มาถึง "ถุงมือนักเขียน" บ้างแล้วนะครับ...
และขอย้ำเตือนท่านนักเขียนทั้งหลายอีกครั้งว่า
ต่อไปนี้ เรื่องสั้น มีการ "กำหนดจำนวนตัวอักษร" แล้วนะครับ "ตัวอักษร" นะครับ ไม่ใช่ "คำ" ซึ่งสามารถให้ระบบพันทิปช่วยนับให้ดูได้ เวลาเราเข้าไปที่ส่วนตั้งกระทู้ อย่างในภาพนี้
การกำหนด "จำนวนตัวอักษร" กับ "จำนวนคำ" ต่างกันมาก อย่าสับสนครับ
ตัวอย่างเช่น ประโยคว่า "อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชน" นับเป็นคำคือ อำนาจ/อธิปไตย/เป็น/ของ/ปวงชน = 6 คำ เท่านั้น แต่ ประกอบด้วย "ตัวอักษร" ทั้งหมดคือ 5 จาก "อำนาจ" 7 จาก "อธิปไตย" 4 จาก "เป็น" 3 จาก "ของ" 3 จาก "ปวง" และ 2 จาก "ชน" รวม = 24 ตัวอักษร
กรรมการ กำหนด "จำนวนตัวอักษร" อย่างน้อย 2,000 ตัว ขึ้นไป ครับ
เพราะฉะนั้น เรื่องสั้นจุ๊ดจู๋ บ่ได้แล้วเน้อ
มาอ่านเรื่องสั้นเรื่องแรก ประเดิมไตรมาสสุดท้ายนี้กันครับ
เรื่องนี้ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมีเพื่อนอีกคนติดพัน ชอบชวนพูดคุยอยู่บ่อยจัดจนเธอก็รำคาญ แต่ก็ทนพูดคุยไป รำคาญมากก็ไม่คุยไม่รับสายเสียดื้อๆก็มี จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ MISS CALL...
เรื่องจะจบลงอย่างไร ติดตามอ่านกันกันครับ จบแล้วก็มอบเกรดให้ผู้เขียน ก่อนพิจารณาว่าเป็นใครกันเน้อ...
เสียงฟรีคอลจากเฟซบุ๊กดังรัวอยู่บนเตียง ได้ยินเข้ามาถึงห้องน้ำที่ก้อยแก้วกำลังอาบน้ำอยู่ เธอเป็นพนักงานบัญชีวัย 38 ทำงานในเครือข่ายบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
เย็นนี้ฝนตกรถติด ทำให้หลายคนเปียกฝน หิว แล้วก็โมโห ก้อยแก้วก็คนหนึ่งละ พอถลาเข้าห้องมาก็อยากจะกินข้าวเหนียวไก่ย่างที่ซื้อติดมือมาให้หายหิว แต่เจ้ากรรมชุดกระโปรงเกิดเปียกชื้นน้ำฝนไปครึ่งตัว เธอจึงรีบอาบน้ำชำระร่างกายก่อนอื่น
หญิงสาวขยี้เส้นผมที่เธอบีบแชมพูใส่ลงไปจนทั่วศีรษะ ใช้ปลายนิ้วถูหลายๆ ครั้ง แล้วก็ล้างออกด้วยน้ำสะอาด ฟรีคอลยังดังขึ้นอีกอย่างน่ารำคาญ ไม่มีทางที่จะเป็นคนอื่นนอกจากใยอ้วนภัทรา เพราะในบรรดาเพื่อนทางเฟซบุ๊กของก้อยแก้วล้วนแล้วแต่ใช้ข้อความกันทั้งนั้น แทบไม่เคยมีใครใช้ฟรีคอลแบบนี้
นึกไปแล้ว เธอไม่น่ารับภัทราเข้ามาเป็นเพื่อนเฟซบุ๊กเลย ถ้าไม่รับ ก็ไม่ต้องติดต่อกันอย่างตอนนี้ น่าจะดีกว่ามาก ก้อยแก้วคิดอย่างรำคาญใจพร้อมกับล้างเส้นผมด้วยสายน้ำที่พุ่งกระจายออกมาจากฝักบัว
อันที่จริง ตอนที่ภัทราเข้ามาทักเธอทางข้อความในเฟซบุ๊ก ภัทราได้ใส่ภาพโพรไฟล์มาด้วยและใช้ชื่อใหม่ว่า “พีรภัทรา” ซึ่งก้อยแก้วยังจำหน้าไม่ได้และไม่ได้สนใจในทันที แต่เพราะคำถามที่อีกฝ่ายถามมาตรงๆ ว่า
