สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียนคนหนึ่งที่กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.6 ผมมาจากครอบครัวที่มีฐานะพอสมควร แม่ผมค่อนข้างที่จะขี้บ่นมาก ซึ่งผมก็ยังพอรับได้
แต่มาในช่วงเร็วๆนี้มันเริ่มที่จะเกิดปัญหาที่ทำให้ผมเป็นอาการโรคซึมเศร้าขึ้นมา
-ปัญหาแรก
เรื่องเป็นอยู่ว่า ผมนั้นเป็นเด็กที่เรียนค่อนข้างดีในโรงเรียนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง ไม่เคยมีปัญหากับใคร ไม่ดื่มเหล้า หรือสูบบุหรี่ อยู่แต่บ้าน ไม่เคยออกไปเที่ยวกับเพื่อนด้วยซ้ำ ผมแทบไม่มีสังคมในโรงเรียนหรือหมู่เพื่อนเพราะแม่ผม(กึ่ง)บังคับให้ผมอยู่บ้านตลอด โดนที่กำหนดหน้าที่ในบ้านที่ให้ผมทำ เช่นล้างจาน เอาขยะไปทิ้ง ซักผ้า พับผ้า ดูดฝุ่นทั้งบ้าน ซึ่งถ้าผมไม่ได้ทำไม่ว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สัปดาห์นั้นผมก็จะไม่ได้เงินไปโรงเรียนไม่ว่าผมจะมีเหตุผมว่าผมกลับดึกเพราะทำงานหรือไปเรียนพิเศษ(เรียนเพื่อจะสอบเข้าวิศวะซึ่งผมเรียนเยอะมากจึงกลับบ้านช้าเป็นธรรมดา) จึงทำให้ผมไม่มีเงินเลย
-ปัญหาที่สอง
ตอนนี้ครอบครัวผมหันมากินมังสวิรัติ(ด้วยเหตุผลทางสุขภาพของน้องชาย) ซึ่งตัวผมเองนั้นก็ไม่ได้กินด้วยในบางครั้งผมเองจึงจะออกไปนอกบ้านเพื่อหาอะไรกินที่เป็นอาหารปกติ ซึ่งผมก็ไก้บอกค่อนข้างเคลียร์แล้วว่าไม่ต้องทำหรือซื้ออาหารมังสวิรัติมาเผื่อผม เพราะผมนั้นไม่ชอบกิน บางครั้งผมก็นึกถึงเรื่องมารยาทโดยการที่ซื้อเข้ามากิน(อาหารสำเร็จรูป) เพราะว่าถ้าผมซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเองมันจะมากเกินกว่าที่ผมจะกินคนเดียวหมด ซึ่งอาหารที่ผมซื้อเข้ามาก็ไม่ได้มีราคาที่สูงมากขนาดนั้น(สามสิบถึงหกสิบบาท) แม่ของผมก็จะเริ่มบ่นผมทุกวันว่า "ซื้ออาหารนอกบ้านอยู่นั่นแหละ เปลืองตัง" ผมก็ไม่รุ้จะว่ายังไง ผมก็พยายามกินอาหารมังสวิรัติบ้างเผื่อเค้าจะเลิกบ่นผม แต่ทุกๆครั้งที่ผมกินอาหารที่ผมซื้อเข้ามาทุกวันนี้ เขาก็จะพูดว่า "ถ้ายังจะกินเนื้อสัตว์อยู่ ก็ไปฆ่ามากินเองสิ" ซึ่งผมเองก็ไม่เข้าใจว่ามันมหายความว่าอย่างไร และจะให้ผมทำยังไง ผมต้องกินอาหารที่ผมไม่ชอบทุกวัน และยังโดนด่าทุกวันอีกด้วย
-ปัญหาที่สาม
เรื่องงานบ้านที่ผมกล่าวไปในปัญหาแรก ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ทำเพราะผมกำลังวุ่นวายกับการอ่านหนังสือและเรียนพิเศษเตรียมสอบ TCAS บางครั้งบ้านก็สกปรกไปบ้างเล็กน้อย แต่งานที่ผมยังทำอยู่ทุกวันคือล้างจาน เช็ดโต๊ะ ทิ้งขยะ และปิดบ้านในตอนกลางคืน(นี่คือสิ่งที่ผมทำได้และไม่ไปเบียดเบียนเวลาที่ผมใช้ในการเรียน) แม่ผมก็เริ่มทำการบ่นผมเช่นวันนี้ "ถ้ายังไม่ทำงานบ้านช่วย ก็ไม่ต้องอยู่บ้านหลังนี้ จะได้ขายบ้านทิ้งๆไปแล้วไปอยู่คอนโด หรือไม่ก็ออกจากบ้านไปเลย" ซึ่งก็ทำให้ผมไม่เข้าใจและเสียใจในบางอย่างที่เขาพูดออกมา
-ปัญหาที่สี่
