เเอบรัก 1

ต่อนะครับ ตอนนี้ผมยังติดตามเขาทุกวันทั้งๆที่รู้ส่าเขารักใครมันเจ็บนะครับแต่ทำไมผมลืมเขาไม่ได้เขาออกจากโรงบาลตอนเเรกจะออกตอนเช้าแต่เอาไปเอามาออกตอนเย็นผมมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้เขาผมทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆเขาก่อนที่จะไปโรงบาลผมเก็บกวาดห้องนอนเพื่อผมจะชวนเขามานอนที่ห้องเพราะห้องผมมีเเอร์อยากให้เขานอนสบาย แต่ก็ไม่กล้าผมเจอหน้าเขาที่ไรเรื่องที่ผมจะพูดก็ไม่กล้าพูดเหมือนถูกสะกด ผมรับเขากลับมาระหว่างขับรถมาที่พักเราก็คุยกันมาตลอดทางผมมีควาทสุขมาก พอมาถึงที่ทำงานผมก็ส่งเขาเข้าห้องเเละเก็บของที่ซื้อไปฝากที่เขาทานไม่หมดให้เขาไปด้วย ผมอยากดูแลเขาต่อนะเเต่เขาคงไม่ต้องการผมแล้ว หลังจากส่งเขาเสร็จผมก็กลับมาที่พักและไปปั่นจักยานเพื่อจะได้เจอเขาอีกครั้งแปลกระครับทั้งๆที่เเนกกันเมื่อกี้ยังจะอยากเจออีกแต่ผมก็ทนเสียงหัวใจผมไม่ไหวผมปั่นจักยานไปไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยไปเพื่อเจอคนที่ผมแอบรักอยู่ทุกวันแท้มันจะเป็นเพียงเเค่เวลสั่นๆ ที่ได้เจอเขาผมก็ดีใจแล้วเช้าวันต่อทาผมก็จะทำแบบนี้ตลอดผมชอบถามเขาเสมอว่าอยากกินอะไรหรือป่าวแต่ส่วนใหญ่ถ้าเป็นตอนเช้าผมก็จะซื้อเป็นน้ำเต้รหู้ ปลาท่องโก๋  ผมไมรู้จะซื้ออะไรไปฝากเขาดีกลัวเขาไม่ชอบ หรือไม่ถูกใจชีวิตผมดำเนินแบบนี้มา 16 วันเเล้ว จนล่าสุด 15/8/18 ผมก็ไปปั่นจักยานตอนเย็นเพราะผมถามเขาว่าเย็นไปไหนป่าว ผมจะไปหาไปกินข้าวด้วย แต่เขาบอกจะไปวิ่งที่สวนสาธารณะ เลิกงานผมก็ปั่นจักยานไปรอเพื่อจะเจอเขา ฝนตกผมเปียกฝนทั้งตัวแต่ทำไมผมไม่หนาวไม่เหนื่อยใจผมมันไปรอที่นั่นแล้วผมรอจนค่ำมากเขาก็ไม่มามารู้ที่หลังว่าฝนตกเขาเลยนอนบวกกับมีประชุม ผมปั่นจักรยานไกหาเขาที่ทำงานแต่เขาเข้านอนแล้วผมไม่อยากปลุกไม่อยากรบกวนเขา ผมเดินไปที่หน้าต่างเพราะเห็นไหเปิดอยู่ แต่หน้าต่างมีม่านที่หนามองด้านในไม่เห็นแต่คงเป็นโชคของผมที่เขาปิดผ้าม่านไม่สนิทผมเลยยืนมองเขาอยู่นานพอสมควรผมเห็นเขาเเล้วทำไมใจของผมทันเต้นเเรงขนาดนี้ผมยิ้มออกมาทั้งๆที่เหนื่อยมากๆทั้งเปียกฝนผมกลับมาที่ทำงานอาบน้ำแล้วเข้านอนแต่ผมก็ยังนอนไม่หลับเหมือนเช่นทุกวัน ตอนนี้ร่างกายผมมันล้ามากแต่ใจผมนะสู้ ผมหวังว่าสักวันเขาจะหันมามองผมผมสัญญาหากบุญใดที่ผมเคยทำจงดลบรรดาลให้เขาหันกลับมาผมพร้อมจะทุกอย่างเพื่อเขาแม้มันต้องแลกด้วยชีวิตผมก็ตาม
ไม่ลืมนะไม่มีหรอก มีแต่ลืมเร็วกับลืมช้า