“ใช่ก้อยแก้วศิษย์เก่าสตรีวัฒนา.....รุ่น...รึเปล่าคะ” ก้อยแก้วจึงตอบรับไปโดยอัตโนมัติว่า “ใช่ค่ะ” ภัทราจึงรีบแนะนำตัวเองและขอเบอร์โทรศัพท์ของก้อยแก้วทันที ทำให้อดีตนักเรียนมัธยมสองคนนี้ได้ติดต่อกันอีกครั้งหลังจากห่างหายกันไปตั้งแต่จบ ม.3
ก้อยแก้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำแล้วก็ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดนอนกระโปรงสีฟ้าออกมาสวมเข้าทางหัว ถอดผ้าขนหนูออกไปผึ่งที่ระเบียง แล้วก็เดินโพกผมเข้ามาในห้อง หยิบโทรศัพท์บนเตียงมาดูหน้าจอ รูปเพื่อนสาวฉีกยิ้มกว้างยืนยันว่าเป็นเจ้าของฟรีคอลเมื่อครู่ เธอวางมันลงแล้วพูดกับเครื่อง “ขอกินข้าวก่อนละกัน ก็มันหิวนี่ยะ”
หญิงสาวจัดการกับข้าวเหนียวไก่ย่างโดยใช้วิธีแทะไก่บนไม้เสียบ และกัดข้าวเหนียวนึ่งที่ยังอุ่นน้อยๆ จากในถุงพลาสติก ก็จวนจะสองทุ่มอยู่แล้ว ต้องใช้ถ้วยชามให้มันยุ่งยากทำไมกัน นึกแล้วก็ยังรู้สึกดีกับชีวิตโสดของตัวเอง
ฟรีคอลดังขึ้นอีก
โธ่ ใยอ้วนเอ๊ย...ก้อยแก้วนึกเดือดตะหงิดๆ
เธอรู้บ้างไหมว่าคนอื่นก็มีเวลาส่วนตัวเหมือนกัน ฉันไม่ได้อยากมานั่งฟังเรื่องในอดีตของเรามากนักหรอก เอ...หรือว่า...ก้อยแก้วเคี้ยวไก่ช้าลงขณะนึกถึงคำชวนของภัทราเมื่อหลายวันมาแล้ว
ภัทราบอกว่าอยากชวนเธอร่วมบุญถวายข้าวเหนียวทุเรียนพระและสามเณรสองร้อยรูป ในวันเกิดสามเณรที่เธอเป็นโยมอุปัฏฐากอยู่ที่ต่างจังหวัด
มันวันไหนหว่า...เฮ้อ...ภัทรานะ ถ้าเธอไม่ใช่ศิษย์สำนักนี้ ฉันก็อยากจะทำบุญด้วยหรอก แต่นี่...ฉันรับไม่ได้จริงๆ ก้อยแก้วกลืนไก่ย่างกับข้าวเหนียวลงคอไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ
หญิงสาวยังคงนั่งกินอาหารต่อไปเรื่อยๆ จนอิ่ม เธอกินข้าวเหนียวไม่หมดห่อดี จึงฝากมันไว้ในตู้เย็นเพื่อเก็บไว้วันพรุ่งนี้
ขณะยืนล้างมือที่อ่างล้างจาน ก้อยแก้วก็นึกถึงภาพภัทราตอนเรียนมัธยมต้นด้วยกัน ภัทราเป็นลูกสาวคนเดียว และเป็นคนสุดท้อง มีพี่ชายสามคน พ่อแม่ตามใจมาก ทำอาหารให้ลูกสาวกินตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว ภัทราไม่เคยเข้าครัวและไม่รู้จักทำกับข้าว แต่เป็นคนที่กินเก่งมากและน้ำหนักมากที่สุดในชั้น
เมื่อพบกันทางเฟซบุ๊กอีกที วันนี้ภัทรากลายเป็นคุณครูภาษาไทยที่น้ำหนักทะลุ 88 กิโลกรัม โสดสนิท เป็นลูกศิษย์ที่เหนียวแน่นของสำนักพุทธแห่งหนึ่งที่เป็น Talk of The Town ในเมืองไทย ส่วนพ่อกับแม่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานมานี้ และเธอยังมีโรคประจำตัวที่น่าห่วงคือ โรคเบาหวานกับโรคหัวใจ ซึ่งได้ไปผ่าตัดทำบอลลูนมาแล้วครั้งหนึ่ง
