ทำไมพ่อแม่ชอบคิดว่าตัวเองเหนื่อยกว่า? กระทู้ระบายความในใจ

จริงเหรอที่พ่อแม่เหนื่อยกว่า? ลูกเหนื่อยน้อยกว่า? ความจริงแล้วเราไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่เหนื่อยขนาดไหน แต่เรารู้ว่าเหนื่อย แต่การที่พ่อแม่มาตัดสินเราว่าเราเหนื่อยไม่เท่าเขามันไม่จริงเลย คนแต่ละคนมีความคิดไม่เหมือนกัน แล้วเราตอนนี้ก็เป็นแค่เด็กมหาลัยคนหนึ่ง เราเรียน6-7วันต่อสัปดาห์ เริ่มเรียน8-9โมง เลิก5-6:30โมงเย็น เราทำงานพิเศษวันที่เราว่าง(ลงวันได้ตามใจ)วันละ8ชม. เราตื่นตี4 ไปม.เพราะม.อยู่คนละจ. กลับถึงบ้าน4-5ทุ่ม บางทีก็เที่ยงคืน กลับมาทำงานส่งอ. เช้าอีกวันชีวิตก็วนแบบเดิม เราไม่มีวันหยุดเลย อ.จะย้ายวิชาสอนไปวันไหนก็ได้ บางทีเรานอนไม่เท่าไหร่ก็ต้องตื่น ทั้งที่ไม่อยากตื่น ที่ม.เรามีระบบการตรวจสอบการเข้าเรียนค่อนข้างเข้มงวด ระเบียบความรับผิดชอบไม่ผ่อนปรนเราเข้าใจ เราไม่ได้อยู่หอเพราะพ่อไม่ให้ เงินค่าขนมเราลดลงเรื่อยๆจนเหลือ300ที่หลังจากหักค่ารถ เราก็แทบจะกินอะไรอย่างอื่นไม่ได้นอกจากมาม่า เราต้องกลับไปกินข้าวที่บ้านที่บางทีก็ไม่มีให้กิน เราเหนื่อย เราอยากหยุดพัก เราอยากเกเร พ่อแม่ก็บ่นแต่ทำไมไม่ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านบ้าง แค่นี้มันหนักหนานักหรือไง ไม่ช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่บ้าง เวลานอนเรายังไม่ค่อยจะมีเลย ในที่สุดร่างกายเราก็ไม่ไหว เราป่วย ถึงจะป่วยแต่สิ่งที่เราทำมาเราก็ต้องทำต่อไป เพื่อนกลับถึงห้องทำการบ้าน เรายังนั่งรถกลับบ้านอยู่เลย สุดท้ายเราก็ป่วยอยู่3อาทิตย์ พ่อแม่ไม่มีใครสนใจเรา พ่อแม่สนใจแต่เรื่องของตัวเอง เขาพูดถึงแต่เรื่องอะไรที่เราไม่เข้าใจ รู้ไหมลูกคนอื่นน่ะเขา.... จะทำให้พ่อแม่ทุกข์ไปถึงไหน? เพราะไงพ่อแม่ถึงต้องดิ้นรนอยู่ทุกวันนี้ วันๆพ่อแม่เราจะคิดกับพูดไปวนมาแบบนี้ ทุกครั้งที่เจอหน้าเราด้วยซ้ำ ทั้งๆที่ค่าเทอมก็ไม่ต้องจ่ายให้เรา ค่าน้ำค่าไฟ เราใช้แค่ทำงานกับอาบน้ำเท่านั้นแหละ เราไม่ดูทีวี ไม่ชอบเล่นไลน์เล่นเฟส เราอยากรู้ว่าเขาทุกข์อะไร เขาบอกว่าเขาทุกข์เพราะเรา บ้านเราไม่มีเหมือนคนอื่น? อยากมีเงิน แต่ไม่เคยวางแผนเรื่องการเงิน รายรับ-จ่าย ไม่เคยจดเคยเขียน เราอยากรู้ว่านอกจากค่าบ้าน ค่าจิปาถะ ค่าบัตร เขาเอาไปจ่ายอะไรอีก ทำไมทำอะไรก็กลายเป็นเราที่ทำให้เขาทุกข์? เราติดบ้าน เราไม่เที่ยว แต่เราหาคำตอบไม่ได้ว่าเราทำอะไรผิด เขาชอบบอกว่าทำตัวแบบนี้พ่อแม่จะฝากความหวังไว้ได้ยังไง แล้วเราทำตัวไม่ดีตรงไหน เราเคยถามเขาตรงๆหลายอย่างที่เอามาเขียนลงในนี้ แต่เราไม่เคยได้คำตอบกลับมา นอกจากเพราะเรา เขาชอบบอกว่าเหนื่อย บ่นว่าเราสบาย วันหยุดเราทำงานถึงตี4แต่เราต้องตื่นมาตี5เพื่อไปขายของให้แม่ทั้งที่เป็นวันหยุดของเรา เราขอนอนต่อได้ไหม บอกว่าเพิ่งได้นอนตอนตี4 สิ่งที่เราได้ยินทำเราเสียใจ "จะนอนตอนไหนก็เรื่องของแต่ตอนนี้ต้องตื่นมาทำงานหาเงินเดี๋ยวนี้" ทั้งที่3เดือนที่ผ่านมา เราเพิ่งจะมีวันหยุดครั้งแรก