หนูเป็นลูกคนเล็กอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิดไม่เคยที่ไปอยู่ไกลหูไกลตาซักครั้งเลยค่ะ พ่อหนูก็ทำงานไปทั่วไปตจว.ไปตปท.บ้างค่ะเลยไม่ค่อยได้มาหาบวกกับท่านอายุมากแล้ว(ประมาณ50-60)ท่านก็ไม่ค่อยได้มาสนใจหรือมาเลี้ยงอะไรมากเท่าแม่แต่ว่าท่านก็คอยให้เงินบ้างคอยมาหาพาไปนู่นนี่บ้างค่ะ
เข้าเรื่องกันเลยนะคะ ปัจจุบันนี้หนูเริ่มทนไม่ไหวค่ะ หนูรู้สึกเหนื่อยแล้วก็ท้อไปหมด หนูมีพี่สาว1คนพี่สาวหนูก็คอยเอาแต่ว่าเอาแต่ด่าเอาแต่ใช้ค่ะ แล้วหนูก็มีปัญหากับเพื่อนในกลุ่มด้วยค่ะ มันเลยทำให้มันท้อเข้าไปใหญ่ จนหนูก็เริ่มคิดว่างั้นย้ายรร.ดีมั้ย ย้ายไปอยู่กับพี่ชาย(คนละแม่)แต่พี่คนนี้เค้าดีนะคะเค้าชวนหนูไปอยู่ด้วยหลายรอบแต่หนูไม่ไปเพราะช่วงนั้นยังเด็กค่ะแถมติดแม่ด้วย หนูก็เลยโทรไปหาพี่เค้าค่ะถามว่าหนูขอไปอยู่ด้วยได้มั้ยคะ สะดวกมั้ยคะ พี่เค้าก็บอกว่าได้ หนูก็เลยบอกให้พี่เค้าไปถาทรร.ฝั่งนู้นให้ค่ะว่าเค้ารับนร.เข้ากลางคันมั้ยรร.ฝั่งนู้นบอกว่ารับค่ะ พี่เค้าก็บอกให้ขอคะแนนแล้วส่งไปให้เค้าค่ะ(หนูยังไม่ได้ปรึกษาแม่เรื่องจะไปเพราะแม่ไปงานศพตาค่ะ ไม่ว่างมาคุย)หนูก็เลยคิดว่างั้นลองทำทุกอย่างให้เรียบร้อยคล้ายๆว่าเค้าไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะให้หนูไม่ไปได้แบบนี้ค่ะ แต่สุดท้ายหนูก็ยังไม่ไปขอจากทางรร.นะคะเพราะมันคิดเยอะแล้วก็เครียดด้วยค่ะ เออหนูลืมบอกไปค่ะว่าตั้งแต่เล็กจนโตหนูไม่เคยไแ้ปรึกษาหรือระบายปัญหาในชีวิตที่หนูเจอมาให้ใครฟังนอกจากพ่อค่ะ หนูก็ระบายนิดหน่อยเพราะพ่อไม่ค่อยมาหาค่ะ
ต่อนะคะ จนเมื่อคืนวานหนูโทรไปขอแม่ค่ะ บอกว่าแม่หนูขอไปอยูากับพี่เอ(นามสมมติ)ได้มั้ย แม่ก็บอกจะไปทำไม หนูเลยบอกว่าก็เบื่อๆที่นี่เบื่อพี่ แม่ก็เลยสวนมาว่าเป็นพี่น้องกันไม่รักกันจะแล้วใครเค้าจะมารักเรา หนูก็เลยพูดไปอีกว่าหนูทะเลาะกับเพื่อนด้วยนู่นนี่อีเยอะแยะ แม่ก็บอกก็เป็นซะแบบนี้ไงเพื่อนเลยไม่อยากคบด้วย หนูก็ร้องขอเค้าแหละค่ะ แล้วเค้าก็พูดขึ้นมาว่า"ถ้าไปก็ตัดแม่ลูกกัน กูจะไม่ส่งเสียไม่คุยกับตลอดชีวิต เลือกเอาเองแล้วกัน โตแล้ว"แล้วแม่ก็ตัดสายไปเลยค่ะ หนูก็กลับมานอนร้องไห้คิดแล้วคิดอีกว่าต้องทำยังไง ซึ่งถ้าบอกว่าให้หนูทนหนูก็คงบอกได้ว่าความอดทนหนูมันเริ่มน้อยลงแล้วค่ะ หนูไม่เคยได้รับคำปลอบใจหรืออะไรเลย แล้ววันนี้แม่กลับมาแม่ก็บอกว่าทำตัวแบบนี้จะไปอยู่กับใครเค้าได้ ถ้าไม่อยากเรียนก็ไปลาออกเลย หนูก็ไม่โต้อะไรค่ะ หนูก็เงียบ แต่ที่แม่ไม่อยากให้หนูไปหนูก็เข้าใจนะคะว่าแม่รักแม่หวงแม่หวงไม่อยากให้ห่างไกลตา แต่หนูก็บอกนะคะว่าเดี๋ยวหนูก็กลับมา หนูไม่ใช่เด็กเกเรนิสัยไม่ดีแม่ก็รู้ แต่แม่ก็ไม่ฟัง แถมเป็นคนใจแข็งหนูก็ไม่กล้าไปคุยเรื่องนี้กับแม่ด้วยค่ะ ตอนนี้หนูเครียดมากกว่าเดิมอีกค่ะ หนูอยากรู้ว่าหนูควรทำยังไงดีคะ
ปล.1ถ้าหนูอยู่ที่นี่ต่อหนูก็คงจะไม่อยากเรียนหรือกะจิตกะใจจะทำอะไร
ปล.2อยู่กับพี่ที่นู่นมันมีชีวิตการเป็นอยู่ดีขึ้นกว่าที่นี่ค่ะ
อาจจะมีคำผิดหรือเล่าวนๆบ้างยังไงก็ขออภัยล่วงหน้านะคะ
อยากย้ายโรงเรียนแต่แม่ไม่ให้ย้ายทำไงดีคะ?
