เราคบกับสามีมา2ปี และแต่งงานกันมาจะ5ปีแล้ว อายุห่างกัน4ปี มีลูกแล้วหนึ่งคน แต่ตอนนี้เรากลับรู้สึกว่าทุกอย่างมันแย่ลงกว่าเดิม จริงๆมันก็รู้สึกได้ตอน2ปีหลังมานี้ แต่ก็ต้องทนเพราะลูก จนมาถึงตอนนี้มันเริ่มไม่ไหว สามีเราติดเกมติดน้องเค้าติดเพื่อนมาก
แรกเริ่มตอนแต่งงานเค้าก็มาอยู่บ้านเรา เพราะเราต้องทำงานอยู่ร้านกับแม่ ส่วนเค้าก็ทำงานอยู่ที่ใกล้บ้านของเค้า และต้องขับรถมอไซต์ครึ่งชม. มาถึงที่บ้านเรา เค้าทำงานต่อได้4-5เดือนก็ออก และเค้าก็ว่างงาน เราก็คลอดลูกคนแรก หลังจากคลอดเค้าก็ไม่ได้ทำงานและเราก็ช่วยผ่อนรถเค้าเดือนละ6,500 เป็นรถมือสองที่เค้าซื้อไว้ก่อนแต่งงาน ฐานะทางบ้านของเราทั้งสองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พอเค้าไม่ได้ทำงานเราก็ต้องใช้จ่ายเงินอยู่กับแม่ เราก็เลยให้เงินลงทุนเค้าโดยเป็นเงินสินสอดเราไปทำทุน ไปขายของตามตลาดนัด เพราะอยากให้มีรายได้เข้ามาเพิ่ม แต่สุดท้ายก็ทำไม่ไหวต้องหยุดไป แล้วเค้าก็ว่างงานอีก เราก็เลยให้เค้าช่วยอยู่ร้านกับแม่ เพราะเราต้องเลี้ยงลูกและให้นมเองจนถึง2ปี
หลังจากนั้นพ่อกับแม่เราอยากให้เราเรียนต่อปริญญาตรี เรียนเสาร์อาทิตย์ เพราะว่าช่วงนี้เศรษฐกิจก็ไม่ดี พ่อแม่อยากให้เรียนจบจะได้มีงานที่มั่นคง เราก็เลยเรียนต่อ ค่าใช้จ่ายค่าเทอมก็เป็นเงินพ่อกับแม่และก็เงินที่ร้าน ค่าเทอม เทอมละ20,000 ซึ่งมันก็แพง ไหนจะค่าใช้จ่ายอื่นๆ แต่พ่อกับแม่ก็จะให้เรียน ตอนนี้เราเรียนมา2ปีและ จะปี3
ตอนที่เราเริ่มเรียนเค้าก็ได้งานเป็นช่างยนต์อยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งให้ซึ่งก็ไกลจากบ้านขับรถไป1ชม.นิดๆ
และโดยค่าใช้จ่ายเราไม่ได้ขอจากสามีเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูก ค่าเทอมลูกหรือเรื่องเรียนเรา เราออกเองทุกอย่าง เพราะเงินเดือนเค้าแค่9,500 และต้องผ่อนรถ เงินที่เค้าพาไปทำงานแต่ละวันเราก็ให้ วันละ100-120 เพราะเงินเดือนเค้าไม่พอ เราก็เข้าใจ
เค้าทำงานที่นั่นได้ปีกว่ารถก็ผ่อนหมดแล้ว เวลาเค้าไปทำงานก็7โมงกว่า เลิกงาน5โมงเย็น หลังจากเลิกงานเค้าก็จะแวะที่บ้านเค้าก่อน เพราะถึงก่อนบ้านเรา ทำให้บางวันก็กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง เค้าบอกว่านอนที่บ้านเค้า เหนื่อย ไม่อยากขับรถกลับ เพราะมันดึก แต่จะโทรมาบอกว่าไม่กลับก็ไม่โทรต้องให้เราเป็นคนโทรถามตลอด
