เคยเป็นไหมครับ...ที่มารู้ตัวในวันที่สายเกินไปแล้ว..
ผมกับแฟน คบกัน อยู่ด้วยกัน มา 4 ปี ผม 35 ส่วนแฟน 28
ผมเป็นนึงที่เมื่อก่อน เคยเป็นนักเที่ยว ชอบใช้เงินฟุ่มเฟือย หลงแสงสี
ส่วนแฟนผม เค้าเป็นคน อดออม ประหยัด และมีความคิดที่เกินตัวมากเนื่องจาก เค้าต้องดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก
แฟนผม เค้าเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก อดทนมาก สวยมาก แล้วรักผมมากเช่นกัน
รักถึงขนาดที่ว่า ยอมลาออกจากงานมา เพื่อมาปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวให้ผม เปิดร้านขายขนม และทำทุกอย่างที่ผมต้องการ
ความรักของผมก็ดูว่าจะไปด้วยดี มีผู้ใหญ่รับรู้ ซื้อบ้าน ซื้อรถ เพือวางแผนในการใช้ชีวตร่วมกันในอนาคตไว้หมดแล้ว
คบกันได้ 2 ปี ผมซื้อบ้าน และผมย้ายไปทำงานที่ประเทศเพื่อนบ้าน ผมขออนุญาติเธอ เธอก็ไม่ว่าอะไร เพราะรู้ว่าผมทำเพื่อเธอ
(ผมทำงาน 30 วัน พัก 10 วัน กลับมาบ้าน)
ช่วงเธออยู่บ้าน ทำงานบ้าน ขายของ เลี้ยงหมา ดูแลทุกสิ่งอย่างตลอดเวลา
ตอนเย็นพอผมเลิกงาน ผมก็จะรีบโทรหาเธอ คุยกันทุกคืน ชีวติก็มีความสุขดี
แต่ระยะหลังๆ งานผมเริ่มมีปัญหา ผมเครียดมาก รู้สึกสมองมันกดดันไปหมด
ช่วงระยะเวลาที่กลับบ้าน ผมก็เอาแต่คิดเรื่องงาน จนไม่มีเวลาใส่ใจเธอเลย
ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ไปทำกิจกรรมอื่นๆ อะไรเลย นอกจากอยู่ที่บ้าน คิดเรื่องงาน ชีวิตอุทิศให้กับงานอย่างเดียวจริง
ตอนนี้ผมย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยแล้วหลังจากทำงานอยู่ที่นั่นได้ 2 ปีเต็มๆ (เจ้านายมาเปิดสาขาใหม่ให้)
ผมคาดหวังว่า ชีวิตจะดีขึ้น ..แต่ผมก็ทำเหมือนกัน คิดแต่เรื่องงาน บ้าแต่งาน
เธออยากทำอะไร อยากได้อะไร ให้เงินไปซื้อ ให้ไปกับเพื่อน ไม่ใส่ใจ เพราะคิดไปเองว่าเธอต้องเข้าใจ ว่าเราอยู่ในช่วงทำงานหนักสร้างตัว
จุดพีคมันอยู่ตรงที่ว่า เธอไม่สบาย ผมก็ไม่เคยถามเธอเลยว่าเป็นไงบ้าง ถึงเวลาก็แค่หายาให้กิน เธอก็คงเครียด ว่าผมว่าไม่รัก ไม่ดูแล ไม่ใส่ใจ ผมก็เลยตอบกลับไปว่า ไม่ใส่ใจตรงไหน ก็พาไปหาหมอแล้วไง.. เท่านั้นแหละ เธอโมโหมาก ร้องไห้ แล้วก็พลั่งพรูสิ่งต่างๆทั้งหมดออกมา
เธอบอกว่า อดทนมามากพอแล้ว ทนอยู่คนเดียวมา 2 ปีเต็มๆ เพราะคิดว่า ซํกวันนึงที่กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว เราจะกลับไปมีความสุขเหมือนกัน
แต่นี่มันยิ่งแย่ยิ่งกว่าเก่า.. คุณมันเห็นแก่ตัว ทำทุกอย่างเพื่อเอง ไหนหล่ะ คำว่ารัก ไหนหล่ะ ความใส่ใจ นี่ขนาดป่วยยังดูแลกันไม่ได้เลย
เธอไม่ได้ต้องการเลยเงินทอง ทรัพย์สินอะไร เธอต้องการแค่ผม ต้องการให้ผมรักเธอ...