“เป็นโรคหัวใจทรมานนะก้อย เราแน่นหน้าอกบ่อยๆ ต้องอมยาใต้ลิ้น ไม่งั้นแย่” ภัทราโอดครวญมาทางโทรศัพท์
“ลดความอ้วนได้แล้วภัทราเอ๊ย”
“มันลดยากว่ะก้อย ก็พอหิว เราก็กิน” ภัทราสารภาพถึงสาเหตุที่เธอยังลดน้ำหนักไม่ได้ โดยเฉพาะการอยู่ตัวคนเดียวยิ่งทำให้ไม่สามารถหักห้ามใจ
ในใจของก้อยแก้วเองทั้งเป็นห่วงและทั้งรำคาญเพื่อนในเวลาเดียวกัน ตอนที่รับภัทราเข้ามาเป็นเพื่อนทางเฟซบุ๊กในครั้งแรก ภัทราส่งฟรีคอลมาหาเธอทุกคืนเกือบหนึ่งสัปดาห์ ประสาเพื่อนที่ห่างหายกันมานานตั้งแต่เรียนจบ แรกๆ ก้อยแก้วก็รักษามรรยาทดี แต่ต่อมา เมื่อประเด็นสนทนาชักวกเข้าสำนักพุทธแห่งนั้นบ่อยเข้า ก้อยแก้วก็เริ่มหมดความอดทน และพยายามหาวิธีเลี่ยงการสื่อสารกับเพื่อนที่ดูแนบเนียน เพื่อให้ไม่น่าเกลียด เช่น แกล้งไม่รับสาย แล้วก็โกหกว่า งานยุ่งบ้าง เผลอวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่อื่นบ้าง หรือไม่ก็รับแต่ทำเป็นสายหลุด แล้วก็ส่งข้อความกลับไปบอกว่าแบตเตอรี่กำลังจะหมด ไม่สะดวก แต่พักหลังๆ มานี้ ถ้าไม่สบอารมณ์ เธอก็ไม่รับสายเอาซะดื้อๆ
หลังจากทำลงไปแบบนั้น ก้อยแก้วหาได้สบายใจไม่ เธอยังต้องแอบมารู้สึกผิดอยู่เรื่อยๆ เพราะเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอตัดสินใจรับสายจากภัทราในช่วงหัวค่ำ ปรากฏว่าเพื่อนสาวของเธอกำลังหิวข้าวเย็นอย่างหนักขณะที่รอมอเตอร์ไซค์วินไปซื้อมาให้
“หิวมากเลยก้อย แล้วมอไซค์ก็ไปตั้งนานแล้วยังไม่มาเลยว่ะ”
“หาอะไรรองท้องไปก่อน แถวนั้นไม่มีเหรอ” ก้อยแก้วพยายามแนะนำ
“เราเข้าห้องมาแล้ว ไม่มีอะไรซักกะอย่าง มาม่ง มาม่า ในตู้เย็นก็ดันไม่มีอะไรเลย”
“ไข่ดิบล่ะ”
“ไม่มี”
ก้อยแก้วรู้สึกเครียดตามเพื่อนสาวไปด้วย นึกตำหนิในใจว่าเพื่อนช่างใช้ชีวิตราวกับเด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้จักการเตรียมพร้อม
ขนาดเป็นครูนะเนี่ย...เธอถอนใจ เตือนให้เพื่อนดื่มน้ำรอไปก่อน ทนฟังภัทราบ่นอีกร่วมสองนาที ฝ่ายนั้นก็ขอวางสายไปเอง บางที เธอคงช่วยเพื่อนให้คลายเครียดได้ ก้อยแก้วคิดอย่างเพลียใจ
เหมือนเคย เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว ก้อยแก้วก็เดินมาเปิดทีวีเพื่อให้ภาพกับเสียงเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศในห้องนอน สะดุ้งนิดหน่อยที่เสียงฟรีคอลดังขึ้นอีกครั้งพร้อมๆ กับโทรทัศน์ เธอทำท่าจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์เพื่อมารับสาย แต่แล้วเสียงก็เงียบไป ไม่ดังรัว เร่งเร้าเช่นที่ผ่านมา ก้อยแก้วถอนใจ
