พ่อเราเป็นคนที่ใจร้อน ขี้โมโห ชอบทำลายข้าวของ พูดแต่คำแย่ๆ
รักความสอาด แต่!!! ทำไรไม่เคยเป็นเลย(จิงๆทำได้ แต่ไม่ทำ) อะไรไม่ได้ดั่งใจนิดๆหน่อยๆ ก็โมโห บ่นยาวๆๆๆๆ ทำให้แม่เสียใจบ่อยๆ เรื่องเงินเรื่องทองนี่จะไปยุ่งของพ่อไม่ได้ พ่อจะให้เงินแม่ทุกเดือน ให้ค่ารถ ค่าประกัน และก็ค่ากินค่าอยู่แค่ไม่กี่บาท(มันน้อยมาก) แล้วหลังจากนั้นพ่อก็จะไม่ให้เลย จนถึงเงินเดือนออก ของอีกเดือน ส่วนทอง แม่จะไปยุ่งกับทองของพ่อไม่ได้เลย เวลาครอบครับมีปัญหาหนักเรื่องเงินจิงๆ แม่ก็ต้องเอาทองตัวเอง(อันน้อยนิด)ไปจำนำเพื่อให้ได้เงินมาใช้ บางครั้งไม่มีจิงๆก็ต้องไปยืมไปกู้มาใช้ ซึ่งเรื่องหนี้สินก็จะให้พ่อรู้ไม่ได้เด็ดขาด พ่อเป็นคนที่รับไม่ได้กับเรื่องพวกนี้ บอกว่า "ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องกินต้อง-" แต่สำหรับแม่มันไม่ได้ไง ถึงไม่มีก็ต้องพยายามดิ้นรน เพราะต้องส่งเราเรียน ส่งเงินให้พี่ชาย เกือบทุกอย่างในบ้านแม่ต้องรับผิดชอบหมดเกือบทุกอย่าง ทั้ง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต(ของพ่อ+ของตัวเอง) หนี้ ค่าเรียน ค่าข้าว ค่าหวย ค่าบ้าน ค่าประกัน(ของตัวเอง+พี่ชาย) ค่าโทรศัพท์ และก็ค่าอื่นๆอีกมากมาย พอจะพูดเรื่องเงิน พ่อก็หงุดหงิดโวยวายทำลายข้าวของ แต่พอตอนน้องชายของพ่อมีปัญหาเรื่องเงิน รีบหาไปให้น้องชายทันที แต่พ่อเงินไม่พอ มาขอแม่เพิ่ม แม่ก็ไม่มีให้ และแม่ก็บอกเหตุผลไปว่าใช้เงินส่วนนี้ไม่ได้ แต่พ่อก็ไม่ฟัง ด่าแม่ว่า "กูรู้ว่ามี แต่ไม่ให้" แล้วก็โกรธแม่ ไม่คุยด้วย จ้องค้อนแม่ตลอด เบื่อมาก สงสารแม่ พ่อทำอะไรก็ไม่เคยเป็นเลย ขนาดเสื้อผ้าก็ต้องหาใส่ให้ ข้าวก็ต้องหาให้ ไม่อร่อยก็บ่น(แม่ทำกับข้าวไม่อร่อย เลยมักจะซื้อพวกถุงแกงตามตลาดมาให้พ่อกิน) พอพาไปกินข้าวนอกบ้านก็ไม่ได้ บอกว่าไม่ชอบ ถ้าจะกินก็ซื้ออะไรมาทำกินที่บ้าน ข้าวถ้วยก็ไม่ชอบกิน ต้องหุงเองให้พ่อกินเท่านั้น พอกินเสร็จจานก็ไม่เคยเก็บ ต้องให้คนอื่นเก็บให้ถ้าไม่มีใครเก็บก็วางทิ้งไว้แบบนั้น และก็บ่น จานก็ไม่เคยล้าง บ้านก็ไม่เคยกวาดไม่เคยถู จะกวดจะถูก็แค่ตรงชั้นเก็บของของตัวเอง บางวันการบ้านเราก็เยอะ(เยอะมากจิงๆ) ยังต้องมาหากับข้าวให้พ่อกินล้ะกลับไปทำงานต่อ พอกินหมดเราก็ต้องลุกไปเก็บให้ ไม่เคยทำไรเลยจิงๆ มองแต่ว่ามันเป็นงานที่ผู้หญิงต้องทำ และก็พูดแต่คำแย่ เวลาจะสอนเราก็ด่าแต่ ควาย โง่ แค่นี้ก็คิดไม่ได้ ชี้หน้าด่า ตบหน้า ดึงหู ตีด้วยไม้ มองค้อน บลาๆๆๆ อีกมากมาย หนักสุดก็สอนเรื่องมารยาทในการกิน คือตอนเด็กเราเป็นคนที่กินตระกะตระกามมาก แบบเลียจานกินเลยอ่ะในตอนเด็กๆ แต่ก่อนหน้านี้เราก็เคยทำแต่พ่อไม่บ่นไม่ด่า เราก็เลยทำจนมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเราถ้าจะทำแบบนี้ แต่มีอยู่วันหนึ่ง พ่อเค้าหงุดหงิดจากอะไรมาก็ไม่รู้ มาเห็นเราทำแบบนี้ เค้าเทกับข้าวทุกอย่างทิ้ง และก็ ด่าเราแบบมันหนักและก็แย่มาก คือพ่อจะด่าได้ทุกเรื่อง แต่เราจะไปด่าพ่อก็ไม่ได้เลย เราก็เคยคุยเคยบอกเรื่องการกินน้ำของพ่อ เพราะพ่อจะกระดกกินน้ำเลยโดยไม่รินใส่แก้วก่อน เราก็บอกพ่อให้กินใส่แก้วดีๆ เพราะปากพ่อเหม็น ดูดบุหรี่ แต่พ่อเค้าไม่พอใจ เลยโยนขวดน้ำทิ้งแตกกระจายเต็มพื้น แต่ก่อนพ่อติดเหล้าหนักมาก จนแม่เราและก็พี่ พากันไปดูบ้านว่าจะย้ายหนี แต่พ่อสำนึกผิดก่อน ไปเลิกเหล้าและก็ไปอยู่โคราชประมาณปีกว่าๆ ล้ะก็กลับมา ทุกอย่างดีหมด จนถึงปัจจุบัน ตอนน นี้พ่อติดสปาย พ่อเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม พูดแต่ล้ะคำก็แย่ๆทั้งนั้น ตอนที่ทะเลอะกับพี่ชายก็พูด "ไม่ใช่ลูกกู จะไปตายที่ไหนก็ไป" ซึ่งมันเป็นคำพูดที่ทำให้พี่รู้สึกแย่มาก ตอนที่พี่ไปกินสปายพ่อที่อยู่ในตู้เย็น พ่อก็โมโหไม่พอใจ เหวี่ยงเกาอี้พัง(ซื้อมาก็ตั้งแพง) โววายทำเป็นเรื่องใหญ่โตเพราะสปายขวดเดียว รู้สึกแย่กะพ่อ ไม่อยากพูด ไม่อยากคุย รู้สึกว่าทุกวันนี้แม่ต้องคอยประคับประคองครอบครัวไม่ให้มันแตกมาโดยตลอด แต่พ่อก็พร้อมจะพังมันทุกเมื่อ
เบื่อพ่อ พูดแต่คำแย่ๆ ทำให้คนรอบตัวเสียความรู้สึก
รักความสอาด แต่!!! ทำไรไม่เคยเป็นเลย(จิงๆทำได้ แต่ไม่ทำ) อะไรไม่ได้ดั่งใจนิดๆหน่อยๆ ก็โมโห บ่นยาวๆๆๆๆ ทำให้แม่เสียใจบ่อยๆ เรื่องเงินเรื่องทองนี่จะไปยุ่งของพ่อไม่ได้ พ่อจะให้เงินแม่ทุกเดือน ให้ค่ารถ ค่าประกัน และก็ค่ากินค่าอยู่แค่ไม่กี่บาท(มันน้อยมาก) แล้วหลังจากนั้นพ่อก็จะไม่ให้เลย จนถึงเงินเดือนออก ของอีกเดือน ส่วนทอง แม่จะไปยุ่งกับทองของพ่อไม่ได้เลย เวลาครอบครับมีปัญหาหนักเรื่องเงินจิงๆ แม่ก็ต้องเอาทองตัวเอง(อันน้อยนิด)ไปจำนำเพื่อให้ได้เงินมาใช้ บางครั้งไม่มีจิงๆก็ต้องไปยืมไปกู้มาใช้ ซึ่งเรื่องหนี้สินก็จะให้พ่อรู้ไม่ได้เด็ดขาด พ่อเป็นคนที่รับไม่ได้กับเรื่องพวกนี้ บอกว่า "ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องกินต้อง-" แต่สำหรับแม่มันไม่ได้ไง ถึงไม่มีก็ต้องพยายามดิ้นรน เพราะต้องส่งเราเรียน ส่งเงินให้พี่ชาย เกือบทุกอย่างในบ้านแม่ต้องรับผิดชอบหมดเกือบทุกอย่าง ทั้ง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต(ของพ่อ+ของตัวเอง) หนี้ ค่าเรียน ค่าข้าว ค่าหวย ค่าบ้าน ค่าประกัน(ของตัวเอง+พี่ชาย) ค่าโทรศัพท์ และก็ค่าอื่นๆอีกมากมาย พอจะพูดเรื่องเงิน พ่อก็หงุดหงิดโวยวายทำลายข้าวของ แต่พอตอนน้องชายของพ่อมีปัญหาเรื่องเงิน