สวัสดีค่ะ จริงๆ ประเด็นนี้เราก็ไม่ค่อยอยากเขียนเท่าไหร่ค่ะ แต่เราอยากเล่าเรื่องราวของเราบ้าง (5555) เราอยากระบายแค่นั้นเองค่ะ
เราจะแบ่งเป็นตอนนะคะใครอยากอ่านตอนไหนก็อ่านค่ะ (แบ่งตอนเหมือนนิยาย แต่เรื่องจริงค่ะ)
ปล.ส่วนมากจะเกี่ยวกับแม่
ปล.2 เขียนผิดเขียนงงตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ
เราเป็นลูกคนเล็กค่ะ มีพี่ชาย 1 คนอายุห่างเรา 7 ปีแต่พูดคุยกันเหมือนคนอายุเท่ากันเลยค่ะ แบบพูดกูกันค่ะ
พ่อแม่บอกตลอดว่าเป็นพี่น้องต้องรักกัน
เราโดนพี่แกล้งทุกวันเลยค่ะ เจอหน้าเราตอนนั้นคือพี่ต้องแกล้งเราตอนนั้น (แกล้งตบเหม่งเราตามประสาพี่น้องน่ะค่ะ) เราชอบโดนพี่หยอกด่าบ่อยมากๆ ด่าเราว่าโง่บ้าง ด่าเราว่าขี้โกหกบ้าง เรายืนตักข้าวอยู่เฉยๆ ก็ด่าว่า 'น่ะมันโง่' (กูทำไรผิด) พ่อแม่ก็ไม่เคยด่ามันเลยค่ะ แต่พอเราสวนกลับเรานี่โดนแม่ด่าเลยค่ะ เข้าใจนะคะว่าเป็นน้องต้องเคารพพี่
แต่เราอดไม่ได้จริงๆ ด่าเราทุกวันแบบนี้เราก็ทนไม่ได้เหมือนกัน
วันนั้นเป็นวันเกิดแม่เรา เรากับพี่เลยหารเงินกันซื้อเค้กให้แม่ค่ะ พี่เราเป็นคนถือเค้ก ร้องเพลงสสวก.เสร็จ แม่เราเดินเข้ามากอดพี่เราหอมพี่เราเลยค่ะแต่เราไม่ เราเลยเดินเข้าไปกอดแม่แทน แม่ก็กอดตอบนะคะแต่แค่แปปเดียวเท่านั้นค่ะ
เรากับพ่อจะเป็นคนที่โดนใช้และโดนด่าเยอะที่สุดในครอบครัวเลยค่ะ เราไม่ได้ทำอะไรผิดเราก็โดนพาลค่ะ แต่พี่เราไม่โดนด่า (ลูกชายสุดที่รักหวงมากแตะต้องไม่ได้) บางทีเราก็คิดว่าเกิดมาเป็นลูกหรือเป็นทาส
วันนั้นเราปวดท้องมากเป็นกรดในกระเพาะยืนรอพ่อมารับไปหาหมอคนเดียวโครตทรมาน นั่งก็ไม่ได้ที่นั่งรอรถก็เต็มหมด พอถึงรพ.เรากับพ่อนั่งรอหมอมาตรวจได้สักพักพี่ก็โทรมาบอกมารับหน่อยรถเสีย พ่อเรารีบไปทันทีเลยค่ะทิ้งให้เรานั่งรอหมอคนเดียวแล้วบอกเดี๋ยวกลับมา อยากร้องไห้มากไม่เคยมารพ.คนเดียวตอนนั้นค่ำแล้วด้วยกลัวก็กลัว (ขี้ขลาดตาขาว555)
เวลากินข้าวเรานั่งกินคนเดียวตลอดเลยค่ะไม่ค่อยได้นั่งกินกันพร้อมหน้าพร้อมตา นานๆ ทีครั้ง พ่อแม่จะรอให้พี่มาแล้วก็กินพร้อมพี่ค่ะ เวลากินข้าวหรือทำกับข้าวเสร็จแล้ว แม่จะเรียกแค่พี่ให้มากินค่ะ ในขณะที่เรานั้นนอนอยู่บนห้องก็ไม่มีใครเรียกลงมากินข้าวสักคน น่าน้อยใจมั้ยละ
