สวัสดีคับ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ก่อนอื่นต้องขอบอกเลยคับว่ายาวมากๆขอบคุณคนที่อ่านทุกคน ครอบครัวของผมนั้นไม่สบายไม่สวยหรู อย่างคนอื่น การดำเนินชีวิตมาถึงตอนนี้ ณ ปัจจุบัน ค่อยข้างไร้จุดหมาย ที่ผมทำบล็อกขื้นมานี้เพื่อแชร์ปัญหา และเพื่อจะหาแนวทางแก้ปัญหา คับ
ชีวิตครอบครัวของผมค่อนข้างดราม่ามากและผมจะเล่าให้ฟังตั้งแต่ ผมยังเล็ก จนถึงปันจุบันนี้ ครอบครัวของผมอยู่ใน ฐานะ พออยู่ พอกิน หรือเรียกง่ายๆ หาเช้ากินค่ำหรืออีกแบบหนึ่งคือมนษย์เงินหมุน ซึ่งมี แม่ เป็นเสาหลักของบ้าน ครอบครัวผมมีทุกหมด 4 คน คือ แม่ ป้า พี่ และ ผม ส่วน พ่อ นั้นได้แยกทางกับแม่ ตอนผม 9 ขวบ ครอบครัวผมทำอาชีพ ค้าขาย เป็นหลักและทำนา การที่แม่กับพ่อแยกทางกัน มีหลายสาเหตุมากซึ่งผมไม่รู้และจำค่อยได้ ที่จำได้หลักๆ คือ สุรา ผมจะขอพูดในสิ่งที่ผมรู้เท่านั้นเพราะทุกวันนี้ผมยังเจอพ่อบ่อยๆและรักเคารพเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยน ดังนั้นถึงจะมีแต่แม่ ผมก็รู้สึกว่า มันอบอุ่น เหมือนเดิม ครอบครัวยังสมบูรณ์แบบ ต่อมามีวันหนึ่งที่แม่บอกว่าถ้าแม่จะค้าขายอยู่แบบนี้และทำคนเดี่ยว ทุกอย่าง มันก็เริ่มที่จะไม่ไหว ซึ่งก็มีป้าของผมแกเป็นเพื่อนแม่ตั้งแต่สมัยเคยทำงานอยู่ กรุงเทพ ด้วยกันตั้งแต่แม่อายุได้ 18-19 ปี พอแม่ทำงานประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เลยกลับมาอยู่บ้านมาเปิดร้านค้าของตนเอง โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับป้าเป็นระยะเวลาหลายปีอะ ย้อนไปอีกตอนแยกทางกับพ่อ แม่ได้ไปทำบุญที่วัดใดวัดหนึ่งบังเอิญได้เจอกับป้า หลังจากไม่ได้เจอกันนานเป็น 10 ปี แกทั้งสองก็ทักทายกันปกติตามภาษาเพื่อนเก่า พูดคุยกันสาระทุกข์สุขดิบ ป้าผมถามแม่ประมาณว่าตอนนี้ทำงานอะไร มีครอบครัวยัง ชีวิตดีไหม แม่ผมเลยบอกว่า อยู่บ้านทำงาน คนเดี่ยวทุกอย่างลูกก็ยังเล็กทำอะไรได้นิดหน่อย ในขณะที่ป้าผมได้งานเป็นกุ๊กร้านอาหารแม่เลยชวนป้าว่าว่างๆมาชวนทำงานที่บ้านหน่อย ป้าผมก็ตกลง แรกๆแกก็ไปๆมาๆ ค่อยข้างจะลำบากในการเดินทาง อาชีพหลักแกเป็นกุ๊กร้านอาหาร พอทางร้านเรียกตัวแกก็ต้องไป แต่พอแกว่างเมื่อไรแกก็จะแวะมาหาแม่มาทำงานชวนแม่ ไปๆมาๆเป็นเวลา 1 ปีมั้งถ้าผมจำไม่ผิดแต่ผมจำได้ตอนนั้นผมอยู่ ประถมปีที่ 4 และต่อมาแม่ก็ได้ชวนป้าว่าให้มาทำงานชวนที่บ้านเลยเป็นงานหลัก หากมีงานใหญ่ๆ เช่นจัดโต๊ะจีน ข่อยกลับไป ป้าผมก็เลยตกลง พอแกเข้ามาเป็นสมาชิคของบ้าน อะไรๆก็ดีขึ้นเรื่อยๆ มีคนชวนแบ่งปันงานของแม่ เป็นแม่ค้านี้มันไม่ง่ายอย่างที่ใครคิดนะ ตื่นนอนตี 2.30 น. เพื่อจะได้หาซื้อของมาขายในตอนเช้า ตอนถึงบ้านก่อน 5.30 ซึ่งแม่ทำแบบนี้และยังทำมาจนถึงปัจจุบัน.