...เออ ดีเหมือนกัน ฉันก็คงไม่ต้องโทรกลับแล้วนะ
สายตาของเธอมองจอทีวีที่กำลังมีข่าวบุกทลายโรงงานยาลดความอ้วนที่หลอกลวงผู้บริโภค คือผลิตด้วยของต้นทุนต่ำแต่ขายราคาแพงเวอร์ หญิงสาวตั้งใจฟังเป็นพิเศษ แล้วรีบเดินไปเปิดลิ้นชักส่วนตัวรื้อดูซองยาของตัวเองว่าชื่อตรงกับที่ข่าวประกาศออกมาหรือเปล่า หลังจากนั้น ความสนใจของก้อยแก้วก็อยู่ที่เรื่องนี้จนไม่ได้ทำอะไรอีกเลยในค่ำคืนนั้น นอกจากติดตามการรายงานข่าวจนจบ
วันรุ่งขึ้น หญิงสาวตื่นนอนตามเสียงนาฬิกาปลุก ตีห้าสี่สิบ เธอยืดเส้นยืดสายพักหนึ่ง แล้วก็นึกได้ว่าเมื่อคืนนี้ไม่ได้ปิดโทรศัพท์ พอฉวยมาดูก็เห็นข้อความทางเฟซบุ๊กโชว์ภาพโพรไฟล์ใยอ้วนอีกแล้ว มีอยู่คนเดียวที่ชอบกูดมอร์นิ่งอรุณเบิกฟ้ามาแต่ไก่โห่แบบนี้
ไหนดูหน่อยซิ...ไม่ใช่ตัดพ้อต่อว่ากันมาอีกล่ะ...ก้อยแก้วแตะที่ภาพโพรไฟล์เพื่อนเพื่อเปิดดูข้อความ การที่หน้าจอเป็นพื้นขาว จึงทำให้ตัวหนังสือสีดำโดดเด่นเสมอ
“เรียน ทุกท่าน คุณพีรภัทราเสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจวายเมื่อคืนนี้ คาดว่าในช่วงสองทุ่ม จาก กนกรัตน์ รพ.พร้อมเวช”
รายชื่อให้เลือกตอบครับ
1. B-thirteen
2. Christian Trevelyan Grey
3. Chee River
4. GTW
5. KTHc
6. ladylongleg (สมาชิกหมายเลข 2326325)
7. Lady Star 919
8. Na(นะ)
9. psycho_factory
10. Soul Master
11. Susisiri
12. TOSHARE (สมาชิกหมายเลข 4563770)
13. turtle_cheesecake
14. WANG JIE
15. คีตมินทร์
16. จอมยุทธนักสืบ
17. ชายขอบคันนายาว
18. นลินมณี
19. ยัยตัวร้ายมุกอันดา
20. รัชต์สารินท์
21. ลายลิขิต
22. สวนดอก
23. น้องโจอี้ (สมาชิกหมายเลข 817884)
24. มัศยวีร์
*** รายชื่อ อาจมีการเปลี่ยนแปลง แก้ไขเพิ่มเติม ได้ทุกเมื่อ ^^
*** จะเฉลยถุงมือนี้ใน
วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 ภาพปริศนาจะวาง วันที่ 5 (คืนวันที่ 4 เวลาเที่ยงคืน) ครับ ***
สโลแกนของเราคือ "เขียนเมื่ออยากเขียน แต่งเมื่ออยากแต่ง เล่นซ่อนหากันเมื่ออยากเล่น"
จัดไป ในแต่ละสัปดาห์ สรุปผลคะแนนทุกครั้งที่เฉลย
ผู้ชนะที่ 1 และ/หรือ ผู้ที่ไม่มีใครทายถูก จะเข้ารอบ
THE GLOVES FINAL 2018 ตอนปลายปี (ในฐานะมือวาง) ครับผม
🏡👁👁 THE WEEKLY GLOVES ไตรมาสสุดท้าย วีคที่ 28 เรื่องสั้น#56 "MISS CALL" โดย "ถุงมือสีน้ำเงิน" 🏡👁👁
มาถึง "ถุงมือนักเขียน" บ้างแล้วนะครับ...