ส่วนวันไหนที่กลับบ้าน จากแรกๆถึงบ้าน 1-2ทุ่ม ก็เป็น3-4ทุ่ม บางวันลูกรอจนหลับ พอกลับมาปุ๊บ เปลี่ยนแค่เสื้อผ้า น้ำไม่อาบ ข้าวก็กินบ้างไม่กินบ้าง แต่ก็ไม่เคยจะได้กินพร้อมหน้าพร้อมตากันหรอก
เสร็จแล้วก็ไปนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หลังบ้านคนเดียว เล่นเกมrov ถึงตี1ก็มี จนเราก็หลับไปก่อน
เมื่อก่อนเค้าไม่เคยเล่นเกม ติดโทรศัพท์ เฟสบุ๊ค ไลน์ ก็เล่นไม่ค่อยถูก แต่พอเดี๋ยวนี้เค้ากลับไปอยู่บ้านก็ติดเล่นเกมมาจากน้องชายลูกพี่ลูกน้องเค้า ซึ่งตอนนี้น้องเค้า2คน ก็ไม่เรียนแล้วเหลือแค่ม.6 แต่ก็ไม่ยอมเรียน งานก็ไม่ทำ
จนพอมาปลายปี60 เค้าจะไปอบรมที่กทม. ประมาณ5วัน คืนก่อนไปเค้าก็จัดกระเป๋าไว้ก่อนแล้ว แต่เราก็เปิดดูว่าพาไปครบรึยัง จนพบกับถุงยาเขียวเหลืองที่เด็กวัยรุ่นใช้กินกับน้ำโค้ก ซึ่งมันมีอยู่เยอะมาก เกือบ80เม็ดได้มั้ง ตอนแรกที่เห็นเราช็อคเลย ตกใจมาก เราไม่รู้จักหรอกแต่รู้น่ามันไม่ใช่ของดีแน่ ตอนนั้นเราร้องไห้เลย ไม่คิดว่าเค้าจะเป็นแบบนี้ เพราะหลังๆมานี้เค้าผอมมากๆๆ สูง170 แต่น้ำหนัก 46 ซึ่งผอมมาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้นน. 50กว่า คนที่บ้านเราก็ทักว่าสามีเรากินอะไรไม่ดีรึป่าว ทำไมผอมมาก เราก็บอกตลอดว่าไม่ได้กินแต่สูบบุหรี่ แต่พอมารู้แบบนี้เราเสียใจมาก แต่เราก็ไม่ได้บอกใครเพราะเค้าสัญญาว่าจะเลิก
จนปี61นี้ เค้าก็ออกจากงาน เพราะบอกว่ามันไกล ขับรถเหนื่อย (จะไม่ให้เหนื่อยได้ไงละ ก็กลับจากเลิกงานก็มานั่งเล่นเกมที่บ้านเค้าจนถึง 4ทุ่ม ถึงจะกลับบ้าน พอกลับก็มานั่งเล่นต่อ น้ำก็ไม่อาบ เรานอนใกล้ก็เหม็น เข้านอนก็ตี1กว่า แล้วพอตอนเช้าก็ลุกขึ้นไม่ไหวสิ ขนาดตัวเองก็ยังไม่ดูแลเลย พอเราพูดเค้าก็บอกว่า ถ้ารับไม่ได้ก็ไปหาใหม่ ไปทำงานก็สาย 8โมงกว่า เงินเดือนก็โดนหัก เรื่องงานบ้านอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงเค้าบอกว่ามันเป็นหน้าที่เรา)
เราเบื่อมากที่ต้องใช้ชีวิตกันแบบนี้
พอเค้าออกจากงานเราก็ให้เค้ามาช่วยอยู่ร้านกับแม่ แต่เค้ากับแม่เราไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่เพราะแม่เราชอบบ่น แต่ก็ไม่ได้ขั้นรุนแรง