ตอนเด็กๆพี่กับผมต่างคนต่างมีหน้าที่ พี่กวาดบ้าน เปิดร้าน ผมนึ่งข้าวเช้า เทน้ำจากใต้ถังน้ำแข็ง ทำอยางงี้ทุกวัน พวกผมก็ใช้ชีวิตปกติของเด็ก หัวค่ำก็เตะบอลที่สนาม โรงเรียน หกโมงกว่าหรือ 1 ทุ่มก็กลับมาบ้าน กินข้าว อาบน้ำ นอน คอบครัวมาพีคตอน พี่ผมอยู่ ม.2 นี้แหละ พี่ไม่ยอมไปโรงเรียน หนี้เรียน ใบมาถึงผู้ปกครอง จนทำให้แม่ได้ไปตามที่ในที่ต่างๆบ่อยครั้ง สาเหตุเพราะติดเพื่อน วัยรุ่นขี้นใหม่ สุดท้ายก็เรียนไม่จบ ต้องออกโรงเรียนกลางคัน ประมาณ ม.2 เทอม 2 มันอยู่บ้านเฉยๆ แม่ก็ลำบากใจและแกคงเสียใจ อะครับ เลยให้ไปเรียน กศน ตอนนั้นผมยังดีดลูกแก้ว อยู่เลย ต่อมาพอผมได้ขี้นมัธยมต้น ก็ปกติดีทุกอย่าง เพื่อนๆ อาจารย์ พาทำอะไรก็ทำหมด ใช้ชีวิตแบบธรรมดาตามประสาเด็กบ้านนอก ตอนนั้นจบ ม.ต้น ก็ได้มาต่อ ม.ปลาย อีกโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งดีมากคับ ท้าวความก่อนเลยครับปัญญาของผมเริ่มเกิดจากจุดนี้ ซึ่งเรียกว่าการติด เกม คอมพิวเตอร์ อยากหนักมาก แนว FPS แนว โมบลา ซึ่งมันทำให้เสียการเรียนเป็นอย่างมาก ได้เงินได้ ร.ร วัยละ 120 ให้ร้านเกมส์ ทุกวันวันละ 80 อีก 40 กินข้าว หรือไม่ก็ขอเพิ่ม เช่นหลอกแม่ว่าทำรายงานส่งครู ซื้อสมุด ซื้อหนังสือ สาระพัดอย่าง ผมคงตลกนรกแน่ๆ การเรียนของผมก็เริ่มดร็อปลงๆเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด เช่น ติด 0 ติด ร. ติด มผ. ติดแถว เข้าเรียนบ้างในวิชาที่ชอบ เช่น ศิลปะ พละ สังคม วิชาอื่นไม่ต้องพูดถึง รอไปสอบอย่างเดี่ยว จนทำให้คุณครูถามว่า? เอ๋านี้ใคร ไปอยู่ไหนมาลูก ครูจำไม่ได้ว่าเธอมีตัวตน บ้างครูก็ขีดชื่อผมออก จากใบเช็คชื่อ 55 ไปสอบโดนคำว่าหน้าด้านไป วิชาไหนให้สอบก็สอบ วิชาไหนไม่ให้สอบก็บายจ้า คับ เป็นอยู่อย่างนี้เป็นระยะเวลา จนถึงตอน ม.6 ครับ พอ ม.6 มาเพื่อนๆต่างคนต่างวางแผนชีวิตกัน เช่นกูจะสอบตำรวจให้ติด กูจะต้องติดมหาลัยนุ้นมหาลัยนี้ บางคนก็ กุต้องไปทำงานหาเงินมาเยอะๆ มาซื้อรถ บลาๆๆๆ ส่วนผมผมก็คิดครับ ว่าเวลาที่กุเสียไปนั้นมันโคตรไร้ประโยนช์ วันๆเล่นแต่เกม ไม่เอาอะไรเลย ซึ่งผมทำตัวแบบนี้โดยที่ๆ บ้านไม่รู้ พอตอน มาถึง เทอม2 ของ ม.6 เรื่องก็เลยแตกครับ ครูที่ ร.