ขอบ่นในฐานะแฟนละครเวทีค่ายนี้ ดูมาเกือบทุกเรื่อง ผิดหวังกับเรื่องนี้อย่างมาก เราไม่ค่อยอินไปกับตัวละครพระนาง และแอบเบื่อหลายฉากที่เล่นยาวแต่ไม่มีแมสเสจที่แข็งแรงพอจะทำให้เราเพลิดเพลินกับเนื้อหาและบทเพลงในฉากนั้น หลายๆครั้งรู้สึกว่า เมื่อไหร่ฉากนี้จะจบ
บทไม่ดี >>คู่พระนางที่เป็นหัวใจของละคร เอาคนดูไม่อยู่ บทละครเล่าความรู้สึกแอบรักของพระเอกได้ดี แต่เราไม่เชื่อว่านางเอกรักพระเอก เพราะตลอดองค์1 นางเอกมองพระเอกเป็นเพียงเพื่อนรักมาตลอด แต่พอละครเล่ามาถึงฉากพระเอกบอกรักนางเอก เธอก็รับรักเลย นี่หล่ะปัญหา เพราะบทข้ามเหตุการณ์ที่ย้ำชัดกับคนดู ว่าเห้ย ความรู้สึกนางเอกมันเริ่มเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นแฟนแล้วนะ(เทียบกับละครเรื่องสี่แผ่นดิน มันคือฉากเพลงขนมจีนบางปะอิน ที่สื่อว่าพลอยเริ่มมีใจให้คุณเปรม) โอเคไม่เป็นไร เธออาจรับรักเพราะเห็นแก่ความดีของพระเอก เดียวละครคงใส่เพลงที่บอกผู้ชม ว่าทำไมเธอถึงรักพระเอก แต่เปล่าเลย! ละครกระโดดมาที่อีกหลายปีต่อมา .....พร้อมฉาก"ซ่อมได้" และตามมาด้วยฉากเพลง "แฟนจ๋า" ที่เล่าถึงความระหองระแหงที่เกิดขึ้น หลังจากที่ทั้งคู่คบหากันมาแล้ว3-4ปี(ถ้านับไทม์ไลน์ไม่ผิด)
ขอเพียงแค่ถ้าเราเชื่อว่าทั้งคู่รักกัน ฉากเพลงแฟนจ๋า คงเป็นฉากที่ทำให้เราตึงเครียดไปกับสถานการณ์ระหองระแหงที่เกิดขึ้นของพระนาง แต่เปล่าเลย ความรู้สึกเดียวที่มีให้กับฉากนี้คือ น่าเบื่อ มากกกกกกกกกกกกก เมื่อไหร่เพลงจะจบ เพลงต้นฉบับของพี่เบิร์ดสนุกขนาดนี้ ทำไมในละครเวทีเรากลับเบื่อ? และ อะไรคือการเอาเพลงสนุกๆอย่างแฟนจ๋ามาเล่าในฉากที่เป็นconflict สำคัญ ช่วงที่2ตัวละครกำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤติ นี่เราควรเครียดหรือควรสนุกไปกับเพลงแฟนจ๋าดีนะ ?
ปัญหานี้ลากยาวมาจนถึงตอนที่ เรื่องคลี่คลาย ทั้ง2กลับมาคืนดีกัน แต่คนดูอย่างเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่ดี เพราะบทมันไม่แน่นมาตั้งแต่แรก
............,,,,
อีกส่วนที่ผิดหวังคือฉากซึ่ง ไม่สวยเลยยย เหมือนดูละครนักศึกษา และ ทำไมถึงใช้จอLEDเยอะขนาดนี้ คุณบอยย้ำตลอดว่าละครเวทีมันคือความสดของการแสดง เราได้เห็นนักแสดงเล่นจริง ร้องจริง สดๆตรงหน้า ซึ่งใช่เลยครับ แต่คุณบอยครับ ฉากละครมันก็ไม่ต่างกันหรอกครับ เราเพลิดเพลินกับการเห็นงานละเมียดและดีเทลของฉากที่ต่างๆ แต่นี่อะไร เราเห็นแต่จอLED ที่ไม่ชัด กับกราฟฟิคเฉิ่มๆ มีเพียงพร็อพโลว์คอส ที่ใข้ซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งเราขอเทียบกับละครเรื่อง" ลมหายใจ รีสเตจ" แม้ฉากจะน้อย และไม่อลังการ แต่ฉากสวยและออกแบบมาสร้างสรรค์มาก ฉากดีๆในลมหายใจมันสามารถช่วยเล่าเรืองได้ มันเหมือนตัวละครตัวหนึ่งนั่นแหละ (บวกการจัดแสงที่โคตรดี และสื่อสารกับคนดูมากๆ) คือเราชอบฉากในลมหายใจมากกกกก และคาดหวังให้แฟนจ๋าจะเป็นแบบนั้น ....แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกเสียดายค่าตั๋วแล้ว
................