และขอย้ำเตือนท่านนักเขียนทั้งหลายอีกครั้งว่า ต่อไปนี้ เรื่องสั้น มีการ "กำหนดจำนวนตัวอักษร" แล้วนะครับ "ตัวอักษร" นะครับ ไม่ใช่ "คำ" ซึ่งสามารถให้ระบบพันทิปช่วยนับให้ดูได้ เวลาเราเข้าไปที่ส่วนตั้งกระทู้ อย่างในภาพนี้
การกำหนด "จำนวนตัวอักษร" กับ "จำนวนคำ" ต่างกันมาก อย่าสับสนครับ
ตัวอย่างเช่น ประโยคว่า "อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชน" นับเป็นคำคือ อำนาจ/อธิปไตย/เป็น/ของ/ปวงชน = 6 คำ เท่านั้น แต่ ประกอบด้วย "ตัวอักษร" ทั้งหมดคือ 5 จาก "อำนาจ" 7 จาก "อธิปไตย" 4 จาก "เป็น" 3 จาก "ของ" 3 จาก "ปวง" และ 2 จาก "ชน" รวม = 24 ตัวอักษร
กรรมการ กำหนด "จำนวนตัวอักษร" อย่างน้อย 2,000 ตัว ขึ้นไป ครับ
เพราะฉะนั้น เรื่องสั้นจุ๊ดจู๋ บ่ได้แล้วเน้อ
มาอ่านเรื่องสั้นเรื่องแรก ประเดิมไตรมาสสุดท้ายนี้กันครับ
เรื่องนี้ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมีเพื่อนอีกคนติดพัน ชอบชวนพูดคุยอยู่บ่อยจัดจนเธอก็รำคาญ แต่ก็ทนพูดคุยไป รำคาญมากก็ไม่คุยไม่รับสายเสียดื้อๆก็มี จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ MISS CALL...
เรื่องจะจบลงอย่างไร ติดตามอ่านกันกันครับ จบแล้วก็มอบเกรดให้ผู้เขียน ก่อนพิจารณาว่าเป็นใครกันเน้อ...
เสียงฟรีคอลจากเฟซบุ๊กดังรัวอยู่บนเตียง ได้ยินเข้ามาถึงห้องน้ำที่ก้อยแก้วกำลังอาบน้ำอยู่ เธอเป็นพนักงานบัญชีวัย 38 ทำงานในเครือข่ายบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
เย็นนี้ฝนตกรถติด ทำให้หลายคนเปียกฝน หิว แล้วก็โมโห ก้อยแก้วก็คนหนึ่งละ พอถลาเข้าห้องมาก็อยากจะกินข้าวเหนียวไก่ย่างที่ซื้อติดมือมาให้หายหิว แต่เจ้ากรรมชุดกระโปรงเกิดเปียกชื้นน้ำฝนไปครึ่งตัว เธอจึงรีบอาบน้ำชำระร่างกายก่อนอื่น
หญิงสาวขยี้เส้นผมที่เธอบีบแชมพูใส่ลงไปจนทั่วศีรษะ ใช้ปลายนิ้วถูหลายๆ ครั้ง แล้วก็ล้างออกด้วยน้ำสะอาด ฟรีคอลยังดังขึ้นอีกอย่างน่ารำคาญ ไม่มีทางที่จะเป็นคนอื่นนอกจากใยอ้วนภัทรา เพราะในบรรดาเพื่อนทางเฟซบุ๊กของก้อยแก้วล้วนแล้วแต่ใช้ข้อความกันทั้งนั้น แทบไม่เคยมีใครใช้ฟรีคอลแบบนี้
นึกไปแล้ว เธอไม่น่ารับภัทราเข้ามาเป็นเพื่อนเฟซบุ๊กเลย ถ้าไม่รับ ก็ไม่ต้องติดต่อกันอย่างตอนนี้ น่าจะดีกว่ามาก ก้อยแก้วคิดอย่างรำคาญใจพร้อมกับล้างเส้นผมด้วยสายน้ำที่พุ่งกระจายออกมาจากฝักบัว
