ผมเป็นผู้ชายที่ชอบร้องไห้เหมือนเป็นคนอ่อนแอ มาตั้งแต่เด็กแล้วควรจะแก้ยังไงดีครับ ;-; ?

ตอนเด็กๆผมเป็นคนที่ดื้อมาก(คิดว่านะ) ที่จำได้คือผมมักจะทำผิดหรือไม่ฟังสนแต่เล่น และก็จะถูกผู้ใหญ่ทำโทษด้วยการทุบตี บางทีก็จนไม้หัก และคำพูดที่ไม่เคยลืมคือ ถ้าดิ้นตรงใหนก็จะตีตรงนั้น และด้วยความเป็นเด็กและมันเจ็บผมก็ถูกตีจนเลือดออกและก็ช้ำทั้งตัว ผมเลยเป็นคนที่กลัวคนในครอบครัวตัวเองมากและมันก็ ส่งผลถึงจิตใจผม พูดไม่ถูกว่าส่งผลขนาดใหน ถึงขั้นที่ว่าทะเลาะกับเพื่อนตอนเด็กๆเรื่องล้อชื่อพ่อแม่ ผมก็ร้องไห้ใหญ่เลย ขี้ร้องไห้จนเป็นฉายาติดตัวถึงจะเป็นฉายาก็เถอะครับ เวลาเพื่อนเรียกว่าไอ่ขี้แย อยู่ดีๆมันก็กินใจและก็หงุดหงิดประเด็นคือน้ำตาก็ไหลออกมา ตอนประมาณ ป2(มั้ง)ผมทะเลาะกับเพื่อนคนนึงหนักมากๆตอนนั้นผม กลั้นน้ำตาสุดๆจนเพื่อนยื่นหน้าเข้ามาแล้วบอกว่า"ไอ้ขี้ร้องไห้แน่จริงก็ต่อยดิ" ทันทีที่ได้ยืนผมก็ยื่นมือไปต่อยและก็ร้องไห้ออกมา และก็ต่อยกันไปๆมาๆจนครูมาห้าม ผ่านมาไม่กี่ปีผมก็กลายเป็นเด็กติดเกม ซึ่งคนในบ้านผมรู้เข้าว่าหลังเลิกเรียนผมชอบหนีไปร้านเกม ตอนนั้นยัง ป3 แรงจูงใจมันมาจากการเรียนคอมครับ ร้านเกมห่างจากบ้านประมาณ 3 กิโล ตอนนั้นบ้านไม่มีจักรยานเลิกเรียน 3.30 วิ่งไปร้านเกม ประมาณ 20 กว่านาที เล่น 1 ชั่วโมงทุกวัน กลับมาถึงบ้าน 6 โมง ซึ่งคนในบ้านไม่พอใจมาก พอผมกลับมาถึงบ้านก็โดนแบบตอนเด็กๆนั่นแหละครับร้องไห้หนักมาก แต่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน คือว่าไม่ได้ไปนานๆแแล้วมันอยู่ไม่ได้อ่ะครับและก็โดนเรื่อยๆโดนจนนับไม่ได้ว่ากี่ครั้งและแน่นอนว่าก็ยังไม่หยุด จนวันนึงผมคิดกับตัวเองว่าผมจะเกิดมาทำไมทั้งๆที่ต่อให้ไม่มีผมมันก็ไม่มีอะไรให้ลำบากใจ ทั้งๆที่ผมหายไป จะทำให้คนอื่นสบายใจขึ้น เลยทำให้ผมตัดสินใจเดินออกจากบ้านไปเรื่อยๆตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ใหนที่รู้ในใจตัวเองคือถ้าผมต้องเจอกับอันตรายผมก็เลือกที่จะตายตรงนั้นเลยดีกว่า ผมเดินจนค่ำและก็ไกลมากจากบ้าน จึงทำให้คนในบ้านออกตามหาผม ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเริ่มหาตั้งแต่ตอนใหน สุดท้ายเขาก็ขับรถยนผ่านมาเจอผม ผมก้าวขาวิ่งหนีไม่ออกผมกลัวมากเลยถูกพาขึ้นไปบนรถและตอนนั้นผมคิดว่า มีคนออกมาตามหาขนาดนี้เพราะเป็นห่วงผมหรอ แต่พอถึงบ้านพ่อเลี้ยงผมถือไม้ยาวมากๆตอนนั้นผมไม่ใหวละจริงๆผมยอมทุกอย่างยืนนิ่งๆให้พ่อเลี้ยงตีจนไม้หักเลือดอาบหลัง หลังจากนั้นน้าก็เข้ามาห้ามแล้วพาไปล้างแผล