และส่วนมากแม่จะอยู่ตอนเช้า เค้าจะอยู่ตอนเย็น และพอตอนเย็นปุ๊บน้องเค้าก็จะขับรถมาจากบ้าน เพื่อมานั่งเล่นเกมกันที่ร้าน เกือบทุกวัน วันไหนไม่มีเงินใส่น้ำมันรถก็เอาเงินจากร้าน พอเค้าอยู่ยอดขายตอนเย็นก็ลดลง ปิดร้าน2ทุ่ม แต่ก็นั่งเล่นเกมกัน4ทุ่ม เพราะถ้าเล่นที่บ้านเดี๋ยวลูกจะเล่นด้วย กว่าจะกลับบ้าน ทั้งๆที่มันใกล้กันมาก พอกลับมาก็เหมือนเดิม มานั่งเล่นเกมต่อหลังบ้าน ยิ่งไม่ได้ทำงานก็ยิ่งเล่นหนัก ข้าวปลาก็ไม่ค่อยกิน แล้วก็บ่นว่าปวดเมือยตัว ไม่มีแรง (เราว่าต้องเป็นเพราะยานั่นด้วย) ตอนเช้าก็ตื่นไม่ไหวนอนตื่นสาย ข้าวปลาถ้าไม่เอามาให้กินไม่กิน นอนทั้งวัน พอตอนเย็นจากรับลูกที่รร. ก็ไปร้าน
เราต้องฝึกงาน เราก็ให้ลูกอยู่กับเค้าบ้าง กลายเป็นว่าเค้าสอนให้ลูกเล่นเกมด้วย ติดเกม ติดเค้า เรียนก็ไม่ค่อยตั้งใจอารมณ์ร้ายขึ้น พอเวลาไม่ให้เล่นก็โมโห ชอบเลียนแบบในเกม ชอบเล่นแบบรุนแรงโหดๆขึ้น เวลาเค้าเล่นเกมกันจะแอบเราเล่น ทั้งน้องเค้าทั้งลูก
พอเราห้ามเราก็กลายเป็นคนไม่ดีสำหรับลูก อาจารย์ที่ร.ร.ลูกก็บอกว่าเทอมนี้ ลูกไม่ตั้งใจเรียนเลยให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ข้าวก็ไม่ค่อยกิน อายุ4ขวบ น้ำหนักแค่11กก. เราเสียใจมากที่เป็นแบบนี้ บรรยากาสในครอบครัวมันไม่ดีเลย
สามีเราติดเกมติดโทรศัพท์มาก แถมยังติดน้องเค้าอีก วันไหนที่น้องเค้าไม่มาก็โทรบอกกันตลอดว่าไม่ได้มา
พอฝึกงานเสร็จ เราก็เลยเลี้ยงลูกเอง จนตอนนี้ลูกดีขึ้นแล้ว รร.ก็ไป น้ำหนักก็ขึ้น
ส่วนสามีเราเพิ่งได้งาน ใกล้บ้านเค้า ทำกับพี่ที่รู้จัก ซึ่งก่อนทำงานเราก็ทำใจไว้แล้วว่าเค้าต้อง เป็นเหมือนเดิมแน่ๆ (ไม่ค่อยกลับบ้านพอกลับก็ดึก)
และเราต้องไปเคลียงานที่มหาลัย5วัน และไปอยู่เฝ้าพี่สาวที่รพ. 2วัน
กลับมาวันศุกร์ก็คิดว่าจะได้เจอ แต่ก็ไม่เจอ เค้ากลับไปบ้านเค้า เค้าบอกว่าเค้าขอพักบ้าง ทีเราไปได้ตั้งหลายวัน (เราก็ไม่เข้าใจ ก็เราไปธุระไม่ได้ไปเที่ยวเล่น😪)
จนเค้ากลับมาวันอาทิตย์3-4ทุ่ม กลับมาก็เล่นเกมหลังบ้าน พอเราไปจะคุยด้วยก็เหมือนไปขัดจังหวะเค้า ทำให้เค้าไม่มีสมาธิ
จนเช้าวันจันทร์เค้าบอกเค้าเริ่มงานวันแรก เค้าก็ไปทำงาน ส่วนเรามีธุระที่ต่างจังหวัด1วัน เราบอกกับเค้าว่าเราไม่อยู่1วันให้กลับบ้านอย่างน้อยเราไม่อยู่เค้าก็ได้อยู่กับลูก แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่วันนี้ทั้งวันเราก็เช็คตามที่อยู่เค้าในโทรศัพท์ ก็เห็นว่าเค้าอยู่บ้านเค้าไม่ได้ไปทำงาน พอเราโทรไปก็ไม่รับ ตัดสายตลอด แม่เราโทรก็ตัดสาย
