ขาดความรัก ชีวิตครอบครัวย่ำแย่ เครียด ท้อ ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว

ตั้งแต่เล็กพ่อแม่ก็แยกทางกัน พ่อมีครอบครัวใหม่ อยู่กับแม่ ไม่เคยได้รับความรู้สึกที่เรียกว่าอบอุ่น แม่เป็นหนี้ ขี้เมา อ้วกเละเทะ บางทีก็หลับตาคุยคนเดียว ได้ฟังได้เห็นแล้วรำคาญ ท้อ มีครั้งนึงทนไม่ไหวจนว่าแม่ไปให้เลิกกินได้แล้วเราก็โตจนแม่จะแก่ยังจะทำตัวแบบนี้ แม่ก็ด่ากลับ ใช้ตรรกะความเป็นแม่เป็นลูก ไม่ต้องมาพูดไม่ต้องมาสอน มีครั้งนึงเราทำงานได้เงินมาแม่ก็ขอไปจ่ายดอกเบี้ย ก็ให้ แต่มารู้ทีหลังว่าเงินดอกที่แม่ต้องจ่ายจริงๆน้อยกว่าที่แม่ขอเรา คือมันเป็นความรู้สึกที่แย่ ทำไมต้องโกหกกัน ถึงจะเล็กน้อยแต่ก็ไม่ชอบการโกหก พอไปอยู่กับพ่อ ก็อยู่ไม่ได้ โดนครอบครัวใหม่พ่อจิกกัดเวลาพ่อไม่อยู่ ทรมานปวดหัวจนจะระเบิด เวลาที่ต้องการอ่านหนังสือเรียนอ่านหนังสือสอบเรื่องพวกนี้ดึงสมาธิจากหัวไปหมด พยายามแยกแยะแล้วแต่ก็ช่วยได้บ้างแต่ไม่มาก เวลาเจ็บปวดแบบนี้อยากระบายมากๆแต่ไม่รู้จะระบายกับใคร เพราะเป็นเรื่องที่น่าอาย แถมเพื่อนสนิทที่คบจริงๆก็ไม่มี เพราะเคยเอาความลับเรื่องนึงปรึกษากับเพื่อน เพื่อนก็เอาไปพูดต่อ ไม่ไว้ใจใคร เก็บกดมาก บางทีตอนร้องไห้ก็แอบคิดว่าอยากเอามีดมากรีดตัวเองแต่ก็กลัวเจ็บอีกอย่างไม่อยากโง่ทำร้ายตัวเองทำได้แค่หยิกตัวเอง ไม่มีความสุขในชีวิต ทำไมต้องมาแบกรับความรู้สึกที่เราไม่ต้องการให้เกิด พยายามทำใจ ฟังเทศฟังธรรม มันก็ดีขึ้นแค่ช่วงที่กำลังฟังและฟังเสร็จ จากนั้นก็กลับมารู้สึกแย่ต่อ ไม่อยากให้เรื่องแย่ๆรังแกเราอยู่ฝ่ายเดียว