วันนั้นเราทะเลาะกับแม่หนักมาก แม่ใช้ให้เราเก็บผ้าเราบอกว่าแปป แม่ก็บอกเราซ้ำอยู่อย่างนั้น จนแม่เดินมาเก็บเองแล้วสงครามก็เกิดค่ะ แม่ด่าเรายับเลย วันนั้นเราไม่กินข้าวเก็บตัวอยู่ในห้อง นั่งร้องไห้คนเดียวด้วย ใครไม่เป็นเราตอนนั้นไม่เข้าใจเราหรอกจริงๆ
แน่นอนเวลาป่วยก็ต้องการความใส่ใจดูแลเป็นพิเศษ ตอนพี่เราป่วยแม่เราดูแลดีมากถามว่ากินยายัง กินข้าวยัง แต่เวลาเราป่วยเราโดนด่า (อีกแล้ว) แม่ใช้พ่อให้ไปซื้อยาให้เรา พ่อก็ลืม จนเราหายป่วย (ซาร่าสองเม็ดวันเดียวเอาอยู่) แล้วพ่อค่อยซื้อมาให้ แต่พี่เราป่วยวันนั้นคือพ่อซื้อมาให้วันนั้นเลย
เพื่อนแม่เรามาหาแม่อยู่บ้าน แม่เราเล่าให้เขาฟังว่าไม่ได้ตั้งใจให้เราเกิดแต่ทวดห้ามไว้ไม่ให้เอาออก (ขอบคุณทวดค่ะ) วันนั้นเราก็นั่งฟังอยู่ เขาตอบว่า 'อย่าพูดให้เราได้ยินสิลูกจะเสียใจเอานะ' แม่เราตอบว่า 'ไม่หรอก' แล้วก็หัวเราะ เราก็ยิ้มแต่เป็นยิ้มที่โครตจะเฟคเราเสียใจมากกกกกกกกกๆ ในใจคือร้องไห้แล้วน้ำตาซึม
วันนั้นพี่เรากินขนมเราค่ะกินแบบไม่ถามเราก่อนเลย แต่เวลาเราจะกินอะไรเราจะถามแม่ก่อนค่ะว่ากินได้มั้ย ถ้าแม่บอกว่าของพี่เราก็ตอบว่าไม่กินก็ได้แต่แม่บอกว่ากินไปเถอะเดี๋ยวค่อยไปซื้อให้พี่ใหม่ ต่างจากเราค่ะพี่กินของเรามันไม่ต้องถามใคร แล้วแม่ไม่ซื้อมาให้เราใหม่ด้วยค่ะ
เราคิดตลอดว่าลูกที่เกิดคนแรกจะสำคัญเสมอเพราะอาจจะตั้งใจให้เกิด แต่คนหลังไม่แน่
เราเลยให้กำลีงใจตัวเองทุกวันๆ บางวันเราหลุดพูดคนเดียวจนคนอื่นคิดว่าเราเป็นบ้า 5555 (พูดคนเดียวผิดตรงไหนวะ) จนปัจจุบันนี้เรากลายเป็นคนอ่อนแอ ร้องไห้ง่าย เครียดง่าย กดดันตัวเอง
เรื่องราวของเรามีอีกเยอะค่ะ เราอยากเล่าในส่วนชีวิตของเราให้คนอื่นฟังบ้าง บางทีเราเก็บไว้คนเดียวก็อึดอัด ใครที่เป็นเหมือนเราหรือคล้ายๆ กันก็สู้ๆ ค่ะ เขาไม่รักเราแต่เราต้องรักเขาค่ะ เขาทำให้เรามีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ก็บุญแล้วค่ะ
พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน ?
