
ปัญหาคือ เรามีความฝัน อยากทำธุรกิจส่วนตัว อยากไปนู้นไปนี้ คือเรามีธุรกิจส่วนตัวที่ทำกับแฟนอยู่เเล้ว พอเราเรียนจบเราอยากลุยมันเต็มที่ มากกว่าที่เราทำอยู่ แต่เรามีความคิดตลอดว่า เราไม่กล้าคุยตรงๆกับพ่อ กลัวเขาจะวีน จะด่าเหมือนที่เขาชอบทำใส่ เราอยากคุยกับเขาตรงๆนะ ว่าเราอึดอัดกับการที่เขาเป็นแบบนี้ ชอบโมโห ด่าทอ คนในบ้าน เหมือนจะสนใจใส่ใจ แต่เปล่า กับให้ความสำคัญกับคนนอก เวลาคนนอกมีปัญหาอะไร หืมหน้าใหญ่รับฟังช่วยเหลือหาทางแก้ไข แต่คนในครอบครัว หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นอะไร เรากับพ่อเราไม่คุยกันเลยความรู้สึกคือห่างเหิน เราอายุ 25 แล้วอะ โตพอที่จะเข้าจะอะไรทในชีวิตอยากหาประสบการณ์ชีวิตอะ ไม่ใช่ ตื่น กินนอน อยู่บ้าน แบบนี้ ทั้งๆที่เรา ก็มีรายได้จากการที่เราทำธุรกิจกับแฟนนะ ปัญหาของเราคือ เรื่องพ่อกับเรื่องน้องชาย ที่มีที่ถ้าว่ามันจะไม่หยุด คิดว่าน้องชายก็คงเพิ่มลิมิตการทำชั่วต่อไปเรื่อยๆ ขอเงินเราเอาไปเล่นเกมส์ มันใช้ปะ พอไม่ให้ก็หาว่างก หาว่าผยอง โกรธด่า เห๊ยกูผิดอะไร? เงินกูปะ คือหาเงินมาให้มันไปเล่นเกมส์ ไม่ได้ประโยชน์ห่าอะไรนี่นะ ส่วนพ่อกับเรา เขาก็ทำรุนแรง ตบหน้าเรา เรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ทำให้เรารู่สึกว่า เราไม่อยากอยู่บ้าน นี้แล้วอะ อยากออกไปหางานทำ ไปใช้ชีวิตตัวเอง แต่เราทำไม่ได้ เพราะ เราสงสารแม่กับน้องสาวมากๆ เราอยากจะพูดแรงๆ ใส่พ่อไปนะบางที แต่เราก็กลัวเขาจะเสียใจ เราร้องไห้กับเรื่องแบบนี้เกือบทุกวันเลยนะ แต่ก็ไม่อยากตัดสินใจทำอะไรเพราะ ติดอยู่กับแม่และน้องสาว
ทำยังไงดี