รีบหาไปให้น้องชายทันที แต่พ่อเงินไม่พอ มาขอแม่เพิ่ม แม่ก็ไม่มีให้ และแม่ก็บอกเหตุผลไปว่าใช้เงินส่วนนี้ไม่ได้ แต่พ่อก็ไม่ฟัง ด่าแม่ว่า "กูรู้ว่ามี แต่ไม่ให้" แล้วก็โกรธแม่ ไม่คุยด้วย จ้องค้อนแม่ตลอด เบื่อมาก สงสารแม่ พ่อทำอะไรก็ไม่เคยเป็นเลย ขนาดเสื้อผ้าก็ต้องหาใส่ให้ ข้าวก็ต้องหาให้ ไม่อร่อยก็บ่น(แม่ทำกับข้าวไม่อร่อย เลยมักจะซื้อพวกถุงแกงตามตลาดมาให้พ่อกิน) พอพาไปกินข้าวนอกบ้านก็ไม่ได้ บอกว่าไม่ชอบ ถ้าจะกินก็ซื้ออะไรมาทำกินที่บ้าน ข้าวถ้วยก็ไม่ชอบกิน ต้องหุงเองให้พ่อกินเท่านั้น พอกินเสร็จจานก็ไม่เคยเก็บ ต้องให้คนอื่นเก็บให้ถ้าไม่มีใครเก็บก็วางทิ้งไว้แบบนั้น และก็บ่น จานก็ไม่เคยล้าง บ้านก็ไม่เคยกวาดไม่เคยถู จะกวดจะถูก็แค่ตรงชั้นเก็บของของตัวเอง บางวันการบ้านเราก็เยอะ(เยอะมากจิงๆ) ยังต้องมาหากับข้าวให้พ่อกินล้ะกลับไปทำงานต่อ พอกินหมดเราก็ต้องลุกไปเก็บให้ ไม่เคยทำไรเลยจิงๆ มองแต่ว่ามันเป็นงานที่ผู้หญิงต้องทำ และก็พูดแต่คำแย่ เวลาจะสอนเราก็ด่าแต่ ควาย โง่ แค่นี้ก็คิดไม่ได้ ชี้หน้าด่า ตบหน้า ดึงหู ตีด้วยไม้ มองค้อน บลาๆๆๆ อีกมากมาย หนักสุดก็สอนเรื่องมารยาทในการกิน คือตอนเด็กเราเป็นคนที่กินตระกะตระกามมาก แบบเลียจานกินเลยอ่ะในตอนเด็กๆ แต่ก่อนหน้านี้เราก็เคยทำแต่พ่อไม่บ่นไม่ด่า เราก็เลยทำจนมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเราถ้าจะทำแบบนี้ แต่มีอยู่วันหนึ่ง พ่อเค้าหงุดหงิดจากอะไรมาก็ไม่รู้ มาเห็นเราทำแบบนี้ เค้าเทกับข้าวทุกอย่างทิ้ง และก็ ด่าเราแบบมันหนักและก็แย่มาก คือพ่อจะด่าได้ทุกเรื่อง แต่เราจะไปด่าพ่อก็ไม่ได้เลย เราก็เคยคุยเคยบอกเรื่องการกินน้ำของพ่อ เพราะพ่อจะกระดกกินน้ำเลยโดยไม่รินใส่แก้วก่อน เราก็บอกพ่อให้กินใส่แก้วดีๆ เพราะปากพ่อเหม็น ดูดบุหรี่ แต่พ่อเค้าไม่พอใจ เลยโยนขวดน้ำทิ้งแตกกระจายเต็มพื้น แต่ก่อนพ่อติดเหล้าหนักมาก จนแม่เราและก็พี่ พากันไปดูบ้านว่าจะย้ายหนี แต่พ่อสำนึกผิดก่อน ไปเลิกเหล้าและก็ไปอยู่โคราชประมาณปีกว่าๆ ล้ะก็กลับมา ทุกอย่างดีหมด จนถึงปัจจุบัน ตอนน นี้พ่อติดสปาย พ่อเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม พูดแต่ล้ะคำก็แย่ๆทั้งนั้น ตอนที่ทะเลอะกับพี่ชายก็พูด "ไม่ใช่ลูกกู จะไปตายที่ไหนก็ไป" ซึ่งมันเป็นคำพูดที่ทำให้พี่รู้สึกแย่มาก ตอนที่พี่ไปกินสปายพ่อที่อยู่ในตู้เย็น พ่อก็โมโหไม่พอใจ เหวี่ยงเกาอี้พัง(ซื้อมาก็ตั้งแพง) โววายทำเป็นเรื่องใหญ่โตเพราะสปายขวดเดียว รู้สึกแย่กะพ่อ ไม่อยากพูด ไม่อยากคุย รู้สึกว่าทุกวันนี้แม่ต้องคอยประคับประคองครอบครัวไม่ให้มันแตกมาโดยตลอด แต่พ่อก็พร้อมจะพังมันทุกเมื่อ