ประสบการณ์ความรัก

ตอนนั้นหนูกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.3 ค่ะ หนูก็ยังโสด มีคนคุยบ้าง แต่ก็ไม่ได้จริงจังกับใครขนาดนั้น จนหนูได้สังเกตเด็ก ม.2 ในแถว แล้วก็เห็นเข้ากับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เค้าผอม สูง ขาว หน้าตาก็ใช้ได้ ไม่ได้แย่ หนูจึงถามเพื่อนๆว่า
"เฮ้ย พวก น้องคนนั้นใครว่ะ ไมไม่เคยเห็น"
เพื่อนหนูก็บอกว่า
"อ้อ มันชื่อ บูม(นามสมมุติ) พึ่งย้ายมาใหม่"
หนูก็ตอบว่า
"อ้อ"
เพื่อนหนูก็ตอบว่า
"ทำไม หรือว่าสนใจ"
หนูก็ตอบว่า
"เปล๊าาา"
เพื่อนหนูมันก็แซวไปแซวมา จนมีเพื่อนผู้ชายอีกคนบอกว่า
"มันมีแฟนแล้ว น่ารักมาก น่ารักกว่าอีก อยู่ม.6 "
หนูยอมรับว่าหนูชอบ แต่ก็ยังไม่กล้าบอกใครและหนูจึงบอกมันว่า
"แล้วรู้ได้ไง"
มันก็บอกว่า
"คนรู้จักกันเนี้ยแหล ที่จริงมันอยู่ม.3 เท่าพวกเรา แต่มันซ้ำชั้น"
จากนั้นพวกเราก็เข้าแถวทำกิจกรรมกันตามปกติ

ผ่านมา 2-3 วัน
ตอนนี้หนูกำลังอยู่ในห้อง แต่ครูยังไม่เข้า
"เฮ้ย ไปส่งกูเข้าห้องน้ำหน่อยดิ ปวดฉี่"
คนอื่นๆก็บอกว่า
"ไปด้วยกันทั้งกลุ่มเนี้ยแหล"
พวกเราก็เดินตรงไปที่บันไดเพื่อจะลงไปเข้าห้องน้ำ แต่หนูเดินสวนกับบูมพอดี ซึ่งบูมมันมีเพื่อนอยู่ 6 รวมมันด้วย เพื่อนมันพูดว่า
"เห้ยไอ่บูม พี่คนนี้น่ารักๆ"
เพื่อนบูมมันแซวหนู หนูทั้งอายและไม่กล้าสบตา จึงรีบวิ่งตามเพื่อนๆไป

1 วันผ่านมา
หนูกำลังนั้งเล่นโทรศัพท์อยูที่ห้องวิทย์ จู่ก็มีแชทเด้งขึ้นมาเป็น บูม เค้าทักมาว่า
"ทักคับ"
"ค่ะ"
"พี่ชื่ออะไรคับ"
"แพร(นามสมมุติ)จ๊ะ น้องล่ะ"
"บูมคับ แล้วพี่เรียนไรอยู่อ่ะ"
"พี่เรียนวิทย์ บูมอ่ะ"
"ว่างคับ"
"ออ ไม่คุยกับแฟนอ่อ"
"พึ่งเลิกไปเองคับ"
"ออ จ๊ะ"
"งั้นไม่กวนละคับ พี่ไปเรียนเถอะ"
"จ๊ะ"
"ตั้งใจเรียนนะคับ"
"จ๊ะ"