เข้าเรื่องกันเลยนะคะ ปัจจุบันนี้หนูเริ่มทนไม่ไหวค่ะ หนูรู้สึกเหนื่อยแล้วก็ท้อไปหมด หนูมีพี่สาว1คนพี่สาวหนูก็คอยเอาแต่ว่าเอาแต่ด่าเอาแต่ใช้ค่ะ แล้วหนูก็มีปัญหากับเพื่อนในกลุ่มด้วยค่ะ มันเลยทำให้มันท้อเข้าไปใหญ่ จนหนูก็เริ่มคิดว่างั้นย้ายรร.ดีมั้ย ย้ายไปอยู่กับพี่ชาย(คนละแม่)แต่พี่คนนี้เค้าดีนะคะเค้าชวนหนูไปอยู่ด้วยหลายรอบแต่หนูไม่ไปเพราะช่วงนั้นยังเด็กค่ะแถมติดแม่ด้วย หนูก็เลยโทรไปหาพี่เค้าค่ะถามว่าหนูขอไปอยู่ด้วยได้มั้ยคะ สะดวกมั้ยคะ พี่เค้าก็บอกว่าได้ หนูก็เลยบอกให้พี่เค้าไปถาทรร.ฝั่งนู้นให้ค่ะว่าเค้ารับนร.เข้ากลางคันมั้ยรร.ฝั่งนู้นบอกว่ารับค่ะ พี่เค้าก็บอกให้ขอคะแนนแล้วส่งไปให้เค้าค่ะ(หนูยังไม่ได้ปรึกษาแม่เรื่องจะไปเพราะแม่ไปงานศพตาค่ะ ไม่ว่างมาคุย)หนูก็เลยคิดว่างั้นลองทำทุกอย่างให้เรียบร้อยคล้ายๆว่าเค้าไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะให้หนูไม่ไปได้แบบนี้ค่ะ แต่สุดท้ายหนูก็ยังไม่ไปขอจากทางรร.นะคะเพราะมันคิดเยอะแล้วก็เครียดด้วยค่ะ เออหนูลืมบอกไปค่ะว่าตั้งแต่เล็กจนโตหนูไม่เคยไแ้ปรึกษาหรือระบายปัญหาในชีวิตที่หนูเจอมาให้ใครฟังนอกจากพ่อค่ะ หนูก็ระบายนิดหน่อยเพราะพ่อไม่ค่อยมาหาค่ะ
ต่อนะคะ จนเมื่อคืนวานหนูโทรไปขอแม่ค่ะ บอกว่าแม่หนูขอไปอยูากับพี่เอ(นามสมมติ)ได้มั้ย แม่ก็บอกจะไปทำไม หนูเลยบอกว่าก็เบื่อๆที่นี่เบื่อพี่ แม่ก็เลยสวนมาว่าเป็นพี่น้องกันไม่รักกันจะแล้วใครเค้าจะมารักเรา หนูก็เลยพูดไปอีกว่าหนูทะเลาะกับเพื่อนด้วยนู่นนี่อีเยอะแยะ แม่ก็บอกก็เป็นซะแบบนี้ไงเพื่อนเลยไม่อยากคบด้วย หนูก็ร้องขอเค้าแหละค่ะ แล้วเค้าก็พูดขึ้นมาว่า"ถ้าไปก็ตัดแม่ลูกกัน กูจะไม่ส่งเสียไม่คุยกับตลอดชีวิต เลือกเอาเองแล้วกัน โตแล้ว"แล้วแม่ก็ตัดสายไปเลยค่ะ หนูก็กลับมานอนร้องไห้คิดแล้วคิดอีกว่าต้องทำยังไง ซึ่งถ้าบอกว่าให้หนูทนหนูก็คงบอกได้ว่าความอดทนหนูมันเริ่มน้อยลงแล้วค่ะ หนูไม่เคยได้รับคำปลอบใจหรืออะไรเลย แล้ววันนี้แม่กลับมาแม่ก็บอกว่าทำตัวแบบนี้จะไปอยู่กับใครเค้าได้ ถ้าไม่อยากเรียนก็ไปลาออกเลย หนูก็ไม่โต้อะไรค่ะ หนูก็เงียบ แต่ที่แม่ไม่อยากให้หนูไปหนูก็เข้าใจนะคะว่าแม่รักแม่หวงแม่หวงไม่อยากให้ห่างไกลตา แต่หนูก็บอกนะคะว่าเดี๋ยวหนูก็กลับมา หนูไม่ใช่เด็กเกเรนิสัยไม่ดีแม่ก็รู้ แต่แม่ก็ไม่ฟัง แถมเป็นคนใจแข็งหนูก็ไม่กล้าไปคุยเรื่องนี้กับแม่ด้วยค่ะ ตอนนี้หนูเครียดมากกว่าเดิมอีกค่ะ หนูอยากรู้ว่าหนูควรทำยังไงดีคะ
ปล.1ถ้าหนูอยู่ที่นี่ต่อหนูก็คงจะไม่อยากเรียนหรือกะจิตกะใจจะทำอะไร
ปล.2อยู่กับพี่ที่นู่นมันมีชีวิตการเป็นอยู่ดีขึ้นกว่าที่นี่ค่ะ
อาจจะมีคำผิดหรือเล่าวนๆบ้างยังไงก็ขออภัยล่วงหน้านะคะ