ความรักที่ไม่สมหวัง

ตามชื่อเรื่องเลยนะ คือเรื่องนี้เป็นเรื่องตั้งแต่ม.ต้นอะนะ คือเรื่องราวนี้เป็นเรื่องของเรากับคนที่เราชอบตั้งแต่ปฐมนิเทศอะ เราเจอเขาครั้งแรกก็แบบเป็น รักแรกพบอะ ชอบชอบมาก ชอบจนไม่รู้จะทำยังไง จนขึ้น ม.2 เราก็บอกชอบเขาไปจนแบบเรื่องเลยเถิดมาแบบมากมาย  แล้วเพื่อนคิดว่าเรากับเขาคนนั้นคบกัน ทั้งที่ไม่ได้คบ เพราะเราแค่ชอบ แตเขาปฏิเสธมาแล้วละนะ แต่ทำยังไงได้คือเราชอบไปแล้วจะให้เลิกชอบได้ไงว่ะ จริงมั้ย จนกระทั้งถึง ม.3 เราก็ยังทำแต่ไม่ได้แบบหนักอะไรมาก เพราะว่าเราไม่อยากให้เขามีความทรงจำไม่ดีในปีสุดท้าย แล้วเราก็จะพยายามเลิกชอบด้วย แต่สุดท้ายปากเราก็พูดออกไปว่า เราไม่ได้ชอบมันแล้ว เลิกชอบแล้ว ไม่ได้คิดอะไรแล้ว เป็นแค่เพื่อน แต่ในใจนี้อยากบอกว่า กูรักเว้ย กูชอบ กูหึงมา กูไม่อยากให้อยู่ใกล้ชะนีคนไหน จนแบบเหมือนเป็นบ้าไปแล้วอะช่วงนั้น จนไม่รู้วิธีหาทางออก จนกระทั้งวันหนึ่ง แฟนเก่ากลับมาขอคืนดีกับเรา และเราคิดว่าถ้าจะเลิกชอบมัน เราก็ต้องมีแฟนใหม่แล้วละ เลยกลับไปคบกับแฟนเก่าคนนั้น แต่สุดท้ายเรากับแฟนเก่าก็เลิกกัน เขาเป็นคนทิ้งเราไป แล้วให้เหตุผล ๆในการเลิกกันว่า เกรดดีเกินไป ดูถูก เรื่องเกรด แล้วมันก็ว่าเราแสดงความเป็นเจ้าของในร้านนมปั้นทั้งที่เราไม่ได้ออกไปไหนเลย อยู่แต่บ้าน ทำงานแก้ศูนย์ แล้วเลิกกับมันด้วยเหตุผลแบบนี้อะแหละ และเราก็กลับมาชอบคนเดิม แต่ก็ยังรักแฟนเก่าอยู่ จนปัจจุบันเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทั้งรัก ทั้งคิดถึง อยากอยู่ด้วย แต่เป็นได้แค่คนรู้จักอะครับ เห้อหนักใจกับชีวิตตัวเองอยู่เหมือนกันแหะ กับเรื่องแบบนี้อะนะเราก็ยังรักอยู่เหมือนเดิม อะครับ แต่ก็ไม่เคยสมหวังกับอะไรแบบนี้เลย เห้อ ขอคำแนะนำหน่อยได้ไหมครับ