เพลงเบิร์ด ต้นฉบับดีๆทั้งนั้นแต่เอามาใช้เล่าเรื่องไม่ได้เลย เหมือนเอาเพลงมาวางแล้วค่อยคิดบทว่าจะแต่งเรื่องยังไงให้โยงมาใช้เพลงนี้ได้ เห็นได้ชัดในเพลง Love you too much และเพลงซ่อมได้ คือละครเพลงประเภท Jukebox Musical เราไม่คาดหวังว่าบทต้องเพอร์เฟ็ค หรือเพลงต้องเนียนกับเนื้อเรื่องขนาดนั้นนะ แต่ถ้าเทียบกับลมหายใจ เดอะมิวสิคคัล เพลง บอย โกษิยพงษ์ ถูกหยิบ มาเล่าเรื่องได้กลมกลืนกว่า บีบอารมณ์ได้มากกว่า และมีความเป็นมิวสิคัลกว่า ในขณะที่เพลงลมหายใจ ,Past the love forward และ live and learn ถูกใช้ในละครเรื่อลมหายใจได้อย่างทรงพลังกว่า
ตรงกันข้ามกับแฟนจ๋า เดอะมิวสิคคัล ที่เพลงเอกอย่างแฟนจ๋า(ที่เอามาใช้เป็นชื่อละครด้วย) กลายเป็นเพลงที่ทำลายละครเวทีเรื่องนี้ไปซะได้ และที่เสียดายสุดๆคือ เพลงความสุข ความทรงจำ ไม่มีที่สิ้นสุด คือเพลงทนี้มีความดราม่าระดับสูงและเพราะมาก แต่ใช้ไม่คุ้มเลย
................
ความดีงามของละครเวทีเรื่องแฟนจ๋า ที่พอมีอยู่บ้าง คงจะเป็นเหล่านักแสดงสมทบที่ไม่ใข่แค่สร้างสีสัน แต่ช่วยแบกละครเรื่องนี้เอาไว้เลยหล่ะ และ น่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราทนดูจนจบ
แก๊งเพื่อนพระเอกคือดีมาก คู่แมน+ซาร่า ของโดม พรีม คือสนุกตลกน่ารัก แสดงดีมาก เราเฉยๆกับโดมมาตลอด แต่ตอนนี้เราชอบน้องเค้าเลย เอ็นดูสุดๆ /ปุ๊คือดี ชอบ
พี่แชมป์แอนเดอะแก๊งค์ คือเซอร์ไพร์ซมาก เป็นตัวละครที่ไม่ถูกโปรโมทเลย แต่ดีมาก มีความเล่นใหญ่ มีความเป็นการ์ตูน แต่ไม่น่ารำคาญเลย เราชอบทุกฉากที่พี่แชมป์ออกมา มีความรั่วและตลก ตัวละครนี้น่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากแกสตอล ในBeauty and the beast
มุขตลก คือดี ไม่มีมุขไหนที่แป๊กเลย ทุกมุขเราหัวเราะหมด จนเสียดายที่ละครให้สัดส่วนโรแมนซ์ มากกว่าคอมเมดี้ น่าจะสลับกันนะ
การแสดงโดยรวม นักแสดงเล่นดีในภาพรวม คู่พระนางก็เล่นดีทั้ง3รุ่น(โดยเฉพาะน้องพระเอกตอนเด็กๆ คือแสดงดีและร้องดีมากจริง) เสียดายช่วงตอนโต นักแสดงเหล่านี้ต้องมาแสดงอยู่ในบทที่จืดชืด แห้งแล้ง ไร้เส่นห์ ขาดพลังและไม่จับใจ ซึ่งมันก็สะท้อนออกมาถึงผลลัพธ์ของละครเวทีที่น่าผิดหวังเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
คะแนนความพึงใจ 4/10 และไม่แปลกใจเลย ที่คนดูจะไม่เต็มโรงละคร
[CR] รู้สึกผิดหวังกับ แฟนจ๋า เดอะมิวสิคคัล (สปอยล์ นิดหน่อย)