ร เชิญแม่ผมไปพบ วันนั้นจำได้เลย ปิดบ้านมาพบครู แม่พบก็มาคับ เรื่องก็เลยแตก ครูบอกแม่ว่า ทางเราจะทำยังไงให้ นายปฏิวัติ มาเข้าเรียนดีคะแม่ แม่ผมก็สตั้น ไป แม่บอกว่า เอ๋า แม่ก็ให้เงินมันเรียนทุกวันนะครูมันไม่มา ร.ร เหรอจ๊ะ ครูเลยตอบว่าใช่คะ ส่วนผมคิดในใจ โดนแล้วชัว ครูก็ เปิดผลการเรียน จาก ม.4 ถึง ม.6 ให้แม่ดู บร๊ะเจ้ามันใช่เลย รวมๆนะครับ 0 ร มส = 28 ตัวครับที่ผมติด แม่ก็คุยกับครูว่าหากผมเริ่มแก้ ก็อยากจะจบ ทันพร้อมเพื่อน หากไม่แก้ก็ต้องเรียนซ้ำชั้นอีก ปี 1 ผมนี้บอกไม่เลยครับ แม่แกก็เสียใจมากครับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันนั้นผมก็กลับบ้านเลยครับพร้อมแม่ แกก็ถามว่าที่กุให้เงินไปเรียนมืงเอาไปทำอะไร ผมก็บอกตามตรงเลยคับ เรื่องติดเกมไม่ไปเรียน แกก็บอกว่า แล้วจะเอายังไงต่อ จะซ้ำชั้นหรือแก้ ไปเรื่อย ผมก็บอกว่า แก้ เอาครับ ผมก็เริ่มกลับมาเรียนตอน ม.6 ครับโดยที่เข้าเรียนตามปกติ จนเพื่อนแปลกใจ ตอน ม.6 ปีสุดท้ายผมใช้ชีวิต มันส์มากครับจนอยากกลับไปอีก แต่ไม่ทิ้งเรื่องเกมนะครับ เพราะผมยังไปเล่นเหมือนเดิม แต่หลังเลิกเรียน ประมาณ บ่าย 3 ครึ่งเรียน 4 โมงครึ่งต้องถึงร้านเกมส์ แม่ผมก็ไม่ได้ดุอะไรแกก็บ่นเพราะเป็นห่วง บ้านผมห่างจากตัวเมือง 17 โลคับ เสาร์อาทิตย์คุณลองเดาสิผมอยู่ไหน555+ ไม่ต้องสืบ ร้านเกมนี้แหละ ผมเคยทำสถิติสูงที่สุดในตัวผมได้ด้วยจากการเล่นเกม คือ นั่งเลานตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม คนบ้าที่ไหนเขาทำกัน คิดย้อนไปไร้สาระชิปหาย 555 ชีวิตวัยรุ่นผมไม่มีหลอกคับ เช่น จับกลุ่มกินเหล้า ทะเลาะวิวาท ชีวิตผมมีแต่เกมช่วงนั้น ต่อมาผมอยู่ ม.6 เทอม 2 คับเพื่อนๆที่ห้องต่างก็หาที่เรียน เตรียมสอบ gat pat ส่วนผมตั้งใจ แก้ให้หมด โดยที่ทำเองบ้าง จ้างน้องบ้าง ให้เพื่อนชวนบ้าง จนทำให้ผมเรียนจบอย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ผมได้เกณฑ์ 2.06 ครับผมไม่ซีเลือดหรอกแค่จบก็พอ T_T ต่อมาผมเริ่มถามตัวเองแล้วครับว่าจะเรียนต่อไหม เสียงคนรอบข้างบอกว่าให้เรียนต่อครับ ผมก็คิดแบบนั้น เรียนต่อแล้วมืงจะเรียนอะไรหว่า