ธาดาโง่เกินไปหรือเปล่าครับ

เป็นประเด็นที่น่าถกมากนะ ขอบคุณเจ้าของกระทู้ที่เปิดประเด็นมา

เราว่า ธาดาไม่ได้โง่นะ ที่ยอมทนอยู่กับกันยา ไม่ยอมทิ้งไปน่ะ แล้วที่เขาบอกว่า ตัวเองกำลังชดใช้กรรม ก็เมคเซนส์ด้วย

คนเขียนบทแอบบอกเหตุผล ที่ทำให้ธาดาไม่ทิ้งกันยาไป ผ่านปากของชาติชายแล้วเมื่อคืนนี้
ที่ชาติชายบอกว่า ธาดา “กำลังลงโทษตัวเอง”
ลงโทษตัวเอง ด้วยการยอมทนฝืนอยู่กับกันยาต่อไป เพราะเขากำลังรู้สึก “สำนึกผิด” อย่างที่สุด

และกันยาก็คือ “โทษอันสาสม” ที่ธาดาคิดว่า เขาสมควรได้รับ เป็นเจ้ากรรมนายเวร ที่เขาต้อง “ชดใช้กรรม” ให้

ถ้าใครที่เคยมีประสบการณ์ความรู้สึกสำนึกผิด คงจะรู้ว่า ความรู้สึกสำนึกผิด แน่นอนว่าเป็นความรู้สึกที่ดี
แต่ขณะเดียวกัน ก็เป็นความรู้สึกที่ทุกข์ทรมาน กัดกร่อนจิตใจคนที่สำนึกผิดมาก
และความรู้สึกที่ตามมาคือ เขาจะรู้สึกว่าตัวเองสมควร “ถูกลงโทษ”

เพราะว่าการถูกลงโทษ คือสิ่งที่จะช่วยมา “เยียวยา” ความรู้สึกสำนึกผิดในใจของคนที่ทำผิด

และถึงไม่มีใครมาลงโทษ แต่คนที่สำนึกผิด ก็จะต้องการ “ลงโทษตัวเอง”

ซึ่งจริงๆ แล้ว ก็ไม่ใช่เป็นการทำเพื่อใครไหนอื่นหรอกนะ การลงโทษตัวเองนี่น่ะ แต่มันคือการทำเพื่อตัวเองนี่แหละ
เพื่อ “เยียวยา” ความรู้สึกผิดของตัวเอง เยียวยาจิตใจของตัวคนทำผิดเองนี่แหละ

เพื่อให้รู้สึกผิดน้อยลง เพื่อให้ตัวเองสามารถเดินหน้าต่อไปได้ สามารถทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง เพื่อเดินหน้าต่อไปได้
เพราะความผิดที่ทำลงไปแล้ว มันก็ไม่สามารถจะย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้ว
แต่ถ้าไม่ลงโทษตัวเอง ให้รู้สึกผิดน้อยลงเสียก่อน คนเราจะเดินหน้าต่อไปได้อย่างไร ถ้ายังต้องแบกความรู้สึกผิดนี้ไว้ตลอดไป
ยิ่งความผิดของ ธาดา ครั้งนี้ ใหญ่เกิ๊นกว่าที่จะแบกไปจริงๆ


ส่วนที่คุณบอกว่า “ในเมื่อรู้ทั้งรู้แล้วว่ากันยาทำให้ชีวิตพัง ทำให้ตัวเองตกงาน จานไม่ล้าง อาหารไม่ทำ เสื้อผ้าไม่ซัก ตามสั่งไม่กิน ไม่เอาไม่ทำทุกสิ่งอย่าง จะอยู่ด้วยกันไปเพื่ออะไรครับ
ยังมีเหตุผลดีๆที่ยังอยู่ด้วยกันอีกหรอครับ คนเราต้องหาทางออกที่ดีที่สุดให้ตัวเองไม่ใช่เหรอครับ”

