มีเรื่องอยากระบายอยู่ร.ร.ประจำ

คือเราอยู่ร.ร.ประจำ คือตัวเราเคยหยุดเรียนไป2ปี เกิดต้นเดือนด้วยละเลยอายุห่างกะเพื่อนที่เรียนอยู่1ปี แล้วเคยเจอกะความเครียดหนักหนักแบบรุนแรงแบบเคยปวดหัวตรงท้ายทรอยปวดที่สุดในชีวิตจนตาเบลอลุกไม่ไหวเรื่องแบบนี้ผ่านมา2ปีแล้ว ก็จนเข้าเรียนที่ร.ร.นี้ตอนม.4 ตอนนี้อยู่ม.6แล้วค่ะจะจบแล้ว ตั้งแต่เข้ามาหนูก็มีปัญญาเรื่องเพื่อนขนาดอยู่มาจะเข้าปีที่3ก็เข้ากับเพื่อนไม่ได้มีปัญญาแล้วหนูเหมือนเป็นวิตกกังวลเรื้อรังและกังวลทางสังคม ถ้าใครได้มาคุยกะหนูต่อหน้าจะเห็นความไม่ปกติของหนู แต่หนูพยายามควบคุมอาการตลอดเวลาเลยนะหนูจะมึนๆอึนๆหน้าตาเป็นคนดูไม่รู้เรื่องดูเอ๋อแต่ก่อนก็ไม่เป็นแบบนี้ คงเป็นสาเหตุที่เพื่อนแกล้งด้วยมั้งเพราะคนอื่นไม่เห็นมีใครโดนเลย เพื่อนม.6ที่อยู่กีฬาเดียวกันมี16รุมหนูคนเดียว พอหนูตอบโต้พวกมันเหมือนมีอำนาจรุมด่า เวลาทำไรผิดเรื่องเล็กๆน้อยๆแม่ งมีโอกาสด่ามันด่าแบบตะคอกด่าแบบโกรธเกลียดหนูมากอย่างกับไปทำอะไรให้มันทั้งที่ไม่เคยไปทำไรให้มันและหนูพยายามตีตัวออกห่างแต่คนรอบๆข้างมองว่าหนูตัดสินว่าเป็นคนไม่รู้เรื่องไปแล้วมันด่าต่อหน้าคนอื่นทำให้หนูอับอาย ตอนซ้อมกีฬามันมาผลักหนูก่อนในสนามแล้วหนูผลักมันกลับมันทำท่าทำทางโกรธแล้วมาต่อยหนูแล้วมาบอกขอให้ไม่จบม.6ไอสั ส มันด่าแต่หยาบๆรุนแรงมากทำท่าทำทาง เป็นคนสันโดษแล้วไง หนูไม่เคยไปทำใครก่อน ไปบอกคนที่บ้านหนูอายนะ เพราะหนูเก่งแต่ที่บ้าน หนูก็จะอายุเลย2ละ มันนินทาเรื่องหนูแล้วทำให้เพื่อนคนอื่นๆรังเกลียด หนูไม่เคยทำไรให้ใคร โดนเหยีดหยามอยู่คนเดียวหน้าตาหนูก็ไม่ดี คือมันทำเกิน อย่าให้แพ้เสียงในหัวอาจจะถึงขั้นต้องมีมีใครเจ็บตัว หนูก็อายพวกครูนะไม่กล้าบอก อย่างที่บอกเป็นวิตกกังวลสูงอยู่ที่ร.ร.จะมีบุคลิกภาพนิ่งๆทั้งที่ก็อยากใช้ชีวิตแต่เพราะความวิตกเป็นพี่ม.6ต้องเป็นที่พึ่งของครูได้แล้วพวกมันทำได้หนูทำไม่ได้อยู่คนเดียวแต่หนูก็พยายามแล้ว แต่พวกมันที่ทำหนูมันเป็นผู้นำได้ดีทำงานได้ดีหนูก็ไม่อยากไปโต้ตอบ ขอบคุณนะคะที่อ่านจบ ถึงจะใกล้จบแล้วแต่มองผ่านไม่ได้จริงๆมันดูถูกความเป็นมนุษย์เกินไปแล้ว