บทไม่ดี >>คู่พระนางที่เป็นหัวใจของละคร เอาคนดูไม่อยู่ บทละครเล่าความรู้สึกแอบรักของพระเอกได้ดี แต่เราไม่เชื่อว่านางเอกรักพระเอก เพราะตลอดองค์1 นางเอกมองพระเอกเป็นเพียงเพื่อนรักมาตลอด แต่พอละครเล่ามาถึงฉากพระเอกบอกรักนางเอก เธอก็รับรักเลย นี่หล่ะปัญหา เพราะบทข้ามเหตุการณ์ที่ย้ำชัดกับคนดู ว่าเห้ย ความรู้สึกนางเอกมันเริ่มเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นแฟนแล้วนะ(เทียบกับละครเรื่องสี่แผ่นดิน มันคือฉากเพลงขนมจีนบางปะอิน ที่สื่อว่าพลอยเริ่มมีใจให้คุณเปรม) โอเคไม่เป็นไร เธออาจรับรักเพราะเห็นแก่ความดีของพระเอก เดียวละครคงใส่เพลงที่บอกผู้ชม ว่าทำไมเธอถึงรักพระเอก แต่เปล่าเลย! ละครกระโดดมาที่อีกหลายปีต่อมา .....พร้อมฉาก"ซ่อมได้" และตามมาด้วยฉากเพลง "แฟนจ๋า" ที่เล่าถึงความระหองระแหงที่เกิดขึ้น หลังจากที่ทั้งคู่คบหากันมาแล้ว3-4ปี(ถ้านับไทม์ไลน์ไม่ผิด)
ขอเพียงแค่ถ้าเราเชื่อว่าทั้งคู่รักกัน ฉากเพลงแฟนจ๋า คงเป็นฉากที่ทำให้เราตึงเครียดไปกับสถานการณ์ระหองระแหงที่เกิดขึ้นของพระนาง แต่เปล่าเลย ความรู้สึกเดียวที่มีให้กับฉากนี้คือ น่าเบื่อ มากกกกกกกกกกกกก เมื่อไหร่เพลงจะจบ เพลงต้นฉบับของพี่เบิร์ดสนุกขนาดนี้ ทำไมในละครเวทีเรากลับเบื่อ? และ อะไรคือการเอาเพลงสนุกๆอย่างแฟนจ๋ามาเล่าในฉากที่เป็นconflict สำคัญ ช่วงที่2ตัวละครกำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤติ นี่เราควรเครียดหรือควรสนุกไปกับเพลงแฟนจ๋าดีนะ ?
ปัญหานี้ลากยาวมาจนถึงตอนที่ เรื่องคลี่คลาย ทั้ง2กลับมาคืนดีกัน แต่คนดูอย่างเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่ดี เพราะบทมันไม่แน่นมาตั้งแต่แรก
............,,,,
อีกส่วนที่ผิดหวังคือฉากซึ่ง ไม่สวยเลยยย เหมือนดูละครนักศึกษา และ ทำไมถึงใช้จอLEDเยอะขนาดนี้ คุณบอยย้ำตลอดว่าละครเวทีมันคือความสดของการแสดง เราได้เห็นนักแสดงเล่นจริง ร้องจริง สดๆตรงหน้า ซึ่งใช่เลยครับ แต่คุณบอยครับ ฉากละครมันก็ไม่ต่างกันหรอกครับ เราเพลิดเพลินกับการเห็นงานละเมียดและดีเทลของฉากที่ต่างๆ แต่นี่อะไร เราเห็นแต่จอLED ที่ไม่ชัด กับกราฟฟิคเฉิ่มๆ มีเพียงพร็อพโลว์คอส ที่ใข้ซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งเราขอเทียบกับละครเรื่อง" ลมหายใจ รีสเตจ" แม้ฉากจะน้อย และไม่อลังการ แต่ฉากสวยและออกแบบมาสร้างสรรค์มาก ฉากดีๆในลมหายใจมันสามารถช่วยเล่าเรืองได้ มันเหมือนตัวละครตัวหนึ่งนั่นแหละ (บวกการจัดแสงที่โคตรดี และสื่อสารกับคนดูมากๆ) คือเราชอบฉากในลมหายใจมากกกกก และคาดหวังให้แฟนจ๋าจะเป็นแบบนั้น ....แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกเสียดายค่าตั๋วแล้ว
................
