มีวิธีอะไรบ้างทำให้เกิดแรงจูงใจในการทำงาน

ตรงตามหัวข้อกระทู้เลยว่า “เมื่อไหร่ที่เราควรพบจิตแพทย์” ไม่รู้ว่าคำตอบอยู่ในคำถามหรือไม่ แต่มันเป็นคำถามที่ดังอยู่ในหัวมานานมากๆแล้ว นานมากจนนึกไม่ออกแล้วว่าเราเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่

ช่วงประมาณปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ เรารู้สึกว่าตัวเองเอื่อยมาก ไม่มีแรงจูงใจเหมือนเดิม หลายอย่างที่เคยทำได้สม่ำเสมอ เช่น การสรุปบทเรียนหรือการอ่านหนังสือ กลับทำไม่ไหว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี

ทำไมตอนนี้คิดแต่อยากตายไปไห้พ้นๆน้ะ เบื่อกับปัญหาที่เจอทุกวันไม่จบไม่สิ้น เมื่อไหร่จะเจอความสุขสักที เหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีเลยแรงผลักดันรึแรงจูงใจที่จะไห้สู้ ทั้งปัญหาที่บ้านที่โรงเรียนเมื่อไ

เคยเป็นมั้ย แบบ...ตื่นมาไม่อยากไปทำงาน ไม่อยากลุกออกจากที่นอน เบื่อมากๆ ไม่มีแรงจูงใจ หมดความท้าทายในชีวิต ไม่อยากจะทำอะไร???? ต้องมาเจอแต่สังคม หรือ เรื่องแย่ๆ เดิมๆ ทุกวันๆ ซึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ อา

ไม่อยากมีชีวิตแล้วค่ะเหนื่อยแล้วชีวิตนี้ไม่เคยมีไรดีไม่มีครอบครัวที่เป็นเซฟโซนได้ อยากเดินออกไปตามทางตัวเองเลือกชีวิตเองแต่เราก็แค่เด็กคนนึงที่กำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้เวลาเครียดเหนื่อยท้ออยากระบายก็ไม่ร

ทุกวันนีทำฃงานควบคุมแต่จอมอนิเตอร์และรายงานประจำชั่วโมง สมัยเด็กคิดว่างานสบายเงินดีนี่แหละใช่เลย ทำไปทำมารู้สึกเครียดทางจิตมาก เพราะไม่ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาและวันๆนึงไม่ได้คิดอะไรเลย 5555555555 คนอื

อยากให้เพื่อนๆช่วยแชร์ประสบการณ์ หรือแนะนำ เราเกี่ยวกับการมีหัวหน้างานลักษณะนี้ ควรมีแนวคิดแบบไหนหรือควรทำอย่างไรต่อ คือหัวหน้างานอาจจะไม่ใช่ไม่เก่งแต่เรารู้สึกว่า เขาไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เลยเกี่ยว

ตอนนี้รู้สึกจิตตกและเบื่อมากๆ ไม่ค่อยมีความสุขซะเท่าไหร่เลย ไหนจะเพื่อนน้อย เพื่อนไกลอีก วันๆได้แต่นอนอยู่ในห้องคนเดียว เวลาอยู่ที่ม.ก็คนเดียวตลอด นี่ก็อยู่ในห้องคนเดียวมาหลายวันละ ล่าสุดเพิ่งเสียป้าท

เหมือนแค่รอให้เวลามันผ่านไปวันๆ แต่ละวันไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเลย ขี้เกียจตื่นมาใช้ชีวิตมากเลยค่ะ มันเบื่อไม่มีเป้าหมาย ไปโรงเรียนก็เหมือนให้ผ่านไปวันๆ ไม่สนุก มีแต่คนบอกว่าวัยเรียนสนุกที่สุดแล้ว แต่กับ

กระทู้นี้ไม่มีอะไรเลยค่ะ เราเหนื่อย เราเบื่อ เราเหงา วันๆนึง ไปทำงาน กลับบ้าน วนไปวนมา ไม่เจอใคร เพื่อนก็ว่างไม่ตรงกัน ไม่มีใครว่างจะคุยด้วย พอเป็นแบบนี้นานๆเข้า มันก็หมดกำลังใจจะทำอะไร บางครั้งเหม