คิดว่าธาดาจะโง่จนไม่รู้เลยเหรอ ว่ากันยาทำให้ชีวิตเขาต้องพังพินาศป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดีแค่ไหน
เสียทั้งงาน เสียทั้งครอบครัว สูญเสียแม้กระทั่งความภาคภูมิใจในตัวเอง พังทั้งชีวิตเลยนะนั่น

และยิ่งตอนนี้ เขายังรู้ยิ่งกว่ารู้อีกว่า กันยาเป็นผู้หญิงที่ไม่เอาไหนเลย นี่ยังไม่ถึงกับต้องเอาไปเทียบกับเมียเก่าด้วยซ้ำนะ
กันยาไร้คุณค่า เทียบไม่ได้กับซักกระผีกริ้นของอรุณาเลย

เพราะฉะนั้น “เหตุผลดีๆ” ที่ทำให้ธาดาต้องฝืนทนอยู่กับกันยาต่อไป มันคงไม่มีแล้วแหละ
แต่ที่ต้องทนอยู่ ก็อย่างที่บอกไปตอนต้น เพราะความ “สำนึกผิด” และเพื่อ “ลงโทษตัวเอง”

และยังมีอีกเหตุผลนึง ที่ทำให้ธาดารู้สึกว่า ยังต้องฝืนทนอยู่กับกันยาต่อไป ก็เพราะมันคือ “ทางออกที่ดีที่สุด”
เท่าที่ธาดาจะหาให้ตัวเองได้ "ในตอนนี้" ย้ำว่า "ในตอนนี้" หรือเฉพาะหน้านี้

จำที่ธาดาพูดกับชาติชายอีพีก่อนได้มั้ย ที่ชาติชายถามเหมือนเจ้าของกระทู้ว่า ทำไมไม่ทิ้งกันยา
แล้วธาดาตอบว่า เพราะเขาต้อง “รับผิดชอบ”
แต่ถูกชาติชายพูดสวนกลับทันทีว่า อย่าพูดว่ารับผิดชอบเลย พูดว่า “รับกรรม” ดีกว่า

ตอนดูเราถึงกับตบมือให้ชาติชายเลย พูดถูกใจสะใจ แต่หลังดูอีพีล่าสุดเมื่อคืน ก็เชื่อว่า ธาดาคิดแบบนั้นจริงๆ

ธาดาเป็นคนมีความรับผิดชอบสูงนะ เห็นได้จากที่เขาก้าวหน้าในหน้าที่การงาน และใครๆ ก็ชื่นชมเขาเรื่องความรับผิดชอบ ขนาดคุณสุชาติยังชื่นชม

ดังนั้น ความรับผิดชอบจึงน่าจะเป็นปมเด่นที่สุดของธาดา ที่เขาภาคภูมิใจที่สุด

ในเมื่อเขาคิดว่า การที่ต้องทนฝืนอยู่กับกันยาต่อไปโดยไม่ทิ้ง คือ “โทษอันสาสม” ที่เขาควรได้รับ

ด้วยความที่เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง เขาจึงคิดว่า
เขาไม่อาจจะปฏิเสธความรับผิดชอบ ในการที่จะต้องได้รับโทษอันสาสมนี้ได้
ธาดาจึงยอมกัดฟัน ก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรม ด้วยการต้องทนฝืนอยู่กับกันยาต่อไป
โดยไม่กล้าแม้แต่ที่จะปริปากบ่นด้วยซ้ำ
เพราะด้วยศักดิ์ศรี ด้วยทิฐิมานะ และไม่อยากที่จะให้ใครมาเยาะเย้ยเขาได้ แม้เขาจะทำผิดจริงก็ตาม