เราจะแบ่งเป็นตอนนะคะใครอยากอ่านตอนไหนก็อ่านค่ะ (แบ่งตอนเหมือนนิยาย แต่เรื่องจริงค่ะ)
ปล.ส่วนมากจะเกี่ยวกับแม่
ปล.2 เขียนผิดเขียนงงตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ
เราเป็นลูกคนเล็กค่ะ มีพี่ชาย 1 คนอายุห่างเรา 7 ปีแต่พูดคุยกันเหมือนคนอายุเท่ากันเลยค่ะ แบบพูดกูกันค่ะ
พ่อแม่บอกตลอดว่าเป็นพี่น้องต้องรักกัน
เราโดนพี่แกล้งทุกวันเลยค่ะ เจอหน้าเราตอนนั้นคือพี่ต้องแกล้งเราตอนนั้น (แกล้งตบเหม่งเราตามประสาพี่น้องน่ะค่ะ) เราชอบโดนพี่หยอกด่าบ่อยมากๆ ด่าเราว่าโง่บ้าง ด่าเราว่าขี้โกหกบ้าง เรายืนตักข้าวอยู่เฉยๆ ก็ด่าว่า 'น่ะมันโง่' (กูทำไรผิด) พ่อแม่ก็ไม่เคยด่ามันเลยค่ะ แต่พอเราสวนกลับเรานี่โดนแม่ด่าเลยค่ะ เข้าใจนะคะว่าเป็นน้องต้องเคารพพี่
แต่เราอดไม่ได้จริงๆ ด่าเราทุกวันแบบนี้เราก็ทนไม่ได้เหมือนกัน
วันนั้นเป็นวันเกิดแม่เรา เรากับพี่เลยหารเงินกันซื้อเค้กให้แม่ค่ะ พี่เราเป็นคนถือเค้ก ร้องเพลงสสวก.เสร็จ แม่เราเดินเข้ามากอดพี่เราหอมพี่เราเลยค่ะแต่เราไม่ เราเลยเดินเข้าไปกอดแม่แทน แม่ก็กอดตอบนะคะแต่แค่แปปเดียวเท่านั้นค่ะ
เรากับพ่อจะเป็นคนที่โดนใช้และโดนด่าเยอะที่สุดในครอบครัวเลยค่ะ เราไม่ได้ทำอะไรผิดเราก็โดนพาลค่ะ แต่พี่เราไม่โดนด่า (ลูกชายสุดที่รักหวงมากแตะต้องไม่ได้) บางทีเราก็คิดว่าเกิดมาเป็นลูกหรือเป็นทาส
วันนั้นเราปวดท้องมากเป็นกรดในกระเพาะยืนรอพ่อมารับไปหาหมอคนเดียวโครตทรมาน นั่งก็ไม่ได้ที่นั่งรอรถก็เต็มหมด พอถึงรพ.เรากับพ่อนั่งรอหมอมาตรวจได้สักพักพี่ก็โทรมาบอกมารับหน่อยรถเสีย พ่อเรารีบไปทันทีเลยค่ะทิ้งให้เรานั่งรอหมอคนเดียวแล้วบอกเดี๋ยวกลับมา อยากร้องไห้มากไม่เคยมารพ.คนเดียวตอนนั้นค่ำแล้วด้วยกลัวก็กลัว (ขี้ขลาดตาขาว555)
เวลากินข้าวเรานั่งกินคนเดียวตลอดเลยค่ะไม่ค่อยได้นั่งกินกันพร้อมหน้าพร้อมตา นานๆ ทีครั้ง พ่อแม่จะรอให้พี่มาแล้วก็กินพร้อมพี่ค่ะ เวลากินข้าวหรือทำกับข้าวเสร็จแล้ว แม่จะเรียกแค่พี่ให้มากินค่ะ ในขณะที่เรานั้นนอนอยู่บนห้องก็ไม่มีใครเรียกลงมากินข้าวสักคน น่าน้อยใจมั้ยละ
