ก่อนอื่นเราเพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรกครับ เราเป็นคนที่เวลาเก็บอะไรมากๆถ้าไม่ได้ระบายจะคล้ายคนสติแตก น้ำตาจะไหลออกมา คือเราไม่ได้ร้องครับ แต่มันไหลโดยไม่มีสาเหตุ จู่ๆมันก็ไหลออกมา เราเป็นคนที่เซ้นซิทีฟด้วย เราไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหายังไง ไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ต้นตอ เลยคิดว่าพันทิปน่าจะช่วยเราหาคำตอบได้
เราเป็นบ่อยมากๆครับ เราเคยคิดว่าคงเพราะน้อยใจ แต่พอมารอบล่าสุดมันไม่ใช่เลย เราไม่ได้เสียใจหรือน้อยใจอะไรใคร แต่มันเป็นความรู้สึกที่ต้องการให้ใครสักคนเข้าใจ
เราเป็นเด็กที่ทางบ้านมีปัญหาครับ พ่อแม่แยกทางกัน เราย้ายมาต่างจังหวัดตอนป.3ขึ้นป.4 เราโดนกดดันเรื่องการเรียนมาตลอด ว่าต้องได้75%ขึ้นไป
เราชอบคำชมครับมันทำให้เรามีกำลังใจ แต่เราไม่เคยได้มันเลย ถ้าเราไม่ทวงย้ำๆหรืออวดเกรดบ่อยๆ
เราเข้าใจว่าน้ำตาไม่ใช่สิ่งที่สื่อว่าอ่อนแอ แต่บางครั้งเราก็ไม่อยากที่จะเป็นแบบนี้ รึเพราะเรากำลังเรียกร้องความสนใจ? ต้องการคนมาสนใจ เข้าใจ ให้ความรักความอบอุ่น อันนี้เราก็ไม่รู้จริงๆครับ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่รู้คือ เราไม่เคยมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่เลย ไม่เคยรู้สึกว่าบ้านคือที่ๆเราปลอดภัย กลับเป็นที่ๆมีเพื่อนๆแทน เพราะเราจะอุ่นใจมาก เวลาอยู่กับเพื่อนๆ ถึงจะมีปัญหากัน แต่ก็จะจูนกันตลอด
อีกอย่างคืออันนี้เราไม่รู้ว่าทุกคนจะเชื่อรึเปล่า แต่เราจำเป็นต้องมีที่พึ่งทางจิตใจ ในที่ใดสักที่ที่เราต้องอยู่นานๆ อย่างที่ทำงาน เรามีพี่คนนึง เป็นที่พึ่งเราสบายใจที่ได้อยู่กับพี่เขา เราโอเค เราไว้ใจ ตอนอยู่วิทลัยเราก็มีคนนึงเป็นที่พึ่ง โซเชียลก็เช่นกัน
ถ้าวันใดวันหนึ่งเขาหายไปคือเราจะเป็นจะตายให้ได้เลย
มันอาจจะไร้สาระสำหรับบางคน หรือเด็กน้อย หรือก็แค่ปัญหาบ้าๆของเด็กมีปัญหาคนนึง แต่สำหรับเรามันเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก
เคยเป็นไฮเปอร์ด้วยครับ ประมาณ4-5ครั้ง
มีความคิดอยากไปพบจิตแพทย์ครับ แต่เราไม่มีเวลาไปสักที เราไม่อยากให้ที่บ้านรู้ เพราะจะบอกว่ามันไร้สาระ
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาทั้งหมดที่เรามีครับ
สุดท้ายขอบคุณสำหรับพื้นที่และคำตอบล่วงหน้านะครับ
น้ำตาไหลเองทั้งๆที่ไม่ได้เสียใจ
เราเป็นบ่อยมากๆครับ เราเคยคิดว่าคงเพราะน้อยใจ แต่พอมารอบล่าสุดมันไม่ใช่เลย เราไม่ได้เสียใจหรือน้อยใจอะไรใคร แต่มันเป็นความรู้สึกที่ต้องการให้ใครสักคนเข้าใจ
เราเป็นเด็กที่ทางบ้านมีปัญหาครับ พ่อแม่แยกทางกัน เราย้ายมาต่างจังหวัดตอนป.3ขึ้นป.4 เราโดนกดดันเรื่องการเรียนมาตลอด ว่าต้องได้75%ขึ้นไป
เราชอบคำชมครับมันทำให้เรามีกำลังใจ แต่เราไม่เคยได้มันเลย ถ้าเราไม่ทวงย้ำๆหรืออวดเกรดบ่อยๆ
เราเข้าใจว่าน้ำตาไม่ใช่สิ่งที่สื่อว่าอ่อนแอ แต่บางครั้งเราก็ไม่อยากที่จะเป็นแบบนี้ รึเพราะเรากำลังเรียกร้องความสนใจ? ต้องการคนมาสนใจ เข้าใจ ให้ความรักความอบอุ่น อันนี้เราก็ไม่รู้จริงๆครับ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่รู้คือ เราไม่เคยมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่เลย ไม่เคยรู้สึกว่าบ้านคือที่ๆเราปลอดภัย กลับเป็นที่ๆมีเพื่อนๆแทน เพราะเราจะอุ่นใจมาก เวลาอยู่กับเพื่อนๆ ถึงจะมีปัญหากัน แต่ก็จะจูนกันตลอด
อีกอย่างคืออันนี้เราไม่รู้ว่าทุกคนจะเชื่อรึเปล่า แต่เราจำเป็นต้องมีที่พึ่งทางจิตใจ ในที่ใดสักที่ที่เราต้องอยู่นานๆ อย่างที่ทำงาน เรามีพี่คนนึง เป็นที่พึ่งเราสบายใจที่ได้อยู่กับพี่เขา เราโอเค เราไว้ใจ ตอนอยู่วิทลัยเราก็มีคนนึงเป็นที่พึ่ง โซเชียลก็เช่นกัน
ถ้าวันใดวันหนึ่งเขาหายไปคือเราจะเป็นจะตายให้ได้เลย
มันอาจจะไร้สาระสำหรับบางคน หรือเด็กน้อย หรือก็แค่ปัญหาบ้าๆของเด็กมีปัญหาคนนึง แต่สำหรับเรามันเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก
เคยเป็นไฮเปอร์ด้วยครับ ประมาณ4-5ครั้ง
มีความคิดอยากไปพบจิตแพทย์ครับ แต่เราไม่มีเวลาไปสักที เราไม่อยากให้ที่บ้านรู้ เพราะจะบอกว่ามันไร้สาระ
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาทั้งหมดที่เรามีครับ
สุดท้ายขอบคุณสำหรับพื้นที่และคำตอบล่วงหน้านะครับ