คอมเหรอ ไม่มั้ง อ่านภาษาคอมไม่เก่ง ไปหาเรียนศิลปะเหรอ แม่ผมบอกว่าแล้วแต่เลย ชอบอันไหนแกไม่ห้าม สิ่งที่ผมเรียนคือ กฎหมาย คับ ผมลงสอบ รัฐศาสตร์ กับ นิติศาสตร์ ผมสอบได้ นิติศาสตร์ ชีวิตมาหาลัยนี้คนละเรื่องเลยกับมัธยม คุณต้องช่วยตัวเองทุกอย่าง(อย่าคิดลึก) ไม่มีใครมาเอาใจเหมือนตอนมัธนมแล้วครับ จากเรียก คุณครู เปลี่ยนเป็น อาจารย์ บอกเลยว่าเด็ด เด็ดนี้ สาวๆ ที่มหาลัยนะครับพริ๊ 555 สาระแล้ว ทุกอย่างยอมมีอุปสรรค์ครับ การใช้ชีวิต ผมเลือกพักหอ ครับ ไป-กลับคงไม่สะดวก ผมมาเกิ่นๆ ไว้แค่นี้ก่อนครับ ยังไม่เข้าเรื่องเลย T_T ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ด้วยนะครับ
สปอยก่อนครับ จากนั้น พี่ผมติดคุก ผมก็ติด F เดี่ยวมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ ยังไม่เข้าเรื่องเลย แค่เกิ่นนำเท่านั้นครับ ใครที่เข้ามาอ่านอย่าลืมกันนะ เดี่ยวมาแต่อีกครับ บายจ้า.รักคนอ่าน
แม่ผู้เป็นทุกอย่าง ไม่รู้ชีวิตจะไปในทิศทางไหนในอนาคต ?
ชีวิตครอบครัวของผมค่อนข้างดราม่ามากและผมจะเล่าให้ฟังตั้งแต่ ผมยังเล็ก จนถึงปันจุบันนี้ ครอบครัวของผมอยู่ใน ฐานะ พออยู่ พอกิน หรือเรียกง่ายๆ หาเช้ากินค่ำหรืออีกแบบหนึ่งคือมนษย์เงินหมุน ซึ่งมี แม่ เป็นเสาหลักของบ้าน ครอบครัวผมมีทุกหมด 4 คน คือ แม่ ป้า พี่ และ ผม ส่วน พ่อ นั้นได้แยกทางกับแม่ ตอนผม 9 ขวบ ครอบครัวผมทำอาชีพ ค้าขาย เป็นหลักและทำนา การที่แม่กับพ่อแยกทางกัน มีหลายสาเหตุมากซึ่งผมไม่รู้และจำค่อยได้ ที่จำได้หลักๆ คือ สุรา ผมจะขอพูดในสิ่งที่ผมรู้เท่านั้นเพราะทุกวันนี้ผมยังเจอพ่อบ่อยๆและรักเคารพเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยน ดังนั้นถึงจะมีแต่แม่ ผมก็รู้สึกว่า มันอบอุ่น เหมือนเดิม ครอบครัวยังสมบูรณ์แบบ ต่อมามีวันหนึ่งที่แม่บอกว่าถ้าแม่จะค้าขายอยู่แบบนี้และทำคนเดี่ยว ทุกอย่าง มันก็เริ่มที่จะไม่ไหว ซึ่งก็มีป้าของผมแกเป็นเพื่อนแม่ตั้งแต่สมัยเคยทำงานอยู่ กรุงเทพ ด้วยกันตั้งแต่แม่อายุได้ 18-19 ปี พอแม่ทำงานประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เลยกลับมาอยู่บ้านมาเปิดร้านค้าของตนเอง โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับป้าเป็นระยะเวลาหลายปีอะ ย้อนไปอีกตอนแยกทางกับพ่อ แม่ได้ไปทำบุญที่วัดใดวัดหนึ่งบังเอิญได้เจอกับป้า หลังจากไม่ได้เจอกันนานเป็น 10 ปี แกทั้งสองก็ทักทายกันปกติตามภาษาเพื่อนเก่า พูดคุยกันสาระทุกข์สุขดิบ ป้าผมถามแม่ประมาณว่าตอนนี้ทำงานอะไร มีครอบครัวยัง ชีวิตดีไหม แม่ผมเลยบอกว่า อยู่บ้านทำงาน คนเดี่ยวทุกอย่างลูกก็ยังเล็กทำอะไรได้นิดหน่อย ในขณะที่ป้าผมได้งานเป็นกุ๊กร้านอาหารแม่เลยชวนป้าว่าว่างๆมาชวนทำงานที่บ้านหน่อย ป้าผมก็ตกลง แรกๆแกก็ไปๆมาๆ ค่อยข้างจะลำบากในการเดินทาง อาชีพหลักแกเป็นกุ๊กร้านอาหาร พอทางร้านเรียกตัวแกก็ต้องไป แต่พอแกว่างเมื่อไรแกก็จะแวะมาหาแม่มาทำงานชวนแม่ ไปๆมาๆเป็นเวลา 1 ปีมั้งถ้าผมจำไม่ผิดแต่ผมจำได้ตอนนั้นผมอยู่ ประถมปีที่ 4 และต่อมาแม่ก็ได้ชวนป้าว่าให้มาทำงานชวนที่บ้านเลยเป็นงานหลัก หากมีงานใหญ่ๆ เช่นจัดโต๊ะจีน ข่อยกลับไป ป้าผมก็เลยตกลง พอแกเข้ามาเป็นสมาชิคของบ้าน อะไรๆก็ดีขึ้นเรื่อยๆ มีคนชวนแบ่งปันงานของแม่ เป็นแม่ค้านี้มันไม่ง่ายอย่างที่ใครคิดนะ ตื่นนอนตี 2.30 น. เพื่อจะได้หาซื้อของมาขายในตอนเช้า ตอนถึงบ้านก่อน 5.30 ซึ่งแม่ทำแบบนี้และยังทำมาจนถึงปัจจุบัน.
ตอนเด็กๆพี่กับผมต่างคนต่างมีหน้าที่ พี่กวาดบ้าน เปิดร้าน ผมนึ่งข้าวเช้า เทน้ำจากใต้ถังน้ำแข็ง ทำอยางงี้ทุกวัน พวกผมก็ใช้ชีวิตปกติของเด็ก หัวค่ำก็เตะบอลที่สนาม โรงเรียน หกโมงกว่าหรือ 1 ทุ่มก็กลับมาบ้าน กินข้าว อาบน้ำ นอน คอบครัวมาพีคตอน พี่ผมอยู่ ม.2 นี้แหละ พี่ไม่ยอมไปโรงเรียน หนี้เรียน ใบมาถึงผู้ปกครอง จนทำให้แม่ได้ไปตามที่ในที่ต่างๆบ่อยครั้ง สาเหตุเพราะติดเพื่อน วัยรุ่นขี้นใหม่ สุดท้ายก็เรียนไม่จบ ต้องออกโรงเรียนกลางคัน ประมาณ ม.2 เทอม 2 มันอยู่บ้านเฉยๆ แม่ก็ลำบากใจและแกคงเสียใจ อะครับ เลยให้ไปเรียน กศน ตอนนั้นผมยังดีดลูกแก้ว อยู่เลย ต่อมาพอผมได้ขี้นมัธยมต้น ก็ปกติดีทุกอย่าง เพื่อนๆ อาจารย์ พาทำอะไรก็ทำหมด ใช้ชีวิตแบบธรรมดาตามประสาเด็กบ้านนอก ตอนนั้นจบ ม.ต้น ก็ได้มาต่อ ม.