โลกมันไม่น่าอยู่ หรือ เราทำตัวขวางโลกเอง ??

เอาจริงๆ เราแค่อยากหาที่คุยเฉยๆหรอก ครั้นจะให้ไปปเจอผู้คนก็เคยลองมาแล้ว แต่รู้สึกอยู่ใน Save zone มันสบายใจกว่า แต่มันก็แลกกับการที่ไม่เจอใครล่ะนะ ก่อนหน้านี้ก็เคยไปทำงาน ทำได้ไม่กี่เดือนก็ออกเพราะเรามาเรียนต่อ เรารู้สึกว่าการเจอคนมันน่าเบื่อ ทำไมต้องเอาเรื่องคนอื่นมานินทา เราไม่ชอบการนินทาคนอื่นนะ เรารู้สึกว่าเอาเรื่องเราไปนินทาเถอะ อย่าเอาเขามานินทาเลยถ้าพวกคุณว่างขนาดนั้นอ่ะ ชอบนินทาในสิ่งที่เราไม่เคยรู้ทำให้เรามีทัศนคติที่เปลี่ยนไปกับคนที่ถูกนินทาเลย เราไม่ใช้คนหูเบาอะไรที่เชื่อใครนะ แต่ด้วยความที่ฟังมาแล้วมันตะขิดตะขวงใจอ่ะ แบบว่า เห้ย ถ้าเป็นตัวคุณเองโดนนินทาจะรับได้หรอ ถึงแม้มันจะเป็นความจริงก็ตาม (เชี่ยยยย... ไม่ตรงกับหัวข้อที่ตั้งไว้นี่หว่า)

มันมีครั้งนึง เมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่เราออกจากงานแล้วกลับ ตจว. ก่อนที่เปิดเรียน เรารู้สึกว่า เออ การอยู่คนเดียวมันก็โอเคดีนะ ไม่ต้องยุ่งกับใคร แล้วพอกลับมา กทม. ก็เลยฉลองการอยู่บ้านไปเดือนนึง แบบไปไหนไกลสุดก็แค่เซเว่นในซอยไม่กี่ร้อยเมตร คนในหอเองก็ไม่ได้เจอหน้ากันเลย อยู่บ้านก็อ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบ บลาๆๆๆ (ทั้งๆที่เพิ่งเปิดเทอม) แล้วมันจะมีเดือนละครั้งที่จะนอนนิ่งๆ อยู่กับตัวเองในห้อง บางครั้งก็เปิดเพลงฟังแล้วหลับตา มันมีความคิดนึงผุดขึ้นมา "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะไปทำไม่ให้ตัวเองเกิดมา" แล้วอีกความคิดนึงมันก็สวนกลับมา "เชี่ยยยย เป็นห่าไรของเมิงง"

ได้ระบายแล้วก็สบายใจ......