หลายวันผ่านไปหนูก็คุยกับบูมเรื่อยๆ จนวันหนึ่ง บูมก็ขอหนูเป็นแฟน แล้วเราก็ไปมาหากันเรื่อยๆจนเพื่อนๆในห้องรู้กันหมด แล้วมีเพื่นผู้ชายคนหนึ่งทักขึ้นมาว่า
"คิดดีแล้วเหรอ ที่คบกับมัน"
หนูตกใจ และก็รู้สึกแปลกๆยังไงๆ หนูจึงถามมันว่า
"หมายความว่าไง"
"ลองไปถามมันเองสิ"
"ถ้ายังเห็นกูเป็นเพื่อนห้องเดียวกัน บอกกูมาเดี๋ยวนี้"
"งั้นอย่าบอกไอ่บูมนะ ว่ากูบอก"
"โอเค บอกมา"
"ตอนนี้ไอ่บูมมันไม่ค่อยมาหาพวกกู พวกกูก็สังหรใจว่ามันจะกลับไปติดยาอีก เพราะตอนที่อยู่เชียงใหม่มันเคยติดยามาก่อน แล้วมันก็เรียนไม่จบ จนมันมาเรียนที่นี่ไง"
"จริงเหรอว่ะ"
"ไม่เชื่อก็ลองไปถามมันดู"
"อืมๆขอบใจที่บอก"
"ยังไงก็เตือนมันด้วยละกัน เพราะตอนนี้มันไม่ค่อยฟังใคร"
"อืมๆ"
ด้วยความที่หนูเป็นคนที่ชอบคิดมาก ห่วงแต่บูม จนตอนเช้าเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง เลยต้องรีบไปถามบูมตอนกลางวัน
"บูม"
"แพรมานั่งนี่เร็ว"
"อื้ม"
"ทำไมทำหน้าแบบนั้น"
"พี่มีเรื่องจะถาม.."
"ว่า??"
"บูมติดยารึเปล่า"
"พี่แพรเอาอะไรมาพูด บูมไม่เคยติดยา"
"บูม ถึงเราจะเป็นแฟนกันได้ไม่นาน พี่ก็เป็นห่วงบูมนะ ถ้าตอนนี้กำลังทำสิ่งที่ไม่ดี ก็เลิกซะ บูมคงรู้ใช่มั้ย ไม่มีผู้หญิงที่ไหนเค้าชอบผู้ชายติดยาหรอก เข้าใจมั้ย"
"บูมขอโทด แต่บูมจะพยายามเลิก พี่แพรอย่าพึ่งทิ้งบูมนะ บูมขอร้อง"
"อื้ม พี่จะไม่ทิ้ง แต่บูมต้องสัญญานะว่าจะเลิกให้ได้"
"คับ รักพี่นะ"
"พี่ก็รักบูมนะ อย่าทำให้คนอื่นๆเค้าเป็นห่วง"

ผ่าน 1 เดือน
หนูพยายามถามบูมเรื่อยๆว่าเลิกได้รึยัง เพื่อมันจะได้เตือนสติบูมไปบ้าง หนูพยายามหาวิธรีแก้ว่าควรทำยังไง แต่มันก็ไม่ได้แก้ง่ายๆ ขนต้องให้ค่อยเป็นค่อยไปก่อน
ตอนนี้เราคบกับได้ 2เดือนครึ่งแล้ว แต่ละเดือนเราก็จะผิดกันเรื่องแฟนเก่าของบูมตลอด  
โดยที่เวลาบูมไปดื่มเหล้าบ้านเพื่อนๆ เราก็จะคอลค้างกันตลอด จนบูมบอกว่าหลับได้แล้ว มันดึกแล้ว เดี๋ยวไม่นานบูมก็กลับ แต่ตอนนั้นหนูกำลังติดซีรี่ย์อยู่ หนูเลยแกล้งทำเป็นอยู่เงียบๆไม่ให้เกิดเสียงเพื่อจะให้บูมเข้าใจว่าหนูนอนไปแล้ว จนหนูว่าง ตามันยังไม่ปิดเลย ล็อกอินเข้าเฟสของบูมเข้าไปดูว่ามีอะไรบ้าง คุยกับใครอยู่ ครั้งนั้นแหล หนูถึงกับน้ำตาคลอ เมื่อเห็นว้าบูมกำลังคุยกับแฟนเก่าอยู่ เค้าคุยกันแบบว่า อยู่ไหน ทำอะไรอยู่ ยังไม่นอนเหรอ ทำไมไม่คุยกับแฟน บูมก็ตอบว่า แฟนนอนแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นมันชาไปหมด ไม่คิดเลยว่าบูมจะทำแบบนี้ จนตกเช้า หนูก็รวบรวมเอาความมั้นใจทั้งหมดบอกเลิกบูม

