ขอความเห็นหน่อยค่ะ ....คือเราเพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่ปี มีลูก 1 คน อายุขวบครึ่ง ตอนแรกลูกสาวเลี้ยงที่บ้านเรา พ่อแม่พี่สาวเราดูแล ตอนนี้เอาไปเลี้ยงบ้านสามี เพราะเดี๋ยยจะเอาเข้า รร ที่นั่น พี่สาวเราดูแล ปัญหาของเราคือ...จริงๆปัญหามันมีมาตั้งแต่แรกแล้วเวลามาอยู่บ้านสามี (ไม่รู้ว่าใครเคยเป็นหรือเราคิดมากคิดเยอะไป)
ในความคิดเรา ตอนมี่อยู่ที่นั่น บ้านเค้ากับบ้านเราเลี้ยงลูก ความเข้าใจ สิ่งแวดล้อม ไม่เหมือนกัน บ้านเราบ้านนอก บ้านปลูกห่างกัน กว้าง เป็นทุ่งนา ไร่อ้อย รอบๆ .....บ้านสามีปลูกติดกัน คนเยอะ คล้ายๆชุมชน ไม่มีรั้ว
เราอึดอัดมากเวลาพาลูกสาวไปอยู่บ้านแฟน ญาติเยอะ วุ่นวาย จะกิน จะนอน ไม่เป็นเวลา คนเข้าออกไม่มีความเกรงใจ 4-5 ทุ่มยังมากวนยังมาเรียก กลางวันก็มากวน กลางคืนก็ไม่หยุด บอกสามีแล้ว สามีบอกเดี๋ยวก็ดีขึ้น ให้ทน
จนลูกเราได้ขวบครึ่ง ตอนนี้เรารู้สึกว่า เค้าสอนให้เรียกอีนั่น อีนี่ สอนให้ด่าบ้างอะไรบ้าง แต่ลูกเราไม่ได้พูดตาม โวยวาย เล่นแรง บางทีก็มากวน มาแหย่ มาแกล้งให้ร้อง เวลานอนมาเรียก กลางคืนถึงเวลานอนก็มาเรียก สูบบุหรี่ใกล้เด็ก ในบ้านบ้าง บางครั้งลูกเรานอนดึก เพราะเล่นกับพวกเค้า เช้ามาปลุกแต่เช้าลูกเรางอแง อารมณ์ไม่ดี ไม่ให้อุ้ม ไม่เล่น ก็ว่า ก็ไล่ จนมาวันนึงเราสังเกตได้ว่า เวลาจะพามาบ้านยาย กลับมาบ้านเรา ลูกจะดีใจ จะรีบขนของ จะบอกหายาย หาตาจ๋า กลับบ้าน เค้าจะดีใจมาก เวลามาอยู่บ้านเราเค้าจะเดินเล่น ทำโน่น ทำนี่ด้วยตัวเอง ทั้งวันไม่งอแง กินนอนเป็นเวลา แค่คอยดูห่างๆ และเวลาจะกลับก็จะบอกเค้าตลอดว่ากลับบ้านพ่อ เดี๋ยวค่อยมา แต่ครั้งนี้เค้าบอกไม่กลับ ไม่ไป ไม่อยู่ พอเอากลับมา ถึงหน้าบ้านเค้ามอง แล้วเค้ากอดเราบอกกลัว เราทนอยู่กับสังคมแบบนี้ มาปีครึ่ง เราอึดอัดเพราะ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เราบอกสามีแล้ว คุยแล้ว ว่าการทำแบบนี้จะส่งผลต่อสมองและพฤติกรรมตอนโตนะ แต่สามีเงียบจนถึงทุกวันนี้
ครั้งนี้เราเถียงกัน และเราคิดว่า เค้าไม่ได้ผิดที่เค้าไม่สามารถทำในสิ่งที่เราต้องการให้ไม่ได้ เพราะคนเราแน่นอนไม่มีใครดีร้อย%และเราก็ไม่ได้ว่าเค้าไม่ดี และเราก็ไม่ได้พูดว่าตัวเราดี เพียงแต่เราคิดว่า อะไรที่คนเก่า คนแก่ไม่รู้ เราสามารถบอก สามารถคุยกันได้ ว่าถ้าทำแบบนี้มันจะส่งผลกับลูกแบบนี้นะ อย่าทำ ซึ่งบ้านเรา เราทำแบบนั้น แต่บ้านสามีเราไม่สามารถพูดได้ เพราะเราเป็นคนอื่น เราเลยอยากให้สามีทำ ในฐานะเราเป็นแม่คน เราอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก เราอยากปกป้องลูก อยากให้เค้ามีความสุข เราเลยคิดที่ทำทุกอย่างเท่าทีเราจะทำได้
เราเองไม่ได้อยู่กับลูกเพราะเรามาทำงานต่างจังหวัด จึงอยากให้คนที่เป็นพ่อตรงนี้แทนเรา แต่เราหวังมากไปหรือไง เราแค่คิดว่า สิ่งที่คุณต้องมีคือ การเป็นผู้นำ การเป็นหัวหน้าครอบครัว คุณต้องปกป้องดูแลลูกและภรรยามั้ย เพราะคุณเป็นผู้ชาย
ตอนนี้เราไม่ได้คุยกับสามีมา 2 วัน ไม่ได้รับโทรศัพท์ ไม่ได้อ่านเฟส อ่านไลน์ เพราะอยากอยู่เงียบๆ อยากคิด อยากทบทวน ว่าเราหวังมากไป เราผิดหรอที่เราอยากให้เค้าปกป้องลูก เราเลยอยากอยู่เงียบๆเพื่อคิดทบทวน