ปลาย อีกโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งดีมากคับ ท้าวความก่อนเลยครับปัญญาของผมเริ่มเกิดจากจุดนี้ ซึ่งเรียกว่าการติด เกม คอมพิวเตอร์ อยากหนักมาก แนว FPS แนว โมบลา ซึ่งมันทำให้เสียการเรียนเป็นอย่างมาก ได้เงินได้ ร.ร วัยละ 120 ให้ร้านเกมส์ ทุกวันวันละ 80 อีก 40 กินข้าว หรือไม่ก็ขอเพิ่ม เช่นหลอกแม่ว่าทำรายงานส่งครู ซื้อสมุด ซื้อหนังสือ สาระพัดอย่าง ผมคงตลกนรกแน่ๆ การเรียนของผมก็เริ่มดร็อปลงๆเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด เช่น ติด 0 ติด ร. ติด มผ. ติดแถว เข้าเรียนบ้างในวิชาที่ชอบ เช่น ศิลปะ พละ สังคม วิชาอื่นไม่ต้องพูดถึง รอไปสอบอย่างเดี่ยว จนทำให้คุณครูถามว่า? เอ๋านี้ใคร ไปอยู่ไหนมาลูก ครูจำไม่ได้ว่าเธอมีตัวตน บ้างครูก็ขีดชื่อผมออก จากใบเช็คชื่อ 55 ไปสอบโดนคำว่าหน้าด้านไป วิชาไหนให้สอบก็สอบ วิชาไหนไม่ให้สอบก็บายจ้า คับ เป็นอยู่อย่างนี้เป็นระยะเวลา จนถึงตอน ม.6 ครับ พอ ม.6 มาเพื่อนๆต่างคนต่างวางแผนชีวิตกัน เช่นกูจะสอบตำรวจให้ติด กูจะต้องติดมหาลัยนุ้นมหาลัยนี้ บางคนก็ กุต้องไปทำงานหาเงินมาเยอะๆ มาซื้อรถ บลาๆๆๆ ส่วนผมผมก็คิดครับ ว่าเวลาที่กุเสียไปนั้นมันโคตรไร้ประโยนช์ วันๆเล่นแต่เกม ไม่เอาอะไรเลย ซึ่งผมทำตัวแบบนี้โดยที่ๆ บ้านไม่รู้ พอตอน มาถึง เทอม2 ของ ม.6 เรื่องก็เลยแตกครับ ครูที่ ร.ร เชิญแม่ผมไปพบ วันนั้นจำได้เลย ปิดบ้านมาพบครู แม่พบก็มาคับ เรื่องก็เลยแตก ครูบอกแม่ว่า ทางเราจะทำยังไงให้ นายปฏิวัติ มาเข้าเรียนดีคะแม่ แม่ผมก็สตั้น ไป แม่บอกว่า เอ๋า แม่ก็ให้เงินมันเรียนทุกวันนะครูมันไม่มา ร.ร เหรอจ๊ะ ครูเลยตอบว่าใช่คะ ส่วนผมคิดในใจ โดนแล้วชัว ครูก็ เปิดผลการเรียน จาก ม.4 ถึง ม.6 ให้แม่ดู บร๊ะเจ้ามันใช่เลย รวมๆนะครับ 0 ร มส = 28 ตัวครับที่ผมติด แม่ก็คุยกับครูว่าหากผมเริ่มแก้ ก็อยากจะจบ ทันพร้อมเพื่อน หากไม่แก้ก็ต้องเรียนซ้ำชั้นอีก ปี 1 ผมนี้บอกไม่เลยครับ แม่แกก็เสียใจมากครับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันนั้นผมก็กลับบ้านเลยครับพร้อมแม่ แกก็ถามว่าที่กุให้เงินไปเรียนมืงเอาไปทำอะไร ผมก็บอกตามตรงเลยคับ เรื่องติดเกมไม่ไปเรียน แกก็บอกว่า แล้วจะเอายังไงต่อ จะซ้ำชั้นหรือแก้ ไปเรื่อย ผมก็บอกว่า แก้ เอาครับ ผมก็เริ่มกลับมาเรียนตอน ม.6 ครับโดยที่เข้าเรียนตามปกติ จนเพื่อนแปลกใจ ตอน ม.6 ปีสุดท้ายผมใช้ชีวิต มันส์มากครับจนอยากกลับไปอีก แต่ไม่ทิ้งเรื่องเกมนะครับ เพราะผมยังไปเล่นเหมือนเดิม แต่หลังเลิกเรียน ประมาณ บ่าย 3 ครึ่งเรียน 4 โมงครึ่งต้องถึงร้านเกมส์ แม่ผมก็ไม่ได้ดุอะไรแกก็บ่นเพราะเป็นห่วง บ้านผมห่างจากตัวเมือง 17 โลคับ เสาร์อาทิตย์คุณลองเดาสิผมอยู่ไหน555+ ไม่ต้องสืบ ร้านเกมนี้แหละ ผมเคยทำสถิติสูงที่สุดในตัวผมได้ด้วยจากการเล่นเกม คือ นั่งเลานตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม คนบ้าที่ไหนเขาทำกัน คิดย้อนไปไร้สาระชิปหาย 555 ชีวิตวัยรุ่นผมไม่มีหลอกคับ เช่น จับกลุ่มกินเหล้า ทะเลาะวิวาท ชีวิตผมมีแต่เกมช่วงนั้น ต่อมาผมอยู่ ม.6 เทอม 2 คับเพื่อนๆที่ห้องต่างก็หาที่เรียน เตรียมสอบ gat pat ส่วนผมตั้งใจ แก้ให้หมด โดยที่ทำเองบ้าง จ้างน้องบ้าง ให้เพื่อนชวนบ้าง จนทำให้ผมเรียนจบอย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ผมได้เกณฑ์ 2.06 ครับผมไม่ซีเลือดหรอกแค่จบก็พอ T_T ต่อมาผมเริ่มถามตัวเองแล้วครับว่าจะเรียนต่อไหม เสียงคนรอบข้างบอกว่าให้เรียนต่อครับ ผมก็คิดแบบนั้น เรียนต่อแล้วมืงจะเรียนอะไรหว่า คอมเหรอ ไม่มั้ง อ่านภาษาคอมไม่เก่ง ไปหาเรียนศิลปะเหรอ แม่ผมบอกว่าแล้วแต่เลย ชอบอันไหนแกไม่ห้าม สิ่งที่ผมเรียนคือ กฎหมาย คับ ผมลงสอบ รัฐศาสตร์ กับ นิติศาสตร์ ผมสอบได้ นิติศาสตร์ ชีวิตมาหาลัยนี้คนละเรื่องเลยกับมัธยม คุณต้องช่วยตัวเองทุกอย่าง(อย่าคิดลึก) ไม่มีใครมาเอาใจเหมือนตอนมัธนมแล้วครับ จากเรียก คุณครู เปลี่ยนเป็น อาจารย์ บอกเลยว่าเด็ด เด็ดนี้ สาวๆ ที่มหาลัยนะครับพริ๊ 555 สาระแล้ว ทุกอย่างยอมมีอุปสรรค์ครับ การใช้ชีวิต ผมเลือกพักหอ ครับ ไป-กลับคงไม่สะดวก ผมมาเกิ่นๆ ไว้แค่นี้ก่อนครับ ยังไม่เข้าเรื่องเลย T_T ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ด้วยนะครับ
สปอยก่อนครับ จากนั้น พี่ผมติดคุก ผมก็ติด F เดี่ยวมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ ยังไม่เข้าเรื่องเลย แค่เกิ่นนำเท่านั้นครับ ใครที่เข้ามาอ่านอย่าลืมกันนะ เดี่ยวมาแต่อีกครับ บายจ้า.รักคนอ่าน