อันที่จริง ตอนที่ภัทราเข้ามาทักเธอทางข้อความในเฟซบุ๊ก ภัทราได้ใส่ภาพโพรไฟล์มาด้วยและใช้ชื่อใหม่ว่า “พีรภัทรา” ซึ่งก้อยแก้วยังจำหน้าไม่ได้และไม่ได้สนใจในทันที แต่เพราะคำถามที่อีกฝ่ายถามมาตรงๆ ว่า “ใช่ก้อยแก้วศิษย์เก่าสตรีวัฒนา.....รุ่น...รึเปล่าคะ” ก้อยแก้วจึงตอบรับไปโดยอัตโนมัติว่า “ใช่ค่ะ” ภัทราจึงรีบแนะนำตัวเองและขอเบอร์โทรศัพท์ของก้อยแก้วทันที ทำให้อดีตนักเรียนมัธยมสองคนนี้ได้ติดต่อกันอีกครั้งหลังจากห่างหายกันไปตั้งแต่จบ ม.3
ก้อยแก้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำแล้วก็ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดนอนกระโปรงสีฟ้าออกมาสวมเข้าทางหัว ถอดผ้าขนหนูออกไปผึ่งที่ระเบียง แล้วก็เดินโพกผมเข้ามาในห้อง หยิบโทรศัพท์บนเตียงมาดูหน้าจอ รูปเพื่อนสาวฉีกยิ้มกว้างยืนยันว่าเป็นเจ้าของฟรีคอลเมื่อครู่ เธอวางมันลงแล้วพูดกับเครื่อง “ขอกินข้าวก่อนละกัน ก็มันหิวนี่ยะ”
หญิงสาวจัดการกับข้าวเหนียวไก่ย่างโดยใช้วิธีแทะไก่บนไม้เสียบ และกัดข้าวเหนียวนึ่งที่ยังอุ่นน้อยๆ จากในถุงพลาสติก ก็จวนจะสองทุ่มอยู่แล้ว ต้องใช้ถ้วยชามให้มันยุ่งยากทำไมกัน นึกแล้วก็ยังรู้สึกดีกับชีวิตโสดของตัวเอง
ฟรีคอลดังขึ้นอีก โธ่ ใยอ้วนเอ๊ย...ก้อยแก้วนึกเดือดตะหงิดๆ เธอรู้บ้างไหมว่าคนอื่นก็มีเวลาส่วนตัวเหมือนกัน ฉันไม่ได้อยากมานั่งฟังเรื่องในอดีตของเรามากนักหรอก เอ...หรือว่า...ก้อยแก้วเคี้ยวไก่ช้าลงขณะนึกถึงคำชวนของภัทราเมื่อหลายวันมาแล้ว
ภัทราบอกว่าอยากชวนเธอร่วมบุญถวายข้าวเหนียวทุเรียนพระและสามเณรสองร้อยรูป ในวันเกิดสามเณรที่เธอเป็นโยมอุปัฏฐากอยู่ที่ต่างจังหวัด มันวันไหนหว่า...เฮ้อ...ภัทรานะ ถ้าเธอไม่ใช่ศิษย์สำนักนี้ ฉันก็อยากจะทำบุญด้วยหรอก แต่นี่...ฉันรับไม่ได้จริงๆ ก้อยแก้วกลืนไก่ย่างกับข้าวเหนียวลงคอไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ
หญิงสาวยังคงนั่งกินอาหารต่อไปเรื่อยๆ จนอิ่ม เธอกินข้าวเหนียวไม่หมดห่อดี จึงฝากมันไว้ในตู้เย็นเพื่อเก็บไว้วันพรุ่งนี้
ขณะยืนล้างมือที่อ่างล้างจาน ก้อยแก้วก็นึกถึงภาพภัทราตอนเรียนมัธยมต้นด้วยกัน ภัทราเป็นลูกสาวคนเดียว และเป็นคนสุดท้อง มีพี่ชายสามคน พ่อแม่ตามใจมาก ทำอาหารให้ลูกสาวกินตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว ภัทราไม่เคยเข้าครัวและไม่รู้จักทำกับข้าว แต่เป็นคนที่กินเก่งมากและน้ำหนักมากที่สุดในชั้น
เมื่อพบกันทางเฟซบุ๊กอีกที วันนี้ภัทรากลายเป็นคุณครูภาษาไทยที่น้ำหนักทะลุ 88 กิโลกรัม โสดสนิท เป็นลูกศิษย์ที่เหนียวแน่นของสำนักพุทธแห่งหนึ่งที่เป็น Talk of The Town ในเมืองไทย ส่วนพ่อกับแม่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานมานี้ และเธอยังมีโรคประจำตัวที่น่าห่วงคือ โรคเบาหวานกับโรคหัวใจ ซึ่งได้ไปผ่าตัดทำบอลลูนมาแล้วครั้งหนึ่ง