วันนั้นเราทะเลาะกับแม่หนักมาก แม่ใช้ให้เราเก็บผ้าเราบอกว่าแปป แม่ก็บอกเราซ้ำอยู่อย่างนั้น จนแม่เดินมาเก็บเองแล้วสงครามก็เกิดค่ะ แม่ด่าเรายับเลย วันนั้นเราไม่กินข้าวเก็บตัวอยู่ในห้อง นั่งร้องไห้คนเดียวด้วย ใครไม่เป็นเราตอนนั้นไม่เข้าใจเราหรอกจริงๆ
แน่นอนเวลาป่วยก็ต้องการความใส่ใจดูแลเป็นพิเศษ ตอนพี่เราป่วยแม่เราดูแลดีมากถามว่ากินยายัง กินข้าวยัง แต่เวลาเราป่วยเราโดนด่า (อีกแล้ว) แม่ใช้พ่อให้ไปซื้อยาให้เรา พ่อก็ลืม จนเราหายป่วย (ซาร่าสองเม็ดวันเดียวเอาอยู่) แล้วพ่อค่อยซื้อมาให้ แต่พี่เราป่วยวันนั้นคือพ่อซื้อมาให้วันนั้นเลย
เพื่อนแม่เรามาหาแม่อยู่บ้าน แม่เราเล่าให้เขาฟังว่าไม่ได้ตั้งใจให้เราเกิดแต่ทวดห้ามไว้ไม่ให้เอาออก (ขอบคุณทวดค่ะ) วันนั้นเราก็นั่งฟังอยู่ เขาตอบว่า 'อย่าพูดให้เราได้ยินสิลูกจะเสียใจเอานะ' แม่เราตอบว่า 'ไม่หรอก' แล้วก็หัวเราะ เราก็ยิ้มแต่เป็นยิ้มที่โครตจะเฟคเราเสียใจมากกกกกกกกกๆ ในใจคือร้องไห้แล้วน้ำตาซึม
วันนั้นพี่เรากินขนมเราค่ะกินแบบไม่ถามเราก่อนเลย แต่เวลาเราจะกินอะไรเราจะถามแม่ก่อนค่ะว่ากินได้มั้ย ถ้าแม่บอกว่าของพี่เราก็ตอบว่าไม่กินก็ได้แต่แม่บอกว่ากินไปเถอะเดี๋ยวค่อยไปซื้อให้พี่ใหม่ ต่างจากเราค่ะพี่กินของเรามันไม่ต้องถามใคร แล้วแม่ไม่ซื้อมาให้เราใหม่ด้วยค่ะ
เราคิดตลอดว่าลูกที่เกิดคนแรกจะสำคัญเสมอเพราะอาจจะตั้งใจให้เกิด แต่คนหลังไม่แน่
เราเลยให้กำลีงใจตัวเองทุกวันๆ บางวันเราหลุดพูดคนเดียวจนคนอื่นคิดว่าเราเป็นบ้า 5555 (พูดคนเดียวผิดตรงไหนวะ) จนปัจจุบันนี้เรากลายเป็นคนอ่อนแอ ร้องไห้ง่าย เครียดง่าย กดดันตัวเอง
เรื่องราวของเรามีอีกเยอะค่ะ เราอยากเล่าในส่วนชีวิตของเราให้คนอื่นฟังบ้าง บางทีเราเก็บไว้คนเดียวก็อึดอัด ใครที่เป็นเหมือนเราหรือคล้ายๆ กันก็สู้ๆ ค่ะ เขาไม่รักเราแต่เราต้องรักเขาค่ะ เขาทำให้เรามีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ก็บุญแล้วค่ะ