#ยาวหน่อยนะคะทุกคน
ตามนั้นเลยค่ะ คือว่าเรากับแฟนคบกันมา 3 ปี จะเข้าปีที่ 4 คือเราช่วยเขาทุกอย่างเลยค่ะ เขาขออะไรเราช่วยหมด เรื่องเอกสารต่างๆเราช่วยได้เราก็ช่วย จนแฟนเราสอบติด นส.ทหารบกค่ะ แล้วเราก็สอบติดมหาลัยแห่งหนึ่ง เราเรียนนิติศาสตร์นะคะ เราทั้งสองห่างกัน เพราะเขาก็ไปเรียนทางเดียวที่ติดต่อกันได้คือจดหมาย ตอนเขาไปเราไม่ได้ไปส่งเขา เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ยังไง อยู่หมวดไหน เหล่าไหนเราไม่รู้เลย เราพยามหา พยายามทุกวิถีทางจนได้รู้ช่องทางติดต่อ เป็นเดือน หลังจากนั่นเราเป็นคนเริ่มส่งจดหมายหาเขาก่อนค่ะ ส่งไปเรื่อยๆ เรายังรอเขานะคะ เราไม่มีเคยเลย พอหลังจากนั้น 2เดือนเศษ เราไม่ได้รับจดหมายจักเขาเลยค่ะ แล้วเขาก็ได้ลากลับบ้าน 15 วันค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราเปิดเทอมแล้ว แต่เราก็ได้เจอกันนะคะ เพราะเรากลับบ้านไปหาเขาอะ //คิดมันคิดถึงอะเนอะ// ทุกอย่างดีมาก แต่ก็มีน้อยใจที่ไม่ได้จดหมาย พอเขากลับไปเรียน เราก็เรียนแต่ยังส่งจดหมายไปเรื่อยๆ ส่งของบ้าง ยากันยุงบ้าง กางเกงในบ้าง ส่งปากกา ดินสอ ยางลบ. ส่งไปหมดค่ะ ดีที่กลับไปรอบนี้มีจดหมายส่งกลับมา -//-แอบดีใจ-//- เราก็ยังไม่มีใคร พอผ่านไปได้ลาอีกรอบ2ค่ะ. 15 วันเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ เค้ามีแหวนรุ่นให้ด้วยค่ะ เราก็รับใว้ ดีใจมากกกกก 555 ตัดภาพมา พอเขากลับไป #เลือกเหล่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม เขามีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เขาได้เล่นโทรศัพท์ เขาห่างจากเรา เขาหาเรื่องเรา เขาบอกว่าเราไม่เหมือนเดิม ทั้งๆที่เราเองก็พยายามจะยื้อจะรั้งเขาใว้ เราทะเลาะกันจากวันละนิด จนหนักขึ้นเรื่อยๆ เราเริ่มห่างกันตั้งแต่เดือน พ.ย. ตอนนั้นเรายังทักา โทรหา เราทำทุกอย่างเหมือนเดิม เราร้องให้ทุกวัน วันไหนที่ได้คุยกัน มันมีการทะเลาะ เขาฃอบว่าเราขี้น้อยใจ. เรานิสัยเหมือนเด็ก ก็ใช่สิเรารักเขา. สิ่งไหนที่เราเคยได้เราไม่ได้มันนิเนอะ. หลังจากที่เรา ทนแบบนี้มา 3เดือน จนถึงปีใหม่. เขาได้กลับบ้าน เราก็ได้กลับบ้าน. เราเปนฝ่ายไปหาเขาเองที่บ้าน เขาไม่ได้มาหาเราเลย เราคิดว่าทุกอย่างมันจะดี (พ่อกับแม่เขารับรู้ทุกอย่างไม่ดราม่าเรื่องนี้นะคด เพราะคบกันมานานค่ะ) ตอนอยู่ด้วยกันมันดีมากเลยค่ะ. พอเรากลับบ้าน พอห่างกันก็ทะเลาะกันอีก เปนวันปีใหม่ที่ดีนะสำหรับเรา แต่สำหรับเขาคงไม่ หลังจากปีใหม่นั้นเราไม่ได้เจอกันอีกเลยค่ะ เราทะเลาะกัน แรงขึ้น แรงขึ้น จนเราหลุดปากไปว่า ถ้า "เรามันเหมาะกับเธอ เธอออกไปจากชีวิตเราได้นะ. ออกไปเลยถ้ามันเหนื่อย ถ้ามันฝืน " แล้วเรากับเขาก็ไมาได้คุยกันตั้งแต่ ก.