เพลงเบิร์ด ต้นฉบับดีๆทั้งนั้นแต่เอามาใช้เล่าเรื่องไม่ได้เลย เหมือนเอาเพลงมาวางแล้วค่อยคิดบทว่าจะแต่งเรื่องยังไงให้โยงมาใช้เพลงนี้ได้ เห็นได้ชัดในเพลง Love you too much และเพลงซ่อมได้ คือละครเพลงประเภท Jukebox Musical เราไม่คาดหวังว่าบทต้องเพอร์เฟ็ค หรือเพลงต้องเนียนกับเนื้อเรื่องขนาดนั้นนะ แต่ถ้าเทียบกับลมหายใจ เดอะมิวสิคคัล เพลง บอย โกษิยพงษ์ ถูกหยิบ มาเล่าเรื่องได้กลมกลืนกว่า บีบอารมณ์ได้มากกว่า และมีความเป็นมิวสิคัลกว่า ในขณะที่เพลงลมหายใจ ,Past the love forward และ live and learn ถูกใช้ในละครเรื่อลมหายใจได้อย่างทรงพลังกว่า
ตรงกันข้ามกับแฟนจ๋า เดอะมิวสิคคัล ที่เพลงเอกอย่างแฟนจ๋า(ที่เอามาใช้เป็นชื่อละครด้วย) กลายเป็นเพลงที่ทำลายละครเวทีเรื่องนี้ไปซะได้ และที่เสียดายสุดๆคือ เพลงความสุข ความทรงจำ ไม่มีที่สิ้นสุด คือเพลงทนี้มีความดราม่าระดับสูงและเพราะมาก แต่ใช้ไม่คุ้มเลย
................
ความดีงามของละครเวทีเรื่องแฟนจ๋า ที่พอมีอยู่บ้าง คงจะเป็นเหล่านักแสดงสมทบที่ไม่ใข่แค่สร้างสีสัน แต่ช่วยแบกละครเรื่องนี้เอาไว้เลยหล่ะ และ น่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราทนดูจนจบ
แก๊งเพื่อนพระเอกคือดีมาก คู่แมน+ซาร่า ของโดม พรีม คือสนุกตลกน่ารัก แสดงดีมาก เราเฉยๆกับโดมมาตลอด แต่ตอนนี้เราชอบน้องเค้าเลย เอ็นดูสุดๆ /ปุ๊คือดี ชอบ
พี่แชมป์แอนเดอะแก๊งค์ คือเซอร์ไพร์ซมาก เป็นตัวละครที่ไม่ถูกโปรโมทเลย แต่ดีมาก มีความเล่นใหญ่ มีความเป็นการ์ตูน แต่ไม่น่ารำคาญเลย เราชอบทุกฉากที่พี่แชมป์ออกมา มีความรั่วและตลก ตัวละครนี้น่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากแกสตอล ในBeauty and the beast
มุขตลก คือดี ไม่มีมุขไหนที่แป๊กเลย ทุกมุขเราหัวเราะหมด จนเสียดายที่ละครให้สัดส่วนโรแมนซ์ มากกว่าคอมเมดี้ น่าจะสลับกันนะ
การแสดงโดยรวม นักแสดงเล่นดีในภาพรวม คู่พระนางก็เล่นดีทั้ง3รุ่น(โดยเฉพาะน้องพระเอกตอนเด็กๆ คือแสดงดีและร้องดีมากจริง) เสียดายช่วงตอนโต นักแสดงเหล่านี้ต้องมาแสดงอยู่ในบทที่จืดชืด แห้งแล้ง ไร้เส่นห์ ขาดพลังและไม่จับใจ ซึ่งมันก็สะท้อนออกมาถึงผลลัพธ์ของละครเวทีที่น่าผิดหวังเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
คะแนนความพึงใจ 4/10 และไม่แปลกใจเลย ที่คนดูจะไม่เต็มโรงละคร
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้