จนเราต้อง ตั้งโหมดสูญหายใน App ค้นหาไอโฟน จนเค้าตั้งโทรกลับมาถึงจะเล่นโทรศัพท์ได้เราถามว่าทำไมไม่กลับบ้านทั้งๆที่งานก็ไม่ทำ เค้าก็บอกว่าพี่เค้าไม่อยู่ไปต่างจังหวัดเริ่มงานวันอังคารอีก
พอวันอังคารเรากลับจากต่างจังหวัด เราก็แวะไปดูที่ทำงาน ก็เห็นเค้าทำงานอยู่ และเค้าบอกว่าเดี๋ยววันนี้กลับบ้าน จนถึง2ทุ่มกว่า ลูกก็บอกว่าอยากกินขนมปัง เราโทรไปบอกเค้าว่าให้ซื้อกลับมาด้วย จน4ทุ่มก็ยังไม่กลับ เราก็พาลูกเข้านอน ลูกก็ถามตลอดว่าพ่อจะกลับตอนไหน พ่อจะซื้อขนมปังมามั้ย เราได้ยินก็เจ็บ เสียใจสุดๆ กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้
นิสัยที่รับปากอย่างดิบดีแต่ก็ไม่ทำ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไร กี่ครั้งแล้วที่ให้เรากับลูกต้องรอ แค่โทรมาบอกสักหน่อยก็ยังดี อย่างน้อยเราจะได้ออกไปซื้อเอง
เรารู้สึกว่าแต่ละครั้งที่โทรหาเรามันยากมาก ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไร ไม่เคยบอก ต่อให้ห่างกันกี่วันก็ไม่เคยโทร จะโทรก็แค่ตอนไม่มีเงิน
เราไม่เข้าใจทั้งๆที่เค้าโทรหาน้องเค้าได้ตลอด
พอวันพุธเค้าก็บอกว่าจะกลับแต่ก็ไม่กลับอีก จน4ทุ่มครึ่ง เราไม่โทรไปแต่เราตามไปถึงที่บ้านกับลูกเลย เราแค่อยากจะคุยให้รู้เรื่อง ว่าจะแยกกันอยู่หรือยังไง จะกลับไม่กลับโทรบอกกันหน่อยจะได้ไม่ต้องรอ
แต่สุดท้ายมันเหมือนเราที่ผิดไปหมด เราต้องยอมรับตัวเค้าให้ได้ ถ้าเรารับไม่ได้ก็ให้ไปหาคนอื่น😭 จริงๆคือเราไม่อยากที่จะเริ่มใหม่แล้ว แค่ปรับตัวเข้าหากันไม่ได้หรอ มันยากมากหรอ เราต้องยอมรับอย่างเดียวใช่ไหม
ถ้าไม่รักแล้วก็บอก อยากมีชีวิตโสดก็บอก เราพร้อมจะไป
เราเหนื่อยมากๆตอนนี้เบื่อที่ต้องอยู่แบบนี้ ที่ต้องทนอยู่ตลอดบอกเลยว่าเพราะลูก อยากให้ลูกมีพ่อ
มันเหนื่อย เหนื่อยมากๆ โคตรๆเหนื่อยเลย😭 ที่ต้องคอยรับผิดชอบคนเดียวทุกอย่าง ตอนนี้เรื่องลูกเรื่องที่บ้าน เรื่องงาน ค่าใช้จ่าย หนี้สินต่างๆ เราก็เป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด เครียดเรื่องงานเรื่องอื่นมันไม่เหนื่อยเท่ากับการต้องมาเครียดเรื่องครอบครัวเลย
มันเจ็บมากๆ ไม่น่าเลย เราไม่รู้ว่าชีวิตคู่ของเรามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ไม่รู้ว่ามันจะเป็นต่อไปยังไง ไม่รู้ว่ามันจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่