“เป็นโรคหัวใจทรมานนะก้อย เราแน่นหน้าอกบ่อยๆ ต้องอมยาใต้ลิ้น ไม่งั้นแย่” ภัทราโอดครวญมาทางโทรศัพท์
“ลดความอ้วนได้แล้วภัทราเอ๊ย”
“มันลดยากว่ะก้อย ก็พอหิว เราก็กิน” ภัทราสารภาพถึงสาเหตุที่เธอยังลดน้ำหนักไม่ได้ โดยเฉพาะการอยู่ตัวคนเดียวยิ่งทำให้ไม่สามารถหักห้ามใจ
ในใจของก้อยแก้วเองทั้งเป็นห่วงและทั้งรำคาญเพื่อนในเวลาเดียวกัน ตอนที่รับภัทราเข้ามาเป็นเพื่อนทางเฟซบุ๊กในครั้งแรก ภัทราส่งฟรีคอลมาหาเธอทุกคืนเกือบหนึ่งสัปดาห์ ประสาเพื่อนที่ห่างหายกันมานานตั้งแต่เรียนจบ แรกๆ ก้อยแก้วก็รักษามรรยาทดี แต่ต่อมา เมื่อประเด็นสนทนาชักวกเข้าสำนักพุทธแห่งนั้นบ่อยเข้า ก้อยแก้วก็เริ่มหมดความอดทน และพยายามหาวิธีเลี่ยงการสื่อสารกับเพื่อนที่ดูแนบเนียน เพื่อให้ไม่น่าเกลียด เช่น แกล้งไม่รับสาย แล้วก็โกหกว่า งานยุ่งบ้าง เผลอวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่อื่นบ้าง หรือไม่ก็รับแต่ทำเป็นสายหลุด แล้วก็ส่งข้อความกลับไปบอกว่าแบตเตอรี่กำลังจะหมด ไม่สะดวก แต่พักหลังๆ มานี้ ถ้าไม่สบอารมณ์ เธอก็ไม่รับสายเอาซะดื้อๆ
หลังจากทำลงไปแบบนั้น ก้อยแก้วหาได้สบายใจไม่ เธอยังต้องแอบมารู้สึกผิดอยู่เรื่อยๆ เพราะเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอตัดสินใจรับสายจากภัทราในช่วงหัวค่ำ ปรากฏว่าเพื่อนสาวของเธอกำลังหิวข้าวเย็นอย่างหนักขณะที่รอมอเตอร์ไซค์วินไปซื้อมาให้
“หิวมากเลยก้อย แล้วมอไซค์ก็ไปตั้งนานแล้วยังไม่มาเลยว่ะ”
“หาอะไรรองท้องไปก่อน แถวนั้นไม่มีเหรอ” ก้อยแก้วพยายามแนะนำ
“เราเข้าห้องมาแล้ว ไม่มีอะไรซักกะอย่าง มาม่ง มาม่า ในตู้เย็นก็ดันไม่มีอะไรเลย”
“ไข่ดิบล่ะ”
“ไม่มี”
ก้อยแก้วรู้สึกเครียดตามเพื่อนสาวไปด้วย นึกตำหนิในใจว่าเพื่อนช่างใช้ชีวิตราวกับเด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้จักการเตรียมพร้อม ขนาดเป็นครูนะเนี่ย...เธอถอนใจ เตือนให้เพื่อนดื่มน้ำรอไปก่อน ทนฟังภัทราบ่นอีกร่วมสองนาที ฝ่ายนั้นก็ขอวางสายไปเอง บางที เธอคงช่วยเพื่อนให้คลายเครียดได้ ก้อยแก้วคิดอย่างเพลียใจ
