ทำไมพ่อแม่ถึงไม่เข้าใจเรา?

สวัสดีคะวันนี้เราก็มีเรื่องที่อยากจะเล่าให้ทุกคนๆฟังเดี่ยวกับพ่อแม่แหละคะแม่ขอลเราอย่ากะพ่อตั้งแต่เรายังเด็กคะเราจำหน้าแม่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำเราได้อยู่กะพ่อและย่าเราเป็นคนที่โดนกดดันมาตลอด เราอยากจะทำสิ่งที่เราทำแต่ก้ทำไม่ได้อยากจะพูดก้พูดไม่ได้ เราโดนเ่าว่ามาตลอดเราเคยคิดนะคะว่าเราเป็นลูกเขาจริงหรือปล่าวเขาเคยพูดนะคะว่าเราไม่ใชู่กเขาสลับกันตอนอยู่โรงพยาบาลหรือปล่าวก้เข้าใจอะคะว่าเขาพูดเล่นแต่เราก้อดคอดไม่ได้เลยเขาทำเหมือนเราไม่ใช่ลูกเขา เขาจะมองเราในแง่ไม่ดีตลอด ด่าเราตลอดไม่เคยชมเราเลย เรารู้สึกว่าทำไมถึงต้องมีพ่อแม่แบบนี้เคยคิดที่อยากจะฆ่าตัวตาย เราอยากจะหนีออกจากบ้านมากเลยคะ เราเรียนๆม่ได้เก่งมากเราพยายามทำให้ตัวเองได้เกรดเยอะเราได้เกรด3ตลอดเรารู้สึกภูมิใจมากแต่เรากลับเอาเกรดใบนั้นไปมห้พ่อดูพ่อเรายอดว่าเราเรียนได้แย่มาก เรียนได้แค่นีเหรอเสียตังเปล่าตอนที่พ่อพูดแบบนี้เรารู้สึกเหมือนเราทำไม่ดีหรอมันแย่ขนาดนั้นหรอ เวลาเราทำอะไรเขาก้จะด่าเราตลอดอะคะเวลาเราทำอะไรเราจะไม่มีความมั่นใจเลยคะแต่เวลาที่พ่อไม่อยู่อรามีความมั่นใจมากเรารู้สึกสบายโล่งมากคอนนี้เราอายุ14ปีแต่เราต้องมารับรู้ปัญหามากมายๆพ่อเป็นที่ไม่เคยตีเราเลยนะคะแต่ย่านี่แหละที่ทำร้ายร่างกายเรามาตลอกเขาชอบมาตีเรา ตบหน้าเรา ตบปากเรา ตบหะวเราโดยที่เราไม่รู้เลยว่าเราทำอะไรผิด เรารู้เลยคะว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เราคิดค่าตัวตายหลายรอบมากกินยาพาราเยอะๆกรีดข้มือตัวเองแต่มันก็ไม่ตายซักทีเราเป็นคนที่มีปัญหาอะไรเราจะไม่บอกเ่อย่าเลยคะเราจะเก็บเอาไว้คนเดียวจนบางทีมันเยอะไปเยอะจนเรารับไม่ไหวเราร้องไห้ออกมาเลยคะเราอยากบอกพ่อแม่นะแต่เราก็โดนด่าตลอดเราเลยไม่อยากทําทุกวันนี้กลับมาถึงบ้านเราก็ขึ้นห้องคลอดเรารู้สึกว่ามันสงยเงียบวัน0เราเจอหน้าพ่อย่าไม่ถึงชั่วโมงเลย เราไม่เคยได้อะไรจากเขาเลยเรารฤุ้สึกว่าเราไม่น่าเกิดมาเลยเขาบอกว่าน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากเราให้ตายๆไปประโยคนั้นแหละยิ่งทำให้เราเกลียดมากๆแต่ก้ยังดีที่เรามีเพื่อนสนิทที่คอยรับฟังปัญหาของเราๆไม่งั้นเราคงจะเป็นโรคประสาทไปแล้ว
ขอจบเพียบเท่านี้ก่อนจริงๆเรื่องยังไม่จบหรอกคะสิ่งที่พวกเขาทำกับเรามันเยอะกว่านี้อีก