เรื่องของคนกำลังจะตาย

ช่วงเวลานี้คงเป็นช่วงที่ผมมีสติพอจะมา เขียนเรื่องราวนี้ได้และอยากให้คนที่เป็นแบบผมรู้ว่ายังมีคนแบบคุณอีกหรือไม่มีก็แล้วแต่ คนอย่างเรามันอาจจะเข้าใจยาก สำหรับหลายๆคน  ผมขออธิบายตัวเองก่อน ผมยังเรียนอยู่ มัธยมปลาย เป็นเด็กที่ดีอยู่พอสมควร ดีคือรู้ผิดชอบชั่วดีอยู่  ผมเองเป็นคนที่ไม่ยอมใครง่ายๆ
และไม่ชอบให้ใคร มาทำตัวเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายใส่ ผมมีปัญหากับครูคนนึงเขาชอบที่จะ กลั่นแกล้งผมเช่นตรวจงาน จะชอบตรวจของผมแบบละเอียดกว่าของคนอื่น ผิดนิดเดียวเขาก็จะให้ไปแก้แล้วไม่ยอมบอกว่าผิดอะไร อะไรหายไป ต้องให้ผมเดินไปส่งแล้วผิดอีกก็ยังมาว่า ลายมือผมชอบเขียนเดี๋ยวสวยเดี๋ยวไม่สวยเพราะบางทีมันรีบและผมเป็นคนไม่ชอบเขียน เลยส่วนมากจะเขียนไม่สวยส่งๆไป แต่ถ้างานที่มันต้องตกแต่งต้องเน้นสวยงามผมจะเขียนดีๆส่งไป แล้วพอส่งไปเขามาหาว่าผม ไม่ได้เขียนเอง แล้วก็มาตามตื้อมาถามเพื่อนผมบ้าง มาตามผมไปพบบ้าง มาพูดกวนใจผมบ้าง วันนั้นผมลืมสมุดไว้ที่บ้าน ผมบอกว่าเขียนงานแล้วลืมไว้ เขายังถามอีกใครเขียน  ผมต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกครั้งที่เข้าเรียนกับเขา ผมจึงไม่ไป โรงเรียนบ้าง โดดเรียนคาบเขาบ้าง จนตัวเองเรียนไม่รู้เรื่อง แล้วก็เครียดไม่รู้จะไปบอกใคร ไม่รู้จะขอให้ใครช่วย ผมคิดว่าปัญหาของผมคนอื่นจะมองว่ามันไร้สาระหรือเปล่า  จนมันผ่านไปผมก็ไม่กล้าที่จะเขียนงานส่งครูคนนี้อีก ผมค้างงานบ้างทั้งที่เมื่อก่อนไม่ค้างเลย    สมุดเล่มนั้นที่ผมโดนแก้ไปหลายรอบก็ไม่ได้ส่ง เพราะส่งแล้วโดนไล่กลับมา แล้วก็ไล่กลับมา  เขาไม่สนใจเลยว่าไองานจุดที่หายไปนั้นอ่ะ ในห้องเรียนเขานั้นล่ะที่เป็นคน สอนเร็วเองจนผมตามไม่ทัน โรงเรียนมีนโยบาย ม.6 ไม่ต้องให้การบ้าน แต่ครูคนนี้ยังคงสั่งการบ้านอยู่เป็นประจำ ส่งมาผ่านไลน์บ้าง ในช่วงเย็นตอนที่เด็กๆกำลังจะต้องทำเรื่องส่วนตัวหรืองาน
วิชาอื่นๆ
เขาก็ยังไลน์มารบกวนเวลาของเด็ก  วันเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดเขาก็ยังสั่งงาน    เรื่องปัญหาที่กวนใจผมมันก็ยังมีอีกเยอะ เพื่อนบอกว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า เพราะผม   กรีดแขนตัวเอง  ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไปทำไมมันเพราะว่าผมอยากให้ตัวเอง มีความรู้สึกบ้าง บ้างครั้งผมก็คิดอยากจะ มีเรื่องต่อยกับใครสักคน บางครั้งก็อยากจับครูคนนั้นโยนลงจากตึก บางครั้งก็อยากทำให้ตัวเองตกบันได  ภาพนี้คือที่ผมกรีดแขนตัวเอง [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหมดแรง นอนก็ไม่เคยเต็มอื่ม ตื่นก็ไม่เคยสดชื่น   ตอนนี้แค่ยืนก็อยากล้มลงไปอีกครั้ง ผมคิดที่จะจบชีวิตตัวเอง เพราะถ้าผมจบทุกอย่างก็จบ แต่มีหลายสิ่งที่มันยึดผมไว้ หน้าของพ่อแม่และครอบครัวผม หน้าเพื่อนๆ หน้าแฟน และคนที่ผมรักทุกคน อาการของผมมันบอกไม่ถูกว่าเป็นอะไร  ซึมเศร้าหรอ ผมก็ยังหัวเราะน่ะ แต่วันนี้รอยยิ้มมันจางลงไปทุกที  ผมกรีดแขนตัวเองครั้งที่6แล้ว ยังไม่รู้เลยว่าทำไปทำไม         มีใครเป็นแบบผมบ้างมั้ย ใครเป็นแล้วแก้ปัญหายังไง ทำจิตใจให้มันนิ่งได้ไง

ถ้ามีใครพาผมไปอยู่ไกลๆได้ ผมก็ยอมไป ไปลำบากไปทำงานไปเป็นคนใช้ผมก็ยอมแค่ผมไม่ต้องมาพบเจอคนพวกนี้อีก ให้กลายเป็นบุคคลศูนย์หายเลยก็ดี