#ถ้าย้อนกลับไปขออย่าให้เราได้เจอกันเลย
สามีเป็นแบบนี้ควรทำไง
แรกเริ่มตอนแต่งงานเค้าก็มาอยู่บ้านเรา เพราะเราต้องทำงานอยู่ร้านกับแม่ ส่วนเค้าก็ทำงานอยู่ที่ใกล้บ้านของเค้า และต้องขับรถมอไซต์ครึ่งชม. มาถึงที่บ้านเรา เค้าทำงานต่อได้4-5เดือนก็ออก และเค้าก็ว่างงาน เราก็คลอดลูกคนแรก หลังจากคลอดเค้าก็ไม่ได้ทำงานและเราก็ช่วยผ่อนรถเค้าเดือนละ6,500 เป็นรถมือสองที่เค้าซื้อไว้ก่อนแต่งงาน ฐานะทางบ้านของเราทั้งสองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พอเค้าไม่ได้ทำงานเราก็ต้องใช้จ่ายเงินอยู่กับแม่ เราก็เลยให้เงินลงทุนเค้าโดยเป็นเงินสินสอดเราไปทำทุน ไปขายของตามตลาดนัด เพราะอยากให้มีรายได้เข้ามาเพิ่ม แต่สุดท้ายก็ทำไม่ไหวต้องหยุดไป แล้วเค้าก็ว่างงานอีก เราก็เลยให้เค้าช่วยอยู่ร้านกับแม่ เพราะเราต้องเลี้ยงลูกและให้นมเองจนถึง2ปี
หลังจากนั้นพ่อกับแม่เราอยากให้เราเรียนต่อปริญญาตรี เรียนเสาร์อาทิตย์ เพราะว่าช่วงนี้เศรษฐกิจก็ไม่ดี พ่อแม่อยากให้เรียนจบจะได้มีงานที่มั่นคง เราก็เลยเรียนต่อ ค่าใช้จ่ายค่าเทอมก็เป็นเงินพ่อกับแม่และก็เงินที่ร้าน ค่าเทอม เทอมละ20,000 ซึ่งมันก็แพง ไหนจะค่าใช้จ่ายอื่นๆ แต่พ่อกับแม่ก็จะให้เรียน ตอนนี้เราเรียนมา2ปีและ จะปี3
ตอนที่เราเริ่มเรียนเค้าก็ได้งานเป็นช่างยนต์อยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งให้ซึ่งก็ไกลจากบ้านขับรถไป1ชม.นิดๆ
และโดยค่าใช้จ่ายเราไม่ได้ขอจากสามีเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูก ค่าเทอมลูกหรือเรื่องเรียนเรา เราออกเองทุกอย่าง เพราะเงินเดือนเค้าแค่9,500 และต้องผ่อนรถ เงินที่เค้าพาไปทำงานแต่ละวันเราก็ให้ วันละ100-120 เพราะเงินเดือนเค้าไม่พอ เราก็เข้าใจ
เค้าทำงานที่นั่นได้ปีกว่ารถก็ผ่อนหมดแล้ว เวลาเค้าไปทำงานก็7โมงกว่า เลิกงาน5โมงเย็น หลังจากเลิกงานเค้าก็จะแวะที่บ้านเค้าก่อน เพราะถึงก่อนบ้านเรา ทำให้บางวันก็กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง เค้าบอกว่านอนที่บ้านเค้า เหนื่อย ไม่อยากขับรถกลับ เพราะมันดึก แต่จะโทรมาบอกว่าไม่กลับก็ไม่โทรต้องให้เราเป็นคนโทรถามตลอด