ในเมื่อ “ความรับผิดชอบ” น่าจะเป็น “คุณค่าสุดท้าย” ที่ธาดายังพอจะเหลืออยู่ในตัว หลังจากที่ทำผิดครั้งใหญ่ในชีวิต
การต้องทนอยู่กับกันยาอย่างทุกข์ทรมานต่อไป จึงเป็นการแสดง "ปมเด่น" ของเขา
ที่ยังพอเหลืออยู่ และเป็นสิ่งที่พอจะทำให้เขา ยังพอจะเหลือความภาคภูมิใจในตัวเองได้บ้าง
พอจะเยียวยา ความรู้สึกสำนึกผิดของตัวเอง ได้บ้าง

จริงๆ เราก็ต้องนับถือใจธาดาเหมือนกัน ที่เขาไม่เอาตัวรอดคนเดียว และโทษว่า ความผิดครั้งนี้เป็นความผิดของกันยาคนเดียว
แถมเขายังคิดว่า ตัวเองต้องรับผิดชอบต่อความผิดของกันยาอีกต่อนึงด้วย

ที่เขาแทบไม่เคยว่าอะไรกันยาเลย มีแค่ตบหน้าไปทีเดียว ไม่ว่ากันยาจะทำชั่วทำเลวแค่ไหน
ก็เพราะคอนเซ็ปต์เรื่องความรับผิดชอบนี่อีกเหมือนกัน

ธาดาคิดว่า เขาเปรียบเหมือนเป็นหัวหน้าของกันยา เมื่อลูกน้องทำผิด หัวหน้าที่ดีย่อมปฏิเสธความรับผิดชอบไม่พ้น
ธาดาจึงเอาความผิดต่างๆ ที่กันยาทำ มาทบใส่เป็นความผิดของเขาลงไปอีก
ยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกสำนึกผิดเป็นกำลังสองไปอีก


แต่ถึงยังไง ที่เราพูดมาทั้งหมดนี้ ก็ไม่ได้ทำให้เราเข้าข้างธาดา มากขึ้น หรือทำให้รู้สึกสงสารเขาหรอกนะ
และไม่อยากให้อรุณากลับไปคืนดีด้วยหรอก
คนเขียนบทและผู้สร้าง ได้โปรดอย่าเข้าใจผิดเป็นเด็ดขาด
เราก็แค่ให้ความยุติธรรมกับที่คนทำผิดตามสมควร ในเมื่อเขาสำนึกผิดแล้วเท่านั้น

แต่ถึงธาดาจะไม่โง่ และมีข้อดีคือ ความรับผิดชอบสูง แต่วิจารณญาณของเขาค่อนข้างต่ำ
แยกแยะไม่เป็น จัด priority ไม่เป็น

การที่เขาคิดว่า ต้องอยู่กันกันยา ไม่กล้าทิ้ง เพราะเขาต้องรับผิดชอบกันยานั้น มันผิดตั้งแต่ต้นแล้ว
มันเป็นการใช้ความรับผิดชอบที่ผิดที่ผิดทาง มันเป็นนิทานชาวนากับงูเห่า

คนที่เขาควรรับผิดชอบเป็นอันดับหนึ่ง สำคัญอันดับหนึ่ง คือ ลูก เมีย คือครอบครัวต่างหาก
ธาดาบกพร่องอย่างมากที่สุด ในฐานะของหัวหน้าครอบครัว ที่ต้องรับผิดชอบความสุขของทุกคนในครอบครัว
ความผิดที่ทำให้บ้านแตกสาแหรกขาดนั้น แย่เกินอภัย ลูกเมียทำผิดอะไร ถึงต้องมารับกรรมแบบนี้

ยิ่งโดยเฉพาะคนรับเคราะห์ คือเด็ก คือลูก ที่ไม่มีความผิดอะไรเลย เราทนไม่ได้จริงๆ
ถึงแม้จะสำนึกผิดแล้ว แต่จะมีหน้าไปมองหน้าลูกต่อไปได้ยังไง
ความรู้สึกละอายใจ ที่ทำผิดกับลูก มันจะต้องติดตัวและเกาะกินใจธาดาไปจนวันตาย