พ. จนถึง มี.ย. ค่ะ. สุดท้ายเราทั้งสองเลิกกัน เพราะเราเป็นคนบอกเลิก เขาไม่มีแม้คำพูดใดๆ ไม่มีแม้คำบอกลา ไม่ใีแม้คำขอบคุณ ไม่มีแม้คำขอโทษ เรามันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ เราไม่ได้มีคนอื่น เปนเพราะเราไม่เข้าใจกัน ทำไมมันถึงปรับไม่ได้ มีแต่เราที่เป็นฝ่ายพูด เราร้องให้ ร้องให้ทุกวัน ช่วงแรกๆเราง้อเขาค่ะ เราไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เรายอมเขา ยอมทุกอย่าง เขาลบรูปเราออกในวันที่เราบอกเลิก ในขณะที่ตอนนี้เรายังเก็บรูปเขาใว้อยู่ พอมาถึงวันที่เขาจบ สิ้นเดือน เมษายน 2561 เราทำของขวัญให้เขาส่งทางไปรษณีที่โรงเรียน.... ที่จริงเราทำใว้นานมาก เราไม่เคยคิดเลยว่าจะเลิกกัน สาเหตุที่เลิกเราไม่รู้เพราะว่าอะไร ในขณะที่เรายังรักกัน เราและเขาไม่มีใคร เราเสียใจในวันนั้นที่เราตัดสินใจแบบนั่นไป มาจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่มีใคร เรายังร้องให้ เรายังจมปลักกับเขาอยู่. เรารู้สึกว่าเราไม่ดีพอแม้กระทั่งได้ยินคำว่าโชคดีจากคนที่เรารักเลยหรือ? ทำไมเขาถึงใจร้ายขนาดนี้
เราไม่ดีพอสำหรับเขาใช่ไหม? #เรื่องเล่าแฟนทหาร (ยาวหน่อยนะ)
ตามนั้นเลยค่ะ คือว่าเรากับแฟนคบกันมา 3 ปี จะเข้าปีที่ 4 คือเราช่วยเขาทุกอย่างเลยค่ะ เขาขออะไรเราช่วยหมด เรื่องเอกสารต่างๆเราช่วยได้เราก็ช่วย จนแฟนเราสอบติด นส.ทหารบกค่ะ แล้วเราก็สอบติดมหาลัยแห่งหนึ่ง เราเรียนนิติศาสตร์นะคะ เราทั้งสองห่างกัน เพราะเขาก็ไปเรียนทางเดียวที่ติดต่อกันได้คือจดหมาย ตอนเขาไปเราไม่ได้ไปส่งเขา เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ยังไง อยู่หมวดไหน เหล่าไหนเราไม่รู้เลย เราพยามหา พยายามทุกวิถีทางจนได้รู้ช่องทางติดต่อ เป็นเดือน หลังจากนั่นเราเป็นคนเริ่มส่งจดหมายหาเขาก่อนค่ะ ส่งไปเรื่อยๆ เรายังรอเขานะคะ เราไม่มีเคยเลย พอหลังจากนั้น 2เดือนเศษ เราไม่ได้รับจดหมายจักเขาเลยค่ะ แล้วเขาก็ได้ลากลับบ้าน 15 วันค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราเปิดเทอมแล้ว แต่เราก็ได้เจอกันนะคะ เพราะเรากลับบ้านไปหาเขาอะ //คิดมันคิดถึงอะเนอะ// ทุกอย่างดีมาก แต่ก็มีน้อยใจที่ไม่ได้จดหมาย พอเขากลับไปเรียน เราก็เรียนแต่ยังส่งจดหมายไปเรื่อยๆ ส่งของบ้าง ยากันยุงบ้าง กางเกงในบ้าง ส่งปากกา ดินสอ ยางลบ. ส่งไปหมดค่ะ ดีที่กลับไปรอบนี้มีจดหมายส่งกลับมา -//-แอบดีใจ-//- เราก็ยังไม่มีใคร