ใครเป็นลูกคนเดียวแบบเราบ้าง?
เราเป็นคนนึงที่พ่อแม่หวงมาก เราไม่ได้เป็นคนสวย เรามีครอบครัวที่พ่อแม่หย่ากันมาก่อน จนแม่ได้แต่งงานใหม่ แม่เราแกจะมีอาการที่เปลี่ยนไปคือคิดมาก ระแวง และใช้ความรุนแรงกับเรา
แม่เราเวลาโกรธจะใช้อารมณ์และตีเราอย่างไม่ยั้งมือ เราอายุ 22 ก็ยังมีโดนตี เรากลายเป็นคนขี้กลัว ขี้ร้องไห้ อะไรนิดหน่อยมากระทบความรู้สึกก็ร้องไห้ แม่ใช้คำพูดต่างๆด่าเราเสมอ เวลาแม่ว่าเรา แม่มักจะอ้างว่าคุยกับเพื่อนเรามาแล้ว เพื่อนเราเล่าให้แม่ฟังหมดว่าเราเป็นยังไง ทั้งๆที่เพื่อนเรามันไม่ได้มาหาแม่เราเลย พอเราถามกลับว่า เพื่อนเราไม่ได้รู้เรื่องนะ. เพื่อนเราอยู่ในเมืองกับแฟน แม่คุยกับมันตอนไหน แม่ก็โกรธเรา ว่าเราจับผิดแม่ เราผิดสินะ เราเกลียดการโกหกแบบนี้ โดยการชักคนอื่นเข้ามา มันทำให้เรื่องเล็กๆขยายใหญ่ เราจะว่าจะพูดอะไร ก็เป็นคนผิดไปหมด
เวลาเราพูดหรืออธิบายอะไรไป แม่เราจะคอยเลี่ยงที่จะฟังเหตุผล และคำต่อว่ายอดฮิตเลย คือ “กูส่งเรียนจนจบตรี” คำๆนี้มันจะมาทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราเห็นเพื่อนๆกลับบ้านไปมีความสุข แต่ทำไมเราไม่เป็นแบบนั้น เรากลายเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่กับครอบครัว เราต้องการความรักมากๆ เราโหยหามาตลอด ความรักที่ทำให้เราไม่อึดอัดใจ
เราเคยคิดทำร้ายตัวเอง แต่ก็บอกตรงๆว่าไม่กล้าจะทำ แม่เรารักเรารักมากจนเกินคำว่าพอดี แม่จะห้ามเรามีแฟนสมัยเรียน เราก็ไม่มี จนเราเรียน ป ตรี 2 ปีสุดท้าย เริ่มมีคนเข้ามาในชีวิตเรา จนตอนนี้เราทำงาน มีคนมาจีบ และคบกัน ผช ตัดสินใจจะเข้ามาคุยกับแม่เราและจะขอให้ผู้ใหญ่รับรู้ว่าคบกัน แล้วจะไปหาเงินหมั้นมาหมั้น ส่วนการแต่งงานจะขอให้ช่วยกันเก็บ ซึ่งแม่เราและพ่อเลี้ยง ไม่โอเคตรงนี้ เพราะ ผู้ชายต้องหาเงินมาขอเอง ไม่ให้เราไปช่วยเขา เราถามหน่อย เรากับแฟนก็คนธรรมดาไม่ได้รวยมากมาย การที่เราจะช่วยกันเก็บเงิน เราไม่มีคุณค่าขนาดนั้นเลยหรอคะ มีใครที่สร้างอนาคตกับแฟนอยู่บ้าง ช่วยเราที เราควรจะคุยกับแม่แบบไหน เรากดดันไปหมด...
ใครเป็นลูกคนเดียวที่เจอปัญหาแบบเราบ้างคะ ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ
เราเป็นคนนึงที่พ่อแม่หวงมาก เราไม่ได้เป็นคนสวย เรามีครอบครัวที่พ่อแม่หย่ากันมาก่อน จนแม่ได้แต่งงานใหม่ แม่เราแกจะมีอาการที่เปลี่ยนไปคือคิดมาก ระแวง และใช้ความรุนแรงกับเรา
แม่เราเวลาโกรธจะใช้อารมณ์และตีเราอย่างไม่ยั้งมือ เราอายุ 22 ก็ยังมีโดนตี เรากลายเป็นคนขี้กลัว ขี้ร้องไห้ อะไรนิดหน่อยมากระทบความรู้สึกก็ร้องไห้ แม่ใช้คำพูดต่างๆด่าเราเสมอ เวลาแม่ว่าเรา แม่มักจะอ้างว่าคุยกับเพื่อนเรามาแล้ว เพื่อนเราเล่าให้แม่ฟังหมดว่าเราเป็นยังไง ทั้งๆที่เพื่อนเรามันไม่ได้มาหาแม่เราเลย พอเราถามกลับว่า เพื่อนเราไม่ได้รู้เรื่องนะ. เพื่อนเราอยู่ในเมืองกับแฟน แม่คุยกับมันตอนไหน แม่ก็โกรธเรา ว่าเราจับผิดแม่ เราผิดสินะ เราเกลียดการโกหกแบบนี้ โดยการชักคนอื่นเข้ามา มันทำให้เรื่องเล็กๆขยายใหญ่ เราจะว่าจะพูดอะไร ก็เป็นคนผิดไปหมด
เวลาเราพูดหรืออธิบายอะไรไป แม่เราจะคอยเลี่ยงที่จะฟังเหตุผล และคำต่อว่ายอดฮิตเลย คือ “กูส่งเรียนจนจบตรี” คำๆนี้มันจะมาทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราเห็นเพื่อนๆกลับบ้านไปมีความสุข แต่ทำไมเราไม่เป็นแบบนั้น เรากลายเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่กับครอบครัว เราต้องการความรักมากๆ เราโหยหามาตลอด ความรักที่ทำให้เราไม่อึดอัดใจ
เราเคยคิดทำร้ายตัวเอง แต่ก็บอกตรงๆว่าไม่กล้าจะทำ แม่เรารักเรารักมากจนเกินคำว่าพอดี แม่จะห้ามเรามีแฟนสมัยเรียน เราก็ไม่มี จนเราเรียน ป ตรี 2 ปีสุดท้าย เริ่มมีคนเข้ามาในชีวิตเรา จนตอนนี้เราทำงาน มีคนมาจีบ และคบกัน ผช ตัดสินใจจะเข้ามาคุยกับแม่เราและจะขอให้ผู้ใหญ่รับรู้ว่าคบกัน แล้วจะไปหาเงินหมั้นมาหมั้น ส่วนการแต่งงานจะขอให้ช่วยกันเก็บ ซึ่งแม่เราและพ่อเลี้ยง ไม่โอเคตรงนี้ เพราะ ผู้ชายต้องหาเงินมาขอเอง ไม่ให้เราไปช่วยเขา เราถามหน่อย เรากับแฟนก็คนธรรมดาไม่ได้รวยมากมาย การที่เราจะช่วยกันเก็บเงิน เราไม่มีคุณค่าขนาดนั้นเลยหรอคะ มีใครที่สร้างอนาคตกับแฟนอยู่บ้าง ช่วยเราที เราควรจะคุยกับแม่แบบไหน เรากดดันไปหมด...