ผมจุกมาก ผมไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ผมทำลงไป มันทำร้ายความรู้สึกเธอขนาดนี้..
ผมคิดมาตลอดว่า สิ่งที่ผมทำลงไป ผมเหนื่อย ผมเครียด ก็เพื่อเธอ
วันที่ทะเลากัน เธอขอเลิกกับผม เธอบอกว่า ทนไม่ได้อีกแล้วจริงๆ
ผมยื้อเธอไว้ ขอโอกาส แก้ไข.. วันนี้ผมสำนึกแล้วจริงๆ ว่าซึ่งที่ผมทำลงไป มันผิดมาก
ผมไม่ใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย ไม่ดูแล จนเธอน้อยใจ คิดว่าผมไม่รัก
วันนี้เธอยังอยู่กับผมที่บ้าน กับหมาน้อย ลูกของเรา แต่เธอบอกว่า...เธอขออยู่แบบนี้ แบบไม่ใช่แฟน แต่อยู่ในสถานนะ พ่อของแม่หมา เธอไม่มั่นใจว่าเธอยังรักผมอยู่ไหม ต่อไปนี้ เธอจะรักตัวเธอเองมากๆ เจ็บกับผมมามากเลยเกิน
ผมเสียใจจริงๆ สำนึกแล้วจริงๆ ผมอยากกลับไปดูแลเธออีกครั้ง อยากทำให้ดีที่สุด บาลานซ์ ทั้งเรื่องงานและครอบครัวให้ดีที่สุด
ผมกลัวเหลือเกิน กลัวเธอจะหมดหวังในตัวผม กลัวเธอจะเลิกรักผม กลัวเธอจะไปจากผม ..
วันนี้ผมสำนึกแล้วจริงๆ
เคยมีใครเป็นบ้าง บ้างาน ห่วงแต่อนาคต จนลืมแฟน
ผมกับแฟน คบกัน อยู่ด้วยกัน มา 4 ปี ผม 35 ส่วนแฟน 28
ผมเป็นนึงที่เมื่อก่อน เคยเป็นนักเที่ยว ชอบใช้เงินฟุ่มเฟือย หลงแสงสี
ส่วนแฟนผม เค้าเป็นคน อดออม ประหยัด และมีความคิดที่เกินตัวมากเนื่องจาก เค้าต้องดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก
แฟนผม เค้าเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก อดทนมาก สวยมาก แล้วรักผมมากเช่นกัน
รักถึงขนาดที่ว่า ยอมลาออกจากงานมา เพื่อมาปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวให้ผม เปิดร้านขายขนม และทำทุกอย่างที่ผมต้องการ
ความรักของผมก็ดูว่าจะไปด้วยดี มีผู้ใหญ่รับรู้ ซื้อบ้าน ซื้อรถ เพือวางแผนในการใช้ชีวตร่วมกันในอนาคตไว้หมดแล้ว
คบกันได้ 2 ปี ผมซื้อบ้าน และผมย้ายไปทำงานที่ประเทศเพื่อนบ้าน ผมขออนุญาติเธอ เธอก็ไม่ว่าอะไร เพราะรู้ว่าผมทำเพื่อเธอ
(ผมทำงาน 30 วัน พัก 10 วัน กลับมาบ้าน)
ช่วงเธออยู่บ้าน ทำงานบ้าน ขายของ เลี้ยงหมา ดูแลทุกสิ่งอย่างตลอดเวลา
ตอนเย็นพอผมเลิกงาน ผมก็จะรีบโทรหาเธอ คุยกันทุกคืน ชีวติก็มีความสุขดี
แต่ระยะหลังๆ งานผมเริ่มมีปัญหา ผมเครียดมาก รู้สึกสมองมันกดดันไปหมด
ช่วงระยะเวลาที่กลับบ้าน ผมก็เอาแต่คิดเรื่องงาน จนไม่มีเวลาใส่ใจเธอเลย
ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ไปทำกิจกรรมอื่นๆ อะไรเลย นอกจากอยู่ที่บ้าน คิดเรื่องงาน ชีวิตอุทิศให้กับงานอย่างเดียวจริง
ตอนนี้ผมย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยแล้วหลังจากทำงานอยู่ที่นั่นได้ 2 ปีเต็มๆ (เจ้านายมาเปิดสาขาใหม่ให้)
ผมคาดหวังว่า ชีวิตจะดีขึ้น ..แต่ผมก็ทำเหมือนกัน คิดแต่เรื่องงาน บ้าแต่งาน
เธออยากทำอะไร อยากได้อะไร ให้เงินไปซื้อ ให้ไปกับเพื่อน ไม่ใส่ใจ เพราะคิดไปเองว่าเธอต้องเข้าใจ ว่าเราอยู่ในช่วงทำงานหนักสร้างตัว
จุดพีคมันอยู่ตรงที่ว่า เธอไม่สบาย ผมก็ไม่เคยถามเธอเลยว่าเป็นไงบ้าง ถึงเวลาก็แค่หายาให้กิน เธอก็คงเครียด ว่าผมว่าไม่รัก ไม่ดูแล ไม่ใส่ใจ ผมก็เลยตอบกลับไปว่า ไม่ใส่ใจตรงไหน ก็พาไปหาหมอแล้วไง.. เท่านั้นแหละ เธอโมโหมาก ร้องไห้ แล้วก็พลั่งพรูสิ่งต่างๆทั้งหมดออกมา
เธอบอกว่า อดทนมามากพอแล้ว ทนอยู่คนเดียวมา 2 ปีเต็มๆ เพราะคิดว่า ซํกวันนึงที่กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว เราจะกลับไปมีความสุขเหมือนกัน
แต่นี่มันยิ่งแย่ยิ่งกว่าเก่า.. คุณมันเห็นแก่ตัว ทำทุกอย่างเพื่อเอง ไหนหล่ะ คำว่ารัก ไหนหล่ะ ความใส่ใจ นี่ขนาดป่วยยังดูแลกันไม่ได้เลย
เธอไม่ได้ต้องการเลยเงินทอง ทรัพย์สินอะไร เธอต้องการแค่ผม ต้องการให้ผมรักเธอ...
ผมจุกมาก ผมไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ผมทำลงไป มันทำร้ายความรู้สึกเธอขนาดนี้..
ผมคิดมาตลอดว่า สิ่งที่ผมทำลงไป ผมเหนื่อย ผมเครียด ก็เพื่อเธอ
วันที่ทะเลากัน เธอขอเลิกกับผม เธอบอกว่า ทนไม่ได้อีกแล้วจริงๆ
ผมยื้อเธอไว้ ขอโอกาส แก้ไข.. วันนี้ผมสำนึกแล้วจริงๆ ว่าซึ่งที่ผมทำลงไป มันผิดมาก
ผมไม่ใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย ไม่ดูแล จนเธอน้อยใจ คิดว่าผมไม่รัก
วันนี้เธอยังอยู่กับผมที่บ้าน กับหมาน้อย ลูกของเรา แต่เธอบอกว่า...เธอขออยู่แบบนี้ แบบไม่ใช่แฟน แต่อยู่ในสถานนะ พ่อของแม่หมา เธอไม่มั่นใจว่าเธอยังรักผมอยู่ไหม ต่อไปนี้ เธอจะรักตัวเธอเองมากๆ เจ็บกับผมมามากเลยเกิน
ผมเสียใจจริงๆ สำนึกแล้วจริงๆ ผมอยากกลับไปดูแลเธออีกครั้ง อยากทำให้ดีที่สุด บาลานซ์ ทั้งเรื่องงานและครอบครัวให้ดีที่สุด
ผมกลัวเหลือเกิน กลัวเธอจะหมดหวังในตัวผม กลัวเธอจะเลิกรักผม กลัวเธอจะไปจากผม ..
วันนี้ผมสำนึกแล้วจริงๆ