เขาพร่ำบ่นแต่ว่าเราไม่เคยช่วยอะไรเขาเลย แต่เขาไม่ช่วยตัวเอง แล้วเขาจะหวังอะไรกับเรา? เขาคิดว่ามันจะพอหรอที่เราทำให้ พอเราทำให้เขาก็จะขอเยอะขึ้นเรื่อยๆเหมือนตอนมัธยม ตอนมัธยมเราเรียน7วันก็จริง แต่เรายังพอมีเวลาอยู่บ้าง เราก็ทำให้สุดท้ายกลายเป็นเราทำงานบ้านทุกอย่าง รวมถึงขายของให้แม่ด้วย เขาไม่เคยเติมเต็มความต้องการตัวเอง เราถมไปก็ไม่เต็มหรอก เขาทำงานเสร็จก็บ่นว่าเหนื่อย แล้วก็วนเข้าอีหรอบเดิม เพราะเราไง เราทำไมไม่ช่วยเขาแบ่งเบาภาระ พ่อแม่เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว แล้วทำไมพ่อแม่ไม่มาช่วยเราทำโปรเจคส่งอ.บ้างล่ะ? เราบอกทำงานส่งอ.ก่อนก็บอกเราว่ามันให้ข้าว-หรอ ใช่สิที่บ้านไม่มีคะแนนให้นิ่ บางทีเราก็ไม่เข้าใจนะว่าเขาคิดอะไร เราก็เหนื่อยเหมือนกัน ในตอนนี้เราก็รู้สึกว่าเราเหนื่อยที่สุดเหมือนกัน มีใครบ้างที่ไม่เข้าข้างตัวเอง มนุษย์เราจะมองเห็นความผิดของคนอื่นตลอดนั่นแหละ ไม่เคยมองหรอกว่าตัวเองทำอะไรผิดบ้าง เราก็เป็นเหมือนกัน ดังนั้นเราก็อยากบอกพ่อแม่ไว้นะคะ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเราเอง  พ่อแม่อย่าคิดว่าตัวเองเหนื่อยที่สุดค่ะ เพราะลูกเองก็คิดเหมือนกันว่าตัวเองเหนื่อยที่สุด  อย่าคิดว่าการเรียนมันง่าย ลืมไปแล้วหรอคะ ว่าตัวเองเรียนผ่านมาแล้วมันจะไม่ง่ายได้ยังไง เหมือนให้นร.มัธยมไปทำการบ้านเด็กประถมนั่นแหละ แต่ลูกไม่เคยเรียนมาก่อนนี่คะ มันจะไม่ยากได้ยังไง กล้าพูดออกมาไหมล่ะคะว่าตลอดชีวิตไม่เคยเรียนอะไรที่เรารู้สึกว่ามันยาก  การเลือกอะไรง่ายๆสำหรับเรามันอาจจะยากสำหรับคนอื่นก็ได้นะคะ เราเคยคอมเม้นหลายๆกระทู้ที่เราอ่านว่าให้มองในมุมมองของพ่อแม่ด้วย แต่เราก็ลืมไปเหมือนกันว่าบางทีพ่อแม่ก็ไม่ได้มองในมุมมองของเราเลย ที่เราตั้งกระทู้ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครมาว่าพ่อแม่ มาเข้าข้างเราหรืออาจจะมาว่าเราเองหรอกค่ะ เราแค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ติดค้างในใจเราแล้วเราก็อยากให้หลายๆคนได้อะไรจากกระทู้เรา แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆก็เท่านั้นเอง  พ่อแม่หลายคนรู้รึเปล่าคะ ว่าความกดดันที่ครอบครัวมี ทำให้เด็กหลายคนตัดสินใจที่จะตาย เราเองก็เป็นหนึ่งคนที่เคยคิดว่า ตายไปจะได้ไปพ้นๆ เราเคยเก็บกดจนควบคุมตัวเองไม่ได้อาละวาดก็มี แต่ตอนที่เราคิดว่าเราจะตาย เรากลัวความตายค่ะ เราไม่กล้าพอ เรายังคิดถึงน้อง คิดถึงยาย เราคิดวนไปวนมาว่าถ้าเราตายแล้วได้อะไร สุดท้ายก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง เราก็เลยเลิกคิดที่จะตายค่ะ เรายังอยากทำอีกหลายอย่างที่ยังไม่เคยทำ แต่ความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราเลยเปลี่ยนจากเก็บกดไว้คนเดียวมาระบายลงในกระทู้ที่ไม่มีคนรู้จักแทน เหมือนเป็นไดอารี่เวลาเราทนไม่ไหว ถ้าใครอ่านจบก็ขอบคุณนะคะ ตอนนี้เราอารมณ์เย็นขึ้นแล้ว ขอให้วันนี้เจอแต่เรื่องดีๆนะคะ