ผมเป็นคนที่ชื่นชอบในการเรียนฟิสิกส์มากๆครับ และยังชอบในการทำอะไรต่างๆเช่นการออกแบบต่างๆ แต่มาช่วงๆนี้ คุณแม่ผมก็เริ่มอีกแล้วว่า "ทำไมไม่เป็นหมอหล่ะ แม่แก่ไปใครจะดูแล" หรือ "ไม่มีใครเป็นหมอก็เงี้ย คงป่วยตาย" หรือยิ่งไปกว่านั้น "คนอื่นเค้ายังสอบหมอได้เลย ทำไมจะสอบไม่ได้ ไม่มีสมองแบบคนอื่นเขาหรือยังไง?" ทำให้ผมนั้นเสียใจมาก ผมไม่คิดว่าคนเป็นแม่จะต้องพูดขนาดนั้นกับผม ผมควรจะทำไงครับ เรียนวิศวะ หรือ เรียนหมอตามที่เค้าอยากให้ผมเป็น
-ปัญหาที่ห้า
เรื่องเกี่ยวกับที่เขาเปรียบเทียบในสมัยของคุณแม่ผมที่เขาไม่มีเงิน คุณยายไม่มีเงินให้ตั้งแต่ 13 ขวบเลยต้องหางานทำเงินเองตั้งแต่ตอนนั้น ซึ่งผมเองก็เข้าใจ แต่เขาชอบเปรียบเทียบกับผมว่า "ตอนนั้นแม่ไม่มีเงินซักบาทต้องพยายามทุกอย่างเพื่อที่จะมีชีวิตรอด แต่เนี่ยแกไม่เห็นต้องพยายามอะไรเลย ทำไมเป็นแบบคนอื่นเขาไม่ได้ห้ะ เป็นหมอให้ไม่ได้เหรอ เงินก็มีให้ยังต้องพยายามอะไรอีก" ผมนั้นไม่รู้ว่าจะตอบไปยังไงอ่ะครับ ผมสับสนกับชีวิตมากๆเลยครับ
จริงๆแล้วตอนนี้ผมมีปัญหาอีกเยอะเลยครับ แต่มันอธิบายไม่หมด
บางที่ผมก็มีคิดว่าจะฆ่าตัวตายเหมือนกันครับ แต่ก็เป็นแค่ความคิด ผมไม่รู้ว่ามันอันตรายมั้ย อยากได้คำปรึกษาอ่ะครับ โทรไปสายด่วนสุขภาพจิตเค้าก็ได้แต่ฟังเราอ่ะครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี ผมตันไปหมดแล้ว ผมยังไม่อยากเป็นโรดซึมเศร้า แล้วก็ยังไม่อยากให้ครอบครัวมีปัญหาแบบนี้ มันไม่มีความสุขเลยครับ
ช่วยด้วยครับ ผมกำลังมีปัญหาในครอบครับ ช่วยอ่านด้วยครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
แต่มาในช่วงเร็วๆนี้มันเริ่มที่จะเกิดปัญหาที่ทำให้ผมเป็นอาการโรคซึมเศร้าขึ้นมา
-ปัญหาแรก
เรื่องเป็นอยู่ว่า ผมนั้นเป็นเด็กที่เรียนค่อนข้างดีในโรงเรียนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง ไม่เคยมีปัญหากับใคร ไม่ดื่มเหล้า หรือสูบบุหรี่ อยู่แต่บ้าน ไม่เคยออกไปเที่ยวกับเพื่อนด้วยซ้ำ ผมแทบไม่มีสังคมในโรงเรียนหรือหมู่เพื่อนเพราะแม่ผม(กึ่ง)บังคับให้ผมอยู่บ้านตลอด โดนที่กำหนดหน้าที่ในบ้านที่ให้ผมทำ เช่นล้างจาน เอาขยะไปทิ้ง ซักผ้า พับผ้า ดูดฝุ่นทั้งบ้าน ซึ่งถ้าผมไม่ได้ทำไม่ว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สัปดาห์นั้นผมก็จะไม่ได้เงินไปโรงเรียนไม่ว่าผมจะมีเหตุผมว่าผมกลับดึกเพราะทำงานหรือไปเรียนพิเศษ(เรียนเพื่อจะสอบเข้าวิศวะซึ่งผมเรียนเยอะมากจึงกลับบ้านช้าเป็นธรรมดา) จึงทำให้ผมไม่มีเงินเลย
-ปัญหาที่สอง