ส่วนวันไหนที่กลับบ้าน จากแรกๆถึงบ้าน 1-2ทุ่ม ก็เป็น3-4ทุ่ม บางวันลูกรอจนหลับ พอกลับมาปุ๊บ เปลี่ยนแค่เสื้อผ้า น้ำไม่อาบ ข้าวก็กินบ้างไม่กินบ้าง แต่ก็ไม่เคยจะได้กินพร้อมหน้าพร้อมตากันหรอก
เสร็จแล้วก็ไปนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หลังบ้านคนเดียว เล่นเกมrov ถึงตี1ก็มี จนเราก็หลับไปก่อน
เมื่อก่อนเค้าไม่เคยเล่นเกม ติดโทรศัพท์ เฟสบุ๊ค ไลน์ ก็เล่นไม่ค่อยถูก แต่พอเดี๋ยวนี้เค้ากลับไปอยู่บ้านก็ติดเล่นเกมมาจากน้องชายลูกพี่ลูกน้องเค้า ซึ่งตอนนี้น้องเค้า2คน ก็ไม่เรียนแล้วเหลือแค่ม.6 แต่ก็ไม่ยอมเรียน งานก็ไม่ทำ
จนพอมาปลายปี60 เค้าจะไปอบรมที่กทม. ประมาณ5วัน คืนก่อนไปเค้าก็จัดกระเป๋าไว้ก่อนแล้ว แต่เราก็เปิดดูว่าพาไปครบรึยัง จนพบกับถุงยาเขียวเหลืองที่เด็กวัยรุ่นใช้กินกับน้ำโค้ก ซึ่งมันมีอยู่เยอะมาก เกือบ80เม็ดได้มั้ง ตอนแรกที่เห็นเราช็อคเลย ตกใจมาก เราไม่รู้จักหรอกแต่รู้น่ามันไม่ใช่ของดีแน่ ตอนนั้นเราร้องไห้เลย ไม่คิดว่าเค้าจะเป็นแบบนี้ เพราะหลังๆมานี้เค้าผอมมากๆๆ สูง170 แต่น้ำหนัก 46 ซึ่งผอมมาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้นน. 50กว่า คนที่บ้านเราก็ทักว่าสามีเรากินอะไรไม่ดีรึป่าว ทำไมผอมมาก เราก็บอกตลอดว่าไม่ได้กินแต่สูบบุหรี่ แต่พอมารู้แบบนี้เราเสียใจมาก แต่เราก็ไม่ได้บอกใครเพราะเค้าสัญญาว่าจะเลิก
จนปี61นี้ เค้าก็ออกจากงาน เพราะบอกว่ามันไกล ขับรถเหนื่อย (จะไม่ให้เหนื่อยได้ไงละ ก็กลับจากเลิกงานก็มานั่งเล่นเกมที่บ้านเค้าจนถึง 4ทุ่ม ถึงจะกลับบ้าน พอกลับก็มานั่งเล่นต่อ น้ำก็ไม่อาบ เรานอนใกล้ก็เหม็น เข้านอนก็ตี1กว่า แล้วพอตอนเช้าก็ลุกขึ้นไม่ไหวสิ ขนาดตัวเองก็ยังไม่ดูแลเลย พอเราพูดเค้าก็บอกว่า ถ้ารับไม่ได้ก็ไปหาใหม่ ไปทำงานก็สาย 8โมงกว่า เงินเดือนก็โดนหัก เรื่องงานบ้านอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงเค้าบอกว่ามันเป็นหน้าที่เรา)
เราเบื่อมากที่ต้องใช้ชีวิตกันแบบนี้
พอเค้าออกจากงานเราก็ให้เค้ามาช่วยอยู่ร้านกับแม่ แต่เค้ากับแม่เราไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่เพราะแม่เราชอบบ่น แต่ก็ไม่ได้ขั้นรุนแรง
