กลัวการอยุ่หอ ทำยังไงดี

สนิทกับเพื่อนคนหนึ่ง พูดคุยกันปกติ เเต้ความรุ้สึกตัวเอง เหมือนหลงรักเข้าไปเเล้ว ผมเลยต้องทำไม่รุ้จักกัน ผมไม่คุย กับเขา เพราะผมต้องการใจตัวเองไม่ไห้รัก ออกห่าง ตอนนี้ได้เเค่มองหน้ากัน

จริงๆๆ แล้ว อาจจะเป็นแค่ฉันคนเดียวก้อได้ที่ตามหามาตลอด อยากเจอเขามาตลอด แต่เขาอาจจะลืมฉันไปแล้วก้อได้ อาจจะไม่เคยมีฉันอยุ่ในความคิดของเขาเลยก้อได้ ก็เรื่องของเรามันจบไปตั้ง 5 ปีแล้วนิเนอะ แต่ฉันก็ยังร

สวัดดีค่ะหนูอายุ13ม1ไนุรุ้สึกตัวเองไม่มีความสุขสิ่นหวังท้อเเท้ร้องไห้ตลอดมา1เดือนเต็มๆรุ้สึกตายไปคงดีงอเเงทำตัวเหมือนประชดชึวิตปัญหารุมเร้าหนูมากเลยค่ะหนูอยากรุเอาการซึมเส้ามันเริ่มยังไงคะหนูไม่กล้าไป

เรื่องมีอยู่ว่าหนูและเพื่อนและรุ่นพี่รวมแล้วประมาณ7-8คนเราได้นัดกันว่าจะไปเที่ยวบ้านพักพูลวิลล่าที่จ.หัวหินโดยนัดกันว่าจะไป2คืน3วัน พอเช้าของวันศุกร์พวกเราก็ได้ออกเดินทางระหว่างเดินทางก็ปกติดีจนกระทั่

ตามหัวเรื่องเลยค่ะ เรื่องอาจจะยาวนิดนึงนะคะ ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ หนูอายุราวๆ18ปี แต่หนูเริ่มฝันถึงคนๆนี้ตั้งแต่ตอนอายุ13-14ค่ะ มันเริ่มมาจาก หนูติดโควิดช่วงแรกๆ บ้านหนูเป็นบ้านเรือนไทย มีนอกชาญค่ะ คืนนั

คือเรามีเพื่อนผู้ชายอยุ่คนหนึ่งค่ะรุ้จักกันตอนป.5เพราะเราเปนเด็กไหม่ที่เข้ามาในร.ร. นี้ตอนนั้นแทบจะไม่ได้คุยยังไม่รุ้จักกันเท่าไร แต่พอมาตอนป.6เราได้นั่งโต๊ะไกล้กันค้ะเปนโต๊ะที่นั่งเปนคู่ตอนนั้นก็เริ่

ก็คืออย่างนี้นะคะ คือว่าเวลาไครพุดอะไรมาเเล้วกระทบจิตไจหรือปมด้อยอะค่ะหนุจะรุ้สึกสมองโล่งๆไม่มีอะไรอยู่ไนสมองเลย เเล้วก้เเบบว่ากัดฟัน กำมือ จิกตาตุ่มตัวเอง รู้สึกเเค้นกับคนที่พุดกระทบเรามาเพียงเเค่อย่

คือผมบอกก่อนนะคับว่าเป็นความรับชายกับชายคับ ผมคุยกันได้สักพักเเร้วคับเเต่พึ่งมารุ้ว่าทำงานที่เดียวกันคับเเต่เราทั้งคู่ไม่เเสดงออกคับ คือเขากลัวคนที่ทำงานรุ้คับ, เราเรยไม่รุ้ว่าเขาคิดไงกับผม ตอนนี้เหมื

คือเพื่อนสนิทเราคนนั้นเขามีแฟนแล้ว แต่เขาก้ยังแคร์ความรู้สึกเรา เขาชอบมาทำไห้เรารุ้สึก เวลาเราเศร้าเขาก็ชอบมาทำไห้ยิ้ม ชอบทำเป็นห่วงใย ทั้งๆที่เรากับเขาห่างกันมาสักระยะหนึ่ง อีกอย่างเพราะเขามีแฟนแล้ว