เหมือนเคย เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว ก้อยแก้วก็เดินมาเปิดทีวีเพื่อให้ภาพกับเสียงเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศในห้องนอน สะดุ้งนิดหน่อยที่เสียงฟรีคอลดังขึ้นอีกครั้งพร้อมๆ กับโทรทัศน์ เธอทำท่าจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์เพื่อมารับสาย แต่แล้วเสียงก็เงียบไป ไม่ดังรัว เร่งเร้าเช่นที่ผ่านมา ก้อยแก้วถอนใจ...เออ ดีเหมือนกัน ฉันก็คงไม่ต้องโทรกลับแล้วนะ
สายตาของเธอมองจอทีวีที่กำลังมีข่าวบุกทลายโรงงานยาลดความอ้วนที่หลอกลวงผู้บริโภค คือผลิตด้วยของต้นทุนต่ำแต่ขายราคาแพงเวอร์ หญิงสาวตั้งใจฟังเป็นพิเศษ แล้วรีบเดินไปเปิดลิ้นชักส่วนตัวรื้อดูซองยาของตัวเองว่าชื่อตรงกับที่ข่าวประกาศออกมาหรือเปล่า หลังจากนั้น ความสนใจของก้อยแก้วก็อยู่ที่เรื่องนี้จนไม่ได้ทำอะไรอีกเลยในค่ำคืนนั้น นอกจากติดตามการรายงานข่าวจนจบ
วันรุ่งขึ้น หญิงสาวตื่นนอนตามเสียงนาฬิกาปลุก ตีห้าสี่สิบ เธอยืดเส้นยืดสายพักหนึ่ง แล้วก็นึกได้ว่าเมื่อคืนนี้ไม่ได้ปิดโทรศัพท์ พอฉวยมาดูก็เห็นข้อความทางเฟซบุ๊กโชว์ภาพโพรไฟล์ใยอ้วนอีกแล้ว มีอยู่คนเดียวที่ชอบกูดมอร์นิ่งอรุณเบิกฟ้ามาแต่ไก่โห่แบบนี้
ไหนดูหน่อยซิ...ไม่ใช่ตัดพ้อต่อว่ากันมาอีกล่ะ...ก้อยแก้วแตะที่ภาพโพรไฟล์เพื่อนเพื่อเปิดดูข้อความ การที่หน้าจอเป็นพื้นขาว จึงทำให้ตัวหนังสือสีดำโดดเด่นเสมอ
“เรียน ทุกท่าน คุณพีรภัทราเสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจวายเมื่อคืนนี้ คาดว่าในช่วงสองทุ่ม จาก กนกรัตน์ รพ.พร้อมเวช”
ถุงมือสีน้ำเงิน
รายชื่อให้เลือกตอบครับ
1. B-thirteen
2. Christian Trevelyan Grey
3. Chee River
4. GTW
5. KTHc
6. ladylongleg (สมาชิกหมายเลข 2326325)
7. Lady Star 919
8. Na(นะ)
9. psycho_factory
10. Soul Master
11. Susisiri
12. TOSHARE (สมาชิกหมายเลข 4563770)
13. turtle_cheesecake
14. WANG JIE
15. คีตมินทร์
16. จอมยุทธนักสืบ
17. ชายขอบคันนายาว
18. นลินมณี
19. ยัยตัวร้ายมุกอันดา
20. รัชต์สารินท์
21. ลายลิขิต
22. สวนดอก
23. น้องโจอี้ (สมาชิกหมายเลข 817884)
24. มัศยวีร์
*** รายชื่อ อาจมีการเปลี่ยนแปลง แก้ไขเพิ่มเติม ได้ทุกเมื่อ ^^
*** จะเฉลยถุงมือนี้ใน วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 ภาพปริศนาจะวาง วันที่ 5 (คืนวันที่ 4 เวลาเที่ยงคืน) ครับ ***
สโลแกนของเราคือ "เขียนเมื่ออยากเขียน แต่งเมื่ออยากแต่ง เล่นซ่อนหากันเมื่ออยากเล่น"
จัดไป ในแต่ละสัปดาห์ สรุปผลคะแนนทุกครั้งที่เฉลย
ผู้ชนะที่ 1 และ/หรือ ผู้ที่ไม่มีใครทายถูก จะเข้ารอบ THE GLOVES FINAL 2018 ตอนปลายปี (ในฐานะมือวาง) ครับผม