จริงๆมันมีเรื่องราว มีรายละเอียดข้างในลึกมากมายกว่านี้ เราอยากขอคำปรึกษาและแนะนำค่ะ #เรามีอาชีพเป็นครู
***ไม่รู้ว่าเข้ามาถามถูกกลุ่มมั้ย เพิ่งเคยทำ ถ้าไม่ถูกขออภัยนะคะ
หัวหน้าครอบครัว
ในความคิดเรา ตอนมี่อยู่ที่นั่น บ้านเค้ากับบ้านเราเลี้ยงลูก ความเข้าใจ สิ่งแวดล้อม ไม่เหมือนกัน บ้านเราบ้านนอก บ้านปลูกห่างกัน กว้าง เป็นทุ่งนา ไร่อ้อย รอบๆ .....บ้านสามีปลูกติดกัน คนเยอะ คล้ายๆชุมชน ไม่มีรั้ว
เราอึดอัดมากเวลาพาลูกสาวไปอยู่บ้านแฟน ญาติเยอะ วุ่นวาย จะกิน จะนอน ไม่เป็นเวลา คนเข้าออกไม่มีความเกรงใจ 4-5 ทุ่มยังมากวนยังมาเรียก กลางวันก็มากวน กลางคืนก็ไม่หยุด บอกสามีแล้ว สามีบอกเดี๋ยวก็ดีขึ้น ให้ทน
จนลูกเราได้ขวบครึ่ง ตอนนี้เรารู้สึกว่า เค้าสอนให้เรียกอีนั่น อีนี่ สอนให้ด่าบ้างอะไรบ้าง แต่ลูกเราไม่ได้พูดตาม โวยวาย เล่นแรง บางทีก็มากวน มาแหย่ มาแกล้งให้ร้อง เวลานอนมาเรียก กลางคืนถึงเวลานอนก็มาเรียก สูบบุหรี่ใกล้เด็ก ในบ้านบ้าง บางครั้งลูกเรานอนดึก เพราะเล่นกับพวกเค้า เช้ามาปลุกแต่เช้าลูกเรางอแง อารมณ์ไม่ดี ไม่ให้อุ้ม ไม่เล่น ก็ว่า ก็ไล่ จนมาวันนึงเราสังเกตได้ว่า เวลาจะพามาบ้านยาย กลับมาบ้านเรา ลูกจะดีใจ จะรีบขนของ จะบอกหายาย หาตาจ๋า กลับบ้าน เค้าจะดีใจมาก เวลามาอยู่บ้านเราเค้าจะเดินเล่น ทำโน่น ทำนี่ด้วยตัวเอง ทั้งวันไม่งอแง กินนอนเป็นเวลา แค่คอยดูห่างๆ และเวลาจะกลับก็จะบอกเค้าตลอดว่ากลับบ้านพ่อ เดี๋ยวค่อยมา แต่ครั้งนี้เค้าบอกไม่กลับ ไม่ไป ไม่อยู่ พอเอากลับมา ถึงหน้าบ้านเค้ามอง แล้วเค้ากอดเราบอกกลัว เราทนอยู่กับสังคมแบบนี้ มาปีครึ่ง เราอึดอัดเพราะ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เราบอกสามีแล้ว คุยแล้ว ว่าการทำแบบนี้จะส่งผลต่อสมองและพฤติกรรมตอนโตนะ แต่สามีเงียบจนถึงทุกวันนี้
ครั้งนี้เราเถียงกัน และเราคิดว่า เค้าไม่ได้ผิดที่เค้าไม่สามารถทำในสิ่งที่เราต้องการให้ไม่ได้ เพราะคนเราแน่นอนไม่มีใครดีร้อย%และเราก็ไม่ได้ว่าเค้าไม่ดี และเราก็ไม่ได้พูดว่าตัวเราดี เพียงแต่เราคิดว่า อะไรที่คนเก่า คนแก่ไม่รู้ เราสามารถบอก สามารถคุยกันได้ ว่าถ้าทำแบบนี้มันจะส่งผลกับลูกแบบนี้นะ อย่าทำ ซึ่งบ้านเรา เราทำแบบนั้น แต่บ้านสามีเราไม่สามารถพูดได้ เพราะเราเป็นคนอื่น เราเลยอยากให้สามีทำ ในฐานะเราเป็นแม่คน เราอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก เราอยากปกป้องลูก อยากให้เค้ามีความสุข เราเลยคิดที่ทำทุกอย่างเท่าทีเราจะทำได้
เราเองไม่ได้อยู่กับลูกเพราะเรามาทำงานต่างจังหวัด จึงอยากให้คนที่เป็นพ่อตรงนี้แทนเรา แต่เราหวังมากไปหรือไง เราแค่คิดว่า สิ่งที่คุณต้องมีคือ การเป็นผู้นำ การเป็นหัวหน้าครอบครัว คุณต้องปกป้องดูแลลูกและภรรยามั้ย เพราะคุณเป็นผู้ชาย
ตอนนี้เราไม่ได้คุยกับสามีมา 2 วัน ไม่ได้รับโทรศัพท์ ไม่ได้อ่านเฟส อ่านไลน์ เพราะอยากอยู่เงียบๆ อยากคิด อยากทบทวน ว่าเราหวังมากไป เราผิดหรอที่เราอยากให้เค้าปกป้องลูก เราเลยอยากอยู่เงียบๆเพื่อคิดทบทวน
จริงๆมันมีเรื่องราว มีรายละเอียดข้างในลึกมากมายกว่านี้ เราอยากขอคำปรึกษาและแนะนำค่ะ #เรามีอาชีพเป็นครู
***ไม่รู้ว่าเข้ามาถามถูกกลุ่มมั้ย เพิ่งเคยทำ ถ้าไม่ถูกขออภัยนะคะ