สวัสดีครับเพื่อนๆพันทิป^^ ตามหัวข้อเลยครับ ผมอยากกระตือรือร้นกว่านี้ครับ เรื่องมีอยู่ว่า:
เเม่ผมเเต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงที่สวีเดนครับ. ละตอนนี้ผมอยู่ที่สวีเดนครับ ละไม่มีพื้นฐานภาษาสวีเดนเลยเเม้เเต่นิดเดียว เเถมมีทุนเดิมคือไม่เก่งอังกฤษอีก ผมอยู่นี้ได้สักพักใหญ่ๆเเล้ว พูดได้เเค่นิดหน่อยเพราะตัวเองขี้เกียจเเละคิดว่าสักวันคงพูดได้เอง เลยไม่ยอมตั้งใจเรียนหรือพูดภาษาสวีเดนเลย ผมใช้ชีวิตส่วนมากอยู่ในบ้าน ไม่ออกไปเจอผู้คน หรือพูดกับใครเลย ผมใช้เวลาทั้งวันหน้ามือถือ ผมทำเเบบนี้ทุกวัน...... เเต่มีเรื่องที่ทำให้ผมคิดว่าตัวเองควรตั้งใจสักที
คือ.. เเม่ผมเเต่งงานกับพ่อเลี้ยง เเล้วพ่อเลี้ยงเนี้ยอายุมากเเล้ว พ่อเลี้ยงผมมีโรคประจำตัวละร่างกายไม่เเข็งเเรง ยอมรับว่าเเรกๆที่มาเพราะตามเเม่ ละไม่ค่อยคิดว่าเขาเป็นพ่อเลย เเต่เมื่อคืนนี้เป็นวันที่ผมใช้ชีวิตน่าเบื่อเเบบเดิม ผมนั่งเล่นมือถือจนดึก อยู่ๆก็ได้ยินเสียง ตึ๊บ!!! เหมือนมีไรกระทบกับพื้นที่ห้องนอนพ่อกับเเม่ ผมก็ไม่ได้สนใจจนเเม่เรียก ผมวิ่งไปหาทันทีสิ่งที่พบคือพ่อเลี้ยงผม นอนหัวเเตกอยู่กับพื้นมีเลือดมากมาย ผมตกใจสุดๆ จากนั้นผมกับเเม่ก็ช่วยพ่อเลี้ยงลุกนั่งเเละทำเเผล จากนั้นเเม่ผมก็บอกผมว่าทั้งน้ำตาว่า"เจมส์ เองต้องตั้งใจเเล้วนะ เรามีกันอยู่เเค่นี้ ถ้าเเก(พ่อเลี้ยง)เป็นอะไรขึ้นมา เราจะทำยังไง
เราต้องกลับไทยนะ เเล้วเเม่จะเอาอะไรเลี้ยงดูเองละ จะให้เเม่ไปทำอะไร เเม่ก็เเก่เเล้ว จะต้องให้ขาย** ใช่ไหม มีโอกาศอยู่นี้เเล้ว พยายามกว่านี้เถอะเจมส์". ประโยคนั้น ทำผมจุกมาก (พิมไปน้ำตาคลอไปละจังหวะเน้~~) ผมเลยหันมามองตัวเอง... เห้ออ นั้นเเหละครับ!!! เหตุผลที่ผมต้องกระตือรือร้นเเล้ว. เเต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง เพื่อนๆช่วยบอกหน่อยครับ
ผมไม่อยากเป็นภาระพ่อเเละเเม่เเล้ว [ใครที่สอนสวีเดนได้ ผมจะหลังไมค์ทันที]
ควรเริ่มโตได้เเล้วว.
ควรทำอย่างไรให้ตัวเองกระตือรือร้นที่จะใช้ชีวิตที่ต่างประเทศดีครับ?
เเม่ผมเเต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงที่สวีเดนครับ. ละตอนนี้ผมอยู่ที่สวีเดนครับ ละไม่มีพื้นฐานภาษาสวีเดนเลยเเม้เเต่นิดเดียว เเถมมีทุนเดิมคือไม่เก่งอังกฤษอีก ผมอยู่นี้ได้สักพักใหญ่ๆเเล้ว พูดได้เเค่นิดหน่อยเพราะตัวเองขี้เกียจเเละคิดว่าสักวันคงพูดได้เอง เลยไม่ยอมตั้งใจเรียนหรือพูดภาษาสวีเดนเลย ผมใช้ชีวิตส่วนมากอยู่ในบ้าน ไม่ออกไปเจอผู้คน หรือพูดกับใครเลย ผมใช้เวลาทั้งวันหน้ามือถือ ผมทำเเบบนี้ทุกวัน...... เเต่มีเรื่องที่ทำให้ผมคิดว่าตัวเองควรตั้งใจสักที
คือ.. เเม่ผมเเต่งงานกับพ่อเลี้ยง เเล้วพ่อเลี้ยงเนี้ยอายุมากเเล้ว พ่อเลี้ยงผมมีโรคประจำตัวละร่างกายไม่เเข็งเเรง ยอมรับว่าเเรกๆที่มาเพราะตามเเม่ ละไม่ค่อยคิดว่าเขาเป็นพ่อเลย เเต่เมื่อคืนนี้เป็นวันที่ผมใช้ชีวิตน่าเบื่อเเบบเดิม ผมนั่งเล่นมือถือจนดึก อยู่ๆก็ได้ยินเสียง ตึ๊บ!!! เหมือนมีไรกระทบกับพื้นที่ห้องนอนพ่อกับเเม่ ผมก็ไม่ได้สนใจจนเเม่เรียก ผมวิ่งไปหาทันทีสิ่งที่พบคือพ่อเลี้ยงผม นอนหัวเเตกอยู่กับพื้นมีเลือดมากมาย ผมตกใจสุดๆ จากนั้นผมกับเเม่ก็ช่วยพ่อเลี้ยงลุกนั่งเเละทำเเผล จากนั้นเเม่ผมก็บอกผมว่าทั้งน้ำตาว่า"เจมส์ เองต้องตั้งใจเเล้วนะ เรามีกันอยู่เเค่นี้ ถ้าเเก(พ่อเลี้ยง)เป็นอะไรขึ้นมา เราจะทำยังไง
เราต้องกลับไทยนะ เเล้วเเม่จะเอาอะไรเลี้ยงดูเองละ จะให้เเม่ไปทำอะไร เเม่ก็เเก่เเล้ว จะต้องให้ขาย** ใช่ไหม มีโอกาศอยู่นี้เเล้ว พยายามกว่านี้เถอะเจมส์". ประโยคนั้น ทำผมจุกมาก (พิมไปน้ำตาคลอไปละจังหวะเน้~~) ผมเลยหันมามองตัวเอง... เห้ออ นั้นเเหละครับ!!! เหตุผลที่ผมต้องกระตือรือร้นเเล้ว. เเต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง เพื่อนๆช่วยบอกหน่อยครับ
ผมไม่อยากเป็นภาระพ่อเเละเเม่เเล้ว [ใครที่สอนสวีเดนได้ ผมจะหลังไมค์ทันที]
ควรเริ่มโตได้เเล้วว.