ตอนนี้ครอบครัวผมหันมากินมังสวิรัติ(ด้วยเหตุผลทางสุขภาพของน้องชาย) ซึ่งตัวผมเองนั้นก็ไม่ได้กินด้วยในบางครั้งผมเองจึงจะออกไปนอกบ้านเพื่อหาอะไรกินที่เป็นอาหารปกติ ซึ่งผมก็ไก้บอกค่อนข้างเคลียร์แล้วว่าไม่ต้องทำหรือซื้ออาหารมังสวิรัติมาเผื่อผม เพราะผมนั้นไม่ชอบกิน บางครั้งผมก็นึกถึงเรื่องมารยาทโดยการที่ซื้อเข้ามากิน(อาหารสำเร็จรูป) เพราะว่าถ้าผมซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเองมันจะมากเกินกว่าที่ผมจะกินคนเดียวหมด ซึ่งอาหารที่ผมซื้อเข้ามาก็ไม่ได้มีราคาที่สูงมากขนาดนั้น(สามสิบถึงหกสิบบาท) แม่ของผมก็จะเริ่มบ่นผมทุกวันว่า "ซื้ออาหารนอกบ้านอยู่นั่นแหละ เปลืองตัง" ผมก็ไม่รุ้จะว่ายังไง ผมก็พยายามกินอาหารมังสวิรัติบ้างเผื่อเค้าจะเลิกบ่นผม แต่ทุกๆครั้งที่ผมกินอาหารที่ผมซื้อเข้ามาทุกวันนี้ เขาก็จะพูดว่า "ถ้ายังจะกินเนื้อสัตว์อยู่ ก็ไปฆ่ามากินเองสิ" ซึ่งผมเองก็ไม่เข้าใจว่ามันมหายความว่าอย่างไร และจะให้ผมทำยังไง ผมต้องกินอาหารที่ผมไม่ชอบทุกวัน และยังโดนด่าทุกวันอีกด้วย
-ปัญหาที่สาม
เรื่องงานบ้านที่ผมกล่าวไปในปัญหาแรก ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ทำเพราะผมกำลังวุ่นวายกับการอ่านหนังสือและเรียนพิเศษเตรียมสอบ TCAS บางครั้งบ้านก็สกปรกไปบ้างเล็กน้อย แต่งานที่ผมยังทำอยู่ทุกวันคือล้างจาน เช็ดโต๊ะ ทิ้งขยะ และปิดบ้านในตอนกลางคืน(นี่คือสิ่งที่ผมทำได้และไม่ไปเบียดเบียนเวลาที่ผมใช้ในการเรียน) แม่ผมก็เริ่มทำการบ่นผมเช่นวันนี้ "ถ้ายังไม่ทำงานบ้านช่วย ก็ไม่ต้องอยู่บ้านหลังนี้ จะได้ขายบ้านทิ้งๆไปแล้วไปอยู่คอนโด หรือไม่ก็ออกจากบ้านไปเลย" ซึ่งก็ทำให้ผมไม่เข้าใจและเสียใจในบางอย่างที่เขาพูดออกมา
-ปัญหาที่สี่
ผมเป็นคนที่ชื่นชอบในการเรียนฟิสิกส์มากๆครับ และยังชอบในการทำอะไรต่างๆเช่นการออกแบบต่างๆ แต่มาช่วงๆนี้ คุณแม่ผมก็เริ่มอีกแล้วว่า "ทำไมไม่เป็นหมอหล่ะ แม่แก่ไปใครจะดูแล" หรือ "ไม่มีใครเป็นหมอก็เงี้ย คงป่วยตาย" หรือยิ่งไปกว่านั้น "คนอื่นเค้ายังสอบหมอได้เลย ทำไมจะสอบไม่ได้ ไม่มีสมองแบบคนอื่นเขาหรือยังไง?" ทำให้ผมนั้นเสียใจมาก ผมไม่คิดว่าคนเป็นแม่จะต้องพูดขนาดนั้นกับผม ผมควรจะทำไงครับ เรียนวิศวะ หรือ เรียนหมอตามที่เค้าอยากให้ผมเป็น
-ปัญหาที่ห้า
เรื่องเกี่ยวกับที่เขาเปรียบเทียบในสมัยของคุณแม่ผมที่เขาไม่มีเงิน คุณยายไม่มีเงินให้ตั้งแต่ 13 ขวบเลยต้องหางานทำเงินเองตั้งแต่ตอนนั้น ซึ่งผมเองก็เข้าใจ แต่เขาชอบเปรียบเทียบกับผมว่า "ตอนนั้นแม่ไม่มีเงินซักบาทต้องพยายามทุกอย่างเพื่อที่จะมีชีวิตรอด แต่เนี่ยแกไม่เห็นต้องพยายามอะไรเลย ทำไมเป็นแบบคนอื่นเขาไม่ได้ห้ะ เป็นหมอให้ไม่ได้เหรอ เงินก็มีให้ยังต้องพยายามอะไรอีก" ผมนั้นไม่รู้ว่าจะตอบไปยังไงอ่ะครับ ผมสับสนกับชีวิตมากๆเลยครับ
จริงๆแล้วตอนนี้ผมมีปัญหาอีกเยอะเลยครับ แต่มันอธิบายไม่หมด
บางที่ผมก็มีคิดว่าจะฆ่าตัวตายเหมือนกันครับ แต่ก็เป็นแค่ความคิด ผมไม่รู้ว่ามันอันตรายมั้ย อยากได้คำปรึกษาอ่ะครับ โทรไปสายด่วนสุขภาพจิตเค้าก็ได้แต่ฟังเราอ่ะครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี ผมตันไปหมดแล้ว ผมยังไม่อยากเป็นโรดซึมเศร้า แล้วก็ยังไม่อยากให้ครอบครัวมีปัญหาแบบนี้ มันไม่มีความสุขเลยครับ