และส่วนมากแม่จะอยู่ตอนเช้า เค้าจะอยู่ตอนเย็น และพอตอนเย็นปุ๊บน้องเค้าก็จะขับรถมาจากบ้าน เพื่อมานั่งเล่นเกมกันที่ร้าน เกือบทุกวัน วันไหนไม่มีเงินใส่น้ำมันรถก็เอาเงินจากร้าน พอเค้าอยู่ยอดขายตอนเย็นก็ลดลง ปิดร้าน2ทุ่ม แต่ก็นั่งเล่นเกมกัน4ทุ่ม เพราะถ้าเล่นที่บ้านเดี๋ยวลูกจะเล่นด้วย กว่าจะกลับบ้าน ทั้งๆที่มันใกล้กันมาก พอกลับมาก็เหมือนเดิม มานั่งเล่นเกมต่อหลังบ้าน ยิ่งไม่ได้ทำงานก็ยิ่งเล่นหนัก ข้าวปลาก็ไม่ค่อยกิน แล้วก็บ่นว่าปวดเมือยตัว ไม่มีแรง (เราว่าต้องเป็นเพราะยานั่นด้วย) ตอนเช้าก็ตื่นไม่ไหวนอนตื่นสาย ข้าวปลาถ้าไม่เอามาให้กินไม่กิน นอนทั้งวัน พอตอนเย็นจากรับลูกที่รร. ก็ไปร้าน
เราต้องฝึกงาน เราก็ให้ลูกอยู่กับเค้าบ้าง กลายเป็นว่าเค้าสอนให้ลูกเล่นเกมด้วย ติดเกม ติดเค้า เรียนก็ไม่ค่อยตั้งใจอารมณ์ร้ายขึ้น พอเวลาไม่ให้เล่นก็โมโห ชอบเลียนแบบในเกม ชอบเล่นแบบรุนแรงโหดๆขึ้น เวลาเค้าเล่นเกมกันจะแอบเราเล่น ทั้งน้องเค้าทั้งลูก
พอเราห้ามเราก็กลายเป็นคนไม่ดีสำหรับลูก อาจารย์ที่ร.ร.ลูกก็บอกว่าเทอมนี้ ลูกไม่ตั้งใจเรียนเลยให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ข้าวก็ไม่ค่อยกิน อายุ4ขวบ น้ำหนักแค่11กก. เราเสียใจมากที่เป็นแบบนี้ บรรยากาสในครอบครัวมันไม่ดีเลย
สามีเราติดเกมติดโทรศัพท์มาก แถมยังติดน้องเค้าอีก วันไหนที่น้องเค้าไม่มาก็โทรบอกกันตลอดว่าไม่ได้มา
พอฝึกงานเสร็จ เราก็เลยเลี้ยงลูกเอง จนตอนนี้ลูกดีขึ้นแล้ว รร.ก็ไป น้ำหนักก็ขึ้น
ส่วนสามีเราเพิ่งได้งาน ใกล้บ้านเค้า ทำกับพี่ที่รู้จัก ซึ่งก่อนทำงานเราก็ทำใจไว้แล้วว่าเค้าต้อง เป็นเหมือนเดิมแน่ๆ (ไม่ค่อยกลับบ้านพอกลับก็ดึก)
และเราต้องไปเคลียงานที่มหาลัย5วัน และไปอยู่เฝ้าพี่สาวที่รพ. 2วัน
กลับมาวันศุกร์ก็คิดว่าจะได้เจอ แต่ก็ไม่เจอ เค้ากลับไปบ้านเค้า เค้าบอกว่าเค้าขอพักบ้าง ทีเราไปได้ตั้งหลายวัน (เราก็ไม่เข้าใจ ก็เราไปธุระไม่ได้ไปเที่ยวเล่น😪)
จนเค้ากลับมาวันอาทิตย์3-4ทุ่ม กลับมาก็เล่นเกมหลังบ้าน พอเราไปจะคุยด้วยก็เหมือนไปขัดจังหวะเค้า ทำให้เค้าไม่มีสมาธิ
จนเช้าวันจันทร์เค้าบอกเค้าเริ่มงานวันแรก เค้าก็ไปทำงาน ส่วนเรามีธุระที่ต่างจังหวัด1วัน เราบอกกับเค้าว่าเราไม่อยู่1วันให้กลับบ้านอย่างน้อยเราไม่อยู่เค้าก็ได้อยู่กับลูก แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่วันนี้ทั้งวันเราก็เช็คตามที่อยู่เค้าในโทรศัพท์ ก็เห็นว่าเค้าอยู่บ้านเค้าไม่ได้ไปทำงาน พอเราโทรไปก็ไม่รับ ตัดสายตลอด แม่เราโทรก็ตัดสาย
