เรารู้สึกว่าเราไม่มีครอบครัว ทุกคนไม่รักเรา ชอบร้องไห้อยู่คนเดียว รู้สึกว่าเราไม่ไช่ลูกเค้าเค้ารักแต่พี่ใครเคยเป็นไหมคะ?

ร้องไห้ตามหัวข้อนั้นแหละคะ ก่อนอื่นขอเราเรื่องครอบครัวของเราก่อนนะคะ ครอบครัวเรามีกัน4คน มีพ่อ มีแม่ มีพี่สาวและเรา พ่อของเปิดร้านอาหารซีฟู้ด เค้าชอบกินเหล้ามากๆๆและจะเมาทุกครั้ง แถบทุกวัน เค้าเล่นการพนัน กลับบ้านดึกแถบทุกวัน เค้ากินเหล้าจนเมาขับรถชนเสาไฟฟ้า กระดูกหัก ตอนนี้ยังเดินไม่ได้ เค้าเป็นคนปากร้ายมาก ชอบด่า ชอบว่า ชอบใช้  เราจะร้องไห้ทุกครั้งเวลาเค้าด่าเรา ด่าแม่เรา ส่วนแม่ของเรา เค้าขยันมากจนไม่มีเวลาให้เรา กลับบ้านดึกทุกวัน แต่เค้ามีเวลาให้กลับเพื่อนของเค้า จนตอนนี้เป็นชู้ของแม่ แต่แม่ก็ทำเหมือนว่าเราไม่รู้ แต่เค้าก็คงรู้ว่าเรารู้ เวลาเราเข้าค่ายของที่โรงเรียน เราก็อยากให้พ่อให้แม่เรา บางทีแม่ก็ไปแต่พาชู้ของแม่ไปแทนพ่อ เราเสียใจมากแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ มีอยู่ปีนึงเรากับพี่รอเซอร์ไพรส์วันเกิดแม่ แม่ก็กลับบ้านมาดึกมาจนผ่านไปไม่นานเราก็เห็นคลิปที่แม่ไปนั่งกินข้าวกับเพื่อกับชู้แม่ คลิปนี้เราแอบบส่งมาจากมือถือของพี่สาวคนละแม่ เค้าเปนคนชอบนินทา เราเสียใจมากกว่าเดิมเพราะตอนที่เราโทรไปถามว่าเค้ากลับรึยัง เค้าก็บอกว่าเค้าเก็บที่ร้าน ทั้งที่จิงๆเค้าอยู่กับเพื่อนกับชู้เค้า พอเวลาพ่อ กินเหล้ากลับบ้านดึกเพราะมากๆก็จะกลับมาชวนแม่ทะเลาะทุกครั้ง เราได้ยินทุกครั้ง พ่อได้ยินคนมาเล่าว่าแม่มีชู้ ซึ่งแม่ก็มีจิงๆแต่ทำเป็นไม่มี เค้าทะเลาะกันเรื่องแทบทุกวัน เราก็ร้องไห้แทบทุกวัน พอเค้าทะเลาะกันพ่อก็จบด้วยการมีเซ็กส์ทุกทีเหมือนชวนเพราะอยากมีเซ็กส์อ้ะ เราก็ไห้ทุกครั้งเวลามีเซ็กส์กันที่เราร้องไห้เพราะเเม่เราไม่ได้อยากมีเซ็กส์  เเละก็คงเพราะเราเคยเห็นเค้ามีเซ็กส์กันต่อหน้าต่อตาเราหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยแบบชัดๆ เห็นเป็นสีดำพราะมันมืด เราเลยกังวลเพราะตอนที่เราเห็น ได้ยิน แม่ของเราไม่ได้อยากมีมัน เราคิดตลอดว่าที่เราเกิดมา เกิดจากความผิดพลาดรึป่าว คนแรกอาจจะตั้งใจมี แต่เราเค้าอาจจะไม่อยากมีเรา ส่วนพี่สาวเราเปผ้นคนที่อารมณ์ร้าย ชอบด่า ใช้ความรุนแรง เค้าชอบใช้เรา ทำนู่นทำนี่  พอเราไม่ทำเค้าก็ทุบ ตบ ตี จิกหัวของเรา เราเคยบอกแม่นะ แต่มันก็ยิ่งกว่าเดิมอีก เราก็เลยต้องทนมาตลอดให้เค้าทุบตีเรา แม่เรารักพี่เรามาก เพราะพี่เราเรียนเก่งตอนประถมแหละมั้ง เพราะเค้าเข้าสายวิทย์แหละมั้ง เพราะเค้าได้เกรดเยอะกว่าเรามั้ง แม่เลยไม่สนใจเรา ปล่อยเป็นอากาศ มองข้ามเราไปเลย ไม่ว่าพี่จะขออะไรแม่เราได้เสมอ แต่เราขออะไรเราจะไม่ได้อะไรเลยหรือถ้าได้ก็น่าจะรอสักปีสองปีสามปี เวลาพี่เรามีเรื่องอะไรทุกข์ใจก็ปรึกสาแม่ได้ตลอดและแม่ก็จะไม่บอกใคร แต่เราปรึกสาแม่ แม่ก็จะบอกพี่เรา ทำให้เราโดนทำร้ายมากขึ้น เราเรียนเข้าใจ เราบอกแม่ ม่บอกพี่เรา พี่เราก็มาทุบเราบอกว่าเราหาเรื่องเรียนพิเศษ เราไม่เคยอยากมีพี่สาวเพราะเราเกลียดเค้า เราไม่อยากน้องเค้า เวลาอยู่โรงเรียนก็ทำตัวเหมือนมีคนอยากจะคบนักหนา ชอบยุ่งของเรา เราไม่เคยอยากยุ่งเรื่องของมันเลย เราปรึกสาใครไม่ได้ เราร้องไห้คนเดียวทุกวัน เราเคยรุ้สึกว่าเราเกิดมาทำไม เกิดมาก็เป็นภาระเค้าป่าวๆ เราอยู่คนเดียว อย่างโดดเดี่ยวและทรมานนจากพี่สาว เราควรทำยังไงดีคะ ชวนเราที!!!
เม่าร้องไห้
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
รู้ว่าไม่เก่ง        ก็ต้องขยันค่ะ
รู้ว่าเป็นภาระ     ก็ต้องช่วยเหลือตัวเอง อย่าไปร้องขอคนอื่น
รู้ว่าไม่ไหว       ก็ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
รู้ว่าไม่มีใครรัก  ก็ต้องรักตัวเองให้มากๆ