ผ่านไป 3 วัน
บูมก็มาขอคืนดี หนูเลยให้โอกาสไปครั้งหนึ่ง แล้วบอกว่าถ้ามีแบบนี้อีก ไม่เอาอีกแล้วนะ
จากนั่นตลอดระยะเวลา 3 เดือนบูมก็เลิกยาได้ เรื่องแฟนเก่าก็ไม่มีอีก แต่มันจะมีเรื่องที่บ้านกับเรื่องครอบครัวของบูมที่บูมเครียดและถามหนูบ่อย จนๆหนูก็ให้คำปรึกษาไปบ้าง ตอลอดระยะเวลาที่คบกันมา มันทำให้หนูจำกิจวัตรประจำวันของบูมได้ ไม่ว่าจะไปไหน หนูก็รู้หมด รู้นิสัยลึกๆของบูมได้ ว่าที่จริงแล้วบูมนั้นอ่อนโยน รักเพื่อน รักพ่อแม่ แต่ภายนอกนั้น ทุกคนมองว่าเค้าเป็นไม่ดี ขี้ยา แต่หนูก็ให้กำลังใจบูมตลอด และบอกว่า
"ไม่ว่าใครจะมองว่าบูมเป็นยังไง และจะกลัวว่าแพรจะอายที่มีแฟนแบบนี้ แพรก็ไม่อายหรอก ถ้าแพรอายจะทนคบกับบูมทำไมและอีกอย่างนี่ชีวิตแพร แพรจะรักใครแล้วมันหนักหัวใครล่ะ"
บูมเอาแต่หัวเราะ

จนเวลาผ่านมาคบ 6 เดือน
นับวันหนูก็มีเรียนหนักขึ้น บางครั้งก็ไม่มีเวลาให้บูมแต่บูมจะรอตลอด จนบางครั้งหนูก็รู้สึกว่าหนูกับบูมเริ่มห่างกันมากขึ้น จากที่รู้ว่าบูมจะไปไหนทำอะไร บูมก็เปลี่ยนไป จนมีเพื่อนทักแชทมาว่า
"กูมีเรื่องจะบอก"
"ว่า"
"เล่าที่โรงเรียน"
"ตอนนี้แหล"
"งั้นฟังให้ดีนะ"
"อื้ม"
"มันเกี่ยวกับไอ่บูม"
"ว่า"
"วันนี้กูไปเดินตลาดมา เห็นบูมเดินกับผู้หญิง แต่ไอ่บูมมันเห็นกู มันเลยรีบวิ่งหนีไปซะก่อน"
"..."
"เลิกเหอะแก ผู้ชายมีออกจะเยอะแยะ จะมาสนใจทำไมแค่ผู้ชายคนเดียว"
"กูจะเลิกแน่"
หุจึงรีบทักเฟสบูมไป
"อยู่ไหน"
"บ้านคับ"
"บูมมีเนื่องอะไรที่ไม่ได้บอกแพรรึเปล่า"
"บูมแอบคุยกับผู้หญิงคนอื่น บูมขอโทด"
"เลิกกันเถอะ"
"ไม่เอาอ่ะ บูมรักแพรนะ ไม่มีแพรบูมจะอยู่ยีงไง"
"ถ้ารักกูแล้วทำแบบนี้ทำไมว่ะ วหว่ะ"
"บูมขอโทด จะไม่ทำอีกแล้ว"
"พอเหอะ แล้วจะเชิญเปิดเผยคุยอะไรกันก็ตามสบาย ไม่ต้องหลบๆซ่อนแล้วนะๆ"
"บูมรักแพรนะ ถ้าแพรไม่เหลือใคร แพรยังมีบูมเสมอ"
จากนั้นหนูก็ไม่ตอบแชทบูมอีกเลย จนมาถึงตอนนี้ เพราะหนูมีคติที่ว่า ของเก่าก็คือของเก่า ไม่รีเทรน ไม่เดินเส้นเก่า ❌และอีกอย่าง หนูคิดว่าบูมเค้าเจ้าชู้มาก หนูด็เป็นคนที่ทนกับเรื่องนี้ไม่ค่อยได้ จึงตัดสินใจแยกทางกันจะดีกว่าค่ะ