จนเราต้อง ตั้งโหมดสูญหายใน App ค้นหาไอโฟน จนเค้าตั้งโทรกลับมาถึงจะเล่นโทรศัพท์ได้เราถามว่าทำไมไม่กลับบ้านทั้งๆที่งานก็ไม่ทำ เค้าก็บอกว่าพี่เค้าไม่อยู่ไปต่างจังหวัดเริ่มงานวันอังคารอีก
พอวันอังคารเรากลับจากต่างจังหวัด เราก็แวะไปดูที่ทำงาน ก็เห็นเค้าทำงานอยู่ และเค้าบอกว่าเดี๋ยววันนี้กลับบ้าน จนถึง2ทุ่มกว่า ลูกก็บอกว่าอยากกินขนมปัง เราโทรไปบอกเค้าว่าให้ซื้อกลับมาด้วย จน4ทุ่มก็ยังไม่กลับ เราก็พาลูกเข้านอน ลูกก็ถามตลอดว่าพ่อจะกลับตอนไหน พ่อจะซื้อขนมปังมามั้ย เราได้ยินก็เจ็บ เสียใจสุดๆ กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้
นิสัยที่รับปากอย่างดิบดีแต่ก็ไม่ทำ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไร กี่ครั้งแล้วที่ให้เรากับลูกต้องรอ แค่โทรมาบอกสักหน่อยก็ยังดี อย่างน้อยเราจะได้ออกไปซื้อเอง
เรารู้สึกว่าแต่ละครั้งที่โทรหาเรามันยากมาก ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไร ไม่เคยบอก ต่อให้ห่างกันกี่วันก็ไม่เคยโทร จะโทรก็แค่ตอนไม่มีเงิน
เราไม่เข้าใจทั้งๆที่เค้าโทรหาน้องเค้าได้ตลอด
พอวันพุธเค้าก็บอกว่าจะกลับแต่ก็ไม่กลับอีก จน4ทุ่มครึ่ง เราไม่โทรไปแต่เราตามไปถึงที่บ้านกับลูกเลย เราแค่อยากจะคุยให้รู้เรื่อง ว่าจะแยกกันอยู่หรือยังไง จะกลับไม่กลับโทรบอกกันหน่อยจะได้ไม่ต้องรอ
แต่สุดท้ายมันเหมือนเราที่ผิดไปหมด เราต้องยอมรับตัวเค้าให้ได้ ถ้าเรารับไม่ได้ก็ให้ไปหาคนอื่น😭 จริงๆคือเราไม่อยากที่จะเริ่มใหม่แล้ว แค่ปรับตัวเข้าหากันไม่ได้หรอ มันยากมากหรอ เราต้องยอมรับอย่างเดียวใช่ไหม
ถ้าไม่รักแล้วก็บอก อยากมีชีวิตโสดก็บอก เราพร้อมจะไป
เราเหนื่อยมากๆตอนนี้เบื่อที่ต้องอยู่แบบนี้ ที่ต้องทนอยู่ตลอดบอกเลยว่าเพราะลูก อยากให้ลูกมีพ่อ
มันเหนื่อย เหนื่อยมากๆ โคตรๆเหนื่อยเลย😭 ที่ต้องคอยรับผิดชอบคนเดียวทุกอย่าง ตอนนี้เรื่องลูกเรื่องที่บ้าน เรื่องงาน ค่าใช้จ่าย หนี้สินต่างๆ เราก็เป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด เครียดเรื่องงานเรื่องอื่นมันไม่เหนื่อยเท่ากับการต้องมาเครียดเรื่องครอบครัวเลย
มันเจ็บมากๆ ไม่น่าเลย เราไม่รู้ว่าชีวิตคู่ของเรามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ไม่รู้ว่ามันจะเป็นต่อไปยังไง ไม่รู้ว่ามันจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่
#ถ้าย้อนกลับไปขออย่าให้เราได้เจอกันเลย