เจ้าของกระทู้คิดว่าไม่มีครอบครัว  แต่คุณก็ต้องเติบโต
และในวันที่ คุณไม่สามารถหาเงินเอง ในการดำรงชีวิต     คุณก็ต้องรู้จักคำว่า "อดทน"
อยากออกไปจากจุดที่อยู่  
สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือ  อดทน  รักตัวเอง พยายามเรียนให้เก่ง
วันหนึ่งโตพอที่จะหาเงินเองได้ คุณก็จะได้ออกจากจุดนี้ไป
ถ้าคุณมัวมานั่งเสียใจ รู้สึกว่า โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับคุณ โหดร้ายกับคุณ สักวันคุณก็จะต้องแพ้มัน
มีหลายคน ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว  ไม่มีที่ซุกหัวนอน แม้บางครั้งก็ไม่มีข้าวให้กิน
หลายคนยอมแพ้กับมัน  รับสภาพมัน ก็ยังคงเป็นแบบนั้น
แต่ก็มีหลาย ๆ คนที่ลุกขึ้นสูง แล้วพาตัวเองออกจากจุดนั้นได้ มีเยอะไป

ถ้าแม้ตัวคุณเอง ยังดูถูกตัวเอง ยังไม่รักตัวเอง  ก็ต้องทรมานไปแบบนั้นเรื่อย ๆ
ลองเอา อุปสรรค มาเป็นแรงบันดาลใจดู
แล้วจะรู้ว่าตัวเองแกร่งแค่ไหน  
ล้มแค่ไหน ก็ลุกขึ้นสู้ค่ะ โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอ  

ปาดน้ำตา แล้วสู้ค่ะ  สู้ ๆ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่