เป็นวันที่ผมเสียใจสุดๆซึ่งมันไม่ได้จบแค่นั้น ไม่เข้าใจทำไมเวลาแม่ไปกินเหล้าที่ใหนก็มักจะเอาเรื่องผมไปเล่าและเพื่อนผมก็รู้เรื่องแล้วเอามาเล่าต่อๆกันในโรงเรียนจนผม กลายเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวทั้งๆที่ผมอยากมีเพื่อนเยอะๆแบบคนอื่น แต่ก็ไม่ได้แย่เท่าใหร่เพราะผมเป็นคนที่เรียนเก่งมากๆ ผมเป็นที่ 1 ของห้องและได้เกรด 4 ตลอด แต่เกรดเยอะแค่ใหนหรือเป็นที่เท่าใหร่คนในบ้านผมก็ไม่ได้เห็นผมพิเศษขึ้นหรืออย่างใด ผมมักจะอิจฉาพวกที่เอาเกรดไปขอของขวัญจากพ่อแม่ พอผมอยู่ ป5 แต่ก็รู้สึกว่าเริ่มดีขึ้นมาเรื่อยๆ และของขวัญถึงจะไม่ใช่ชิ้นแรกแต่เป็นชิ้นที่ผมอยากได้มากคือคอมพิวเตอร์(จริงๆออกนอกเรื่องมาเยอะมากแต่เพราะอยากระบายอ่ะนะ) และแล้วก็ขึ้น ม1 ผมเป็นเด็กจากบ้านนอกคนเดียวที่ได้มาเรียนในเมืองเพราะครูเขาแนะนำพ่อแม่ผมมาให้มาเรียน ร.ร.เอกชน ผ่านไปได้ไม่กี่วันก็มีคนไม่ชอบขี้หน้าผมและเข้ามาหาเรื่อง ด้วยความที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมขี้ร้องไห้เลยกลั้นเอาไว้ แต่พอโดนผลักน้ำตาก็ไหลออกมา เลยโดนล้ออีกจนได้แต่ด้วยความที่เป็นวัยที่โตๆกันมาหน่อยเลย ไม่มีใครจะมาล้ออะไร และก็มีแต่คนเล่ากันว่าอย่าไปมีเรื่องกับคนขี้แยเลย ถึงจะจี้ดๆในใจแต่ผมก็ทน และผมก็มีแฟนคนแรก ผมดีใจมากที่มีแฟนผมรักเขามาก แต่ผมไม่รู้อะไรเลยก่อนที่เขาจะมาเป็นแฟนผม ซึ่งแฟนเก่าเขาที่เป็นรุ่นพี่ห่างจากผมหนึ่งปียังตื้อแฟนผมไม่หยุดจึงทำให้วันหนึ่ง ผมถูกรุ่นพี่คนนึงเข้ามาหาตอนอยู่นอกห้องเรียนว่ามีเรื่องจะคุยด้วย และก็โดนพาไปหารุ่นพี่ที่ยังไม่จบกับแฟนผมเลยทำให้พี่เขาต่อยผมและผมก็ร้องไห้และไม่โต้กลับแม้แต่ครั้งเดียว ผมโดนไปประมาณ 7 หมัดและโดนถีบนิดหน่อย เขาก็หยุดและบอกให้ผมอย่ายุ่งกับแฟนผมอีก แต่ผมก็ไม่เลิกยุ่งเพราะแฟนผมเรียนอยู่ห้องเดียวกับผม แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งจริงๆแล้วมันมีเรื่องที่ผมคิดไม่ถึงมาก่อนว่าแฟนผมกำลังแอบคุยกันทุกวันกับพี่คนนั้นอยู่ผ่านโทรศัพท์โดนเขาเมมเบอร์ไว้ว่าพี่ชาย ผมก็สงสัยว่าทำไมถึงคุยกับพี่ชายทุกวันเลยแอบเอาเบอร์นั้นไปโทรดูปรากฏว่า พอถามๆชื่อไปก็รู้เลยว่าเป็นแฟนเก่าของแฟนผม ผมเสียใจมากและลงเอยกับการร้องไห้ และผมก็ถามแฟนไปว่าทำไมถึงยังคุยกันทั้งๆที่ตอนนี้มีผม เขาบอกว่าเขายังคิดถึงผมเจ็บมากกก แต่ก็ผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้ และผมก็เสียครั้งแรกให้แฟนผม (ทำไมผมถึงเสียหรอ555 เพราะว่าแฟนผมเสียให้กับรุ่นพี่คนนั้นแล้วไง ) พอรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของแฟนผมผมก็เริ่มระแวงคบกันได้ 1 ปี จนสิ่งที่ระแวงเป็นจริง มีเพื่อนในห้องผมคนนึงเขาเป็นเด็กที่พึ่งย้ายมาใหม่และชอบแฟนผมไม่ได้มั่ว เพราะแฟนผมกับเขาดูเหมือนกำลังมีใจให้กันยังไงยังงั้น พักหลังๆแฟนผมเริ่มเที่ยวโดยที่ไม่บอกผมแล้วมีคนมาฟ้องซึ้งแบบเดิมเลย(ร้องไห้)หลายครั้งจนผมไม่ไหวและบอกเลิกไป ผ่านไปอาทิตเดียวก็มีคนมาบอกว่า 2คนนั้นนอนด้วยกันเรียบร้อยเพราะ ที่เพื่อนผมรู้คือเขาไปกินเหล้าด้วยกันและ 2 คนนั้นก็เข้าไปก่อนแล้วก็ล้อคห้องไว้ แต่ไม่รู้ทำไมขนาดเลิกไปแล้วผมยังร้องไห้ออกมาแถมเพื่อนก็อยู่ด้วยอีก หลังจากผมโสดก็มีคนมาจีบและผมก็เป็นแฟนด้วยแต่ด้วยเรื่องที่ว่าผมพึ่งเลิกกับแฟนเก่าเลยกลัวว่าจะโดนเล่ากันเลยไม่กล้าบอกใครว่าคบกันจนผ่านไป 2 อาทิตผมก็โดนบอกเลิก แต่ผมกลับร้องไห้ให้กับคนที่คบกันไม่ถึงเดือน และมีคนมาจีบอีกละและก็คบอีกแต่คุยกันผ่านเฟสและไม่เคยเห็นหน้าเลย คบได้แค่ 1 อาทิตผมก็ถูกบล็อคและเขาก็หายไปส่วนผมอ่ะ(ร้องไห้สิคับรอไร) แล้วก็สมัครเฟสไปส่องดูก็เห็นเขาขึ้นสถานะกับแฟนเก่าเจ็บกว่าเดิมอีก แต่ก็ไม่เคยจำ ขึ้นมาปวช มีคนมาจีบก็คบอีกแต่ผมไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว เลยทำให้ผมทำพลาดอย่างมากคือผมไม่ค่อยสนใจแฟนและกลายเป็นว่าผมทำเขาร้องไห้ทุกวันและไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ง้อไม่เป็นหรือเขาไม่ยอมหายกันแน่ สุดท้ายก็เลิกกันแล้วกลายเป็นคนที่ร้องไห้คือผม และเขาก็พยายามมาขอคืนดีผมแต่ผมไม่อยากให้เขาต้องเจ็บใจที่มีผมอีกแล้วเลยปฎิเสธไป หลังจากนั้นเขาก็หันมาจีบเพื่อนสนิทผม และผมก็ไม่คิดมากละเพราะเคยเจอมาแล้ว ผมก็บอกเพื่อนไปว่าถ้าชอบก็คบเลย เขาก็คบกันมีความสุขดี แต่ถึงจะผ่านมานานแต่ผมก็ยังขี้ร้องไห้อยู่ดี ผมทะเลาะกับแม่เรื่องที่ผมนอนดึกเกินไปผมก็ร้องไห้ ผมไม่รู้จะทำไงแล้วจริงๆ คนที่อ่านมาถึงตรงนี้จะไม่น่ามี แต่ที่มาโพสในนี้ก็เพราะต้องการที่ระบาย ไม่รู้ทำไมแค่ระบายในใจก็พอแล้ว แต่ก็อยากได้คำปรึกษา เหมือนมาทำคนอื่นเสียเวลายังไงไม่รู้ เอาเป็นว่าอยากระบายแล้วอยากให้คนอื่นรู้ทำไมไม่รู้ทั้งๆที่คนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ นี่แหละเหตุผลว่าสร้างกระทู้ทำไม ;-; อยากเป็นคนที่ไม่ต้องเสียน้ำตาให้กับอะไรง่ายๆอ่ะคับ ไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าเรามีน้ำตาเป็นใหญ่ ไม่อยากให้ใครมาสงสารเวลาร้องไห้หรือไม่ร้องไห้ง่ายๆได้ก็คงดี