พอผ่านไปได้ลาอีกรอบ2ค่ะ. 15 วันเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ เค้ามีแหวนรุ่นให้ด้วยค่ะ เราก็รับใว้ ดีใจมากกกกก 555 ตัดภาพมา พอเขากลับไป #เลือกเหล่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม เขามีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เขาได้เล่นโทรศัพท์ เขาห่างจากเรา เขาหาเรื่องเรา เขาบอกว่าเราไม่เหมือนเดิม ทั้งๆที่เราเองก็พยายามจะยื้อจะรั้งเขาใว้ เราทะเลาะกันจากวันละนิด จนหนักขึ้นเรื่อยๆ เราเริ่มห่างกันตั้งแต่เดือน พ.ย. ตอนนั้นเรายังทักา โทรหา เราทำทุกอย่างเหมือนเดิม เราร้องให้ทุกวัน วันไหนที่ได้คุยกัน มันมีการทะเลาะ เขาฃอบว่าเราขี้น้อยใจ. เรานิสัยเหมือนเด็ก ก็ใช่สิเรารักเขา. สิ่งไหนที่เราเคยได้เราไม่ได้มันนิเนอะ. หลังจากที่เรา ทนแบบนี้มา 3เดือน จนถึงปีใหม่. เขาได้กลับบ้าน เราก็ได้กลับบ้าน. เราเปนฝ่ายไปหาเขาเองที่บ้าน เขาไม่ได้มาหาเราเลย เราคิดว่าทุกอย่างมันจะดี (พ่อกับแม่เขารับรู้ทุกอย่างไม่ดราม่าเรื่องนี้นะคด เพราะคบกันมานานค่ะ) ตอนอยู่ด้วยกันมันดีมากเลยค่ะ. พอเรากลับบ้าน พอห่างกันก็ทะเลาะกันอีก เปนวันปีใหม่ที่ดีนะสำหรับเรา แต่สำหรับเขาคงไม่ หลังจากปีใหม่นั้นเราไม่ได้เจอกันอีกเลยค่ะ เราทะเลาะกัน แรงขึ้น แรงขึ้น จนเราหลุดปากไปว่า ถ้า "เรามันเหมาะกับเธอ เธอออกไปจากชีวิตเราได้นะ. ออกไปเลยถ้ามันเหนื่อย ถ้ามันฝืน " แล้วเรากับเขาก็ไมาได้คุยกันตั้งแต่ ก.พ. จนถึง มี.ย. ค่ะ. สุดท้ายเราทั้งสองเลิกกัน เพราะเราเป็นคนบอกเลิก เขาไม่มีแม้คำพูดใดๆ ไม่มีแม้คำบอกลา ไม่ใีแม้คำขอบคุณ ไม่มีแม้คำขอโทษ เรามันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ เราไม่ได้มีคนอื่น เปนเพราะเราไม่เข้าใจกัน ทำไมมันถึงปรับไม่ได้ มีแต่เราที่เป็นฝ่ายพูด เราร้องให้ ร้องให้ทุกวัน ช่วงแรกๆเราง้อเขาค่ะ เราไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เรายอมเขา ยอมทุกอย่าง เขาลบรูปเราออกในวันที่เราบอกเลิก ในขณะที่ตอนนี้เรายังเก็บรูปเขาใว้อยู่ พอมาถึงวันที่เขาจบ สิ้นเดือน เมษายน 2561 เราทำของขวัญให้เขาส่งทางไปรษณีที่โรงเรียน.... ที่จริงเราทำใว้นานมาก เราไม่เคยคิดเลยว่าจะเลิกกัน สาเหตุที่เลิกเราไม่รู้เพราะว่าอะไร ในขณะที่เรายังรักกัน เราและเขาไม่มีใคร เราเสียใจในวันนั้นที่เราตัดสินใจแบบนั่นไป มาจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่มีใคร เรายังร้องให้ เรายังจมปลักกับเขาอยู่. เรารู้สึกว่าเราไม่ดีพอแม้กระทั่งได้ยินคำว่าโชคดีจากคนที่เรารักเลยหรือ? ทำไมเขาถึงใจร้ายขนาดนี้