ก๊อก ก๊อก
บอมม์เปิดประตูให้ลอตเต้ที่มาถึงห้องของตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งที่เพิ่งส่งแชทมาบอกว่าจะลงมาหา
"เป็นไงบ้างเปิดเรียนวันแรก" ลอตเต้เริ่มเปิดคำถามทันที
"แน่ใจหรอว่าอยากรู้เรื่องนี้" บอมม์พูดอย่างรู้ทันอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างแล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเพราะถูกรู้ทันความคิด
"งั้นถามตรงๆ เลยละกัน ตอนนี้คิดยังไงกับมอคค่า"
คำถามของลอตเต้ทำเอาคนถูกถามนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบช้าๆ ด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
"ก็...เป็นเพื่อนกันไง"
"แค่เพื่อน" ลอตเต้ถามซ้ำเพราะรู้ดีว่าจริงๆ แล้วในใจเพื่อนสนิทของตนเองคิดอย่างไร
มีเพียงความเงียบแทนคำตอบแต่ถึงอย่างนั้นลอตเต้ก็พอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง
"ไม่ต้องตอบก็ได้นะ"
"ตอนนี้...สำหรับกูคิดได้แค่เพื่อนมันก็ดีแค่ไหนแล้ว" น้ำเสียงเศร้าๆ ตอบออกมา
"ก็แค่หลอกตัวเองให้คิดว่าเป็นแค่เพื่อน ลองถามใจตัวเองดูว่าความจริงแล้วคิดกับมอคค่ายังไง"
"ถ้ากูคิดไปมากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วสุดท้ายมันจบลงเหมือนเดิม คนที่ต้องทนเจ็บ ต้องทนดูคนที่ตัวเองชอบอยู่ใกล้ๆ แต่เหมือนห่างกันแสนไกล กูคงทนไม่ได้ กูไม่อยากกลับไปเจอเรื่องราวแบบเดิม"
"แต่ครั้งนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม ก็ได้นะ กูแค่อยากให้ฟังแต่เสียงหัวใจตัวเองแล้วทำตามใจตัวเองดูบ้างตอนนี้ไม่มีคำพูดของใครๆ ให้ต้องสนใจแล้ว ไม่มีเสียงนกเสียงกา ไม่มีเสียงของพวกหลังห้องคอยซุบซิบนินทาลองคิดดูดีๆ นะโอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆ"
"กูคงจะกลัวตัวเองเจ็บซ้ำอีกครั้งความคิดเลยสวนทางกับหัวใจ"
"จะกลัวอะไรครับจะเจ็บอีกกี่ครั้งก็มีกูนี่ไงที่คอยปลอบ"
"เพื่อนที่แสนดี" บอมม์พูดติดตลก
"ดีกว่านี้ก็เทวดาแล้วล่ะครับ" ลอตเต้ทำเสียงเข้มรับคำพูดของเพื่อนก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมา
ลอตเต้กลับห้องของตัวเองไปแล้วเหลือเพียงบอมม์ที่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงมองเพดานเลื่อนลอยใช้ความคิด
'นานแค่ไหนแล้วนะที่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความผิดหวังที่ก่อตัวเป็นกำแพงหนาขึ้นทุกวัน'
เสียงความคิดดังสลับไปมากับเสียงคำพูดของลอตเต้ราวเพิ่งพูดให้ได้ยินทั้งที่ผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงความคิดวนเวียนซ้ำไปมาจนเผลอหลับไป
* * * * *
ปึ๊ก
สวิตซ์ไฟเปิดขึ้นอีกครั้งร่างกายที่นอนไม่หลับดันตัวขึ้นพิงกับหัวเตียงนิ้วมือเสยผมปรกหน้าผากขึ้นไปกองรวมกันไม่เป็นทรง นิ้วมือเลื่อนหน้าจอมือถือไปมาอยู่อย่างนั้นผ่านสายตาเหม่อลอย
'บอมม์น่ะทุกวันนี้มันยังไม่เปลี่ยนใจไปจากคนที่ตัวเองชอบตั้งแต่สมัย ม.ต้นเลยนะ'
คำพูดของลอตเต้ยังดังชัดเจน แม้จะรู้ชัดว่าคำพูดนั้นต้องการส่งถึงตัวเองโดยตรงแต่เสียงของความคิดอีกส่วนก็ยังคงดังขึ้นมาขัดแย้ง
'ตอนนี้บอมม์จะยังคิดเหมือนเดิมมั้ยนะ หรือคนที่ลอตเต้พูดถึงอาจจะไม่ใช่เรา'
ภาพของบอมม์ที่กำหมัดแน่นชกเพื่อนร่วมห้องไปในวันนั้น ภาพของบอมม์ที่เริ่มทำตัวห่างเหินเหมือนคนไม่รู้จักกันทั้งที่ตนพยายามหาช่องว่างเพื่อแทรกตัวเข้าไปแต่กลับเหมือนมีกำแพงบางอย่างสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างกัน
แม้กระทั่งวันสุดท้ายของภาคเรียนกระดาษอวยพรแผ่นเล็กๆ แผ่นเดียวยังกลายเป็นลอตเต้ที่เอามาให้ ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปจากเดิมทำให้กลายเป็นความไม่มั่นใจที่ทำให้มอคค่าไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกตัวเองมากจนเกินไปเพราะความสัมพันธ์ที่ผ่านมาในสมัยมัธยมเองก็เป็นเพียงความก้ำกึ่งที่แสดงไม่ชัดเจนระหว่างคำว่าเพื่อนกับคนรัก
เพียงเพราะว่าต่างคนต่างไม่พูดอะไรที่ชัดเจน
หากตอนนี้มีคนหนึ่งอยากจะทำมันให้ชัดเจนกว่าที่เคยเป็น มอคค่าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายจะยังคิดเหมือนกันอยู่บ้างมั้ย เพราะการได้เจอกันในรั้วมหาวิทยาลัยครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจของมอคค่า
และครั้งนี้เขาจะต้องทำให้ความสัมพันธ์มันกลับมาชัดเจนมากกว่าเก่า
มอคค่านอนจมอยู่กับความคิดมากมายของตัวเองจนเผลอหลับไป
My Roommate The series : Friend 08
บอมม์เปิดประตูให้ลอตเต้ที่มาถึงห้องของตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งที่เพิ่งส่งแชทมาบอกว่าจะลงมาหา
"เป็นไงบ้างเปิดเรียนวันแรก" ลอตเต้เริ่มเปิดคำถามทันที
"แน่ใจหรอว่าอยากรู้เรื่องนี้" บอมม์พูดอย่างรู้ทันอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างแล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเพราะถูกรู้ทันความคิด
"งั้นถามตรงๆ เลยละกัน ตอนนี้คิดยังไงกับมอคค่า"
คำถามของลอตเต้ทำเอาคนถูกถามนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบช้าๆ ด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
"ก็...เป็นเพื่อนกันไง"
"แค่เพื่อน" ลอตเต้ถามซ้ำเพราะรู้ดีว่าจริงๆ แล้วในใจเพื่อนสนิทของตนเองคิดอย่างไร
มีเพียงความเงียบแทนคำตอบแต่ถึงอย่างนั้นลอตเต้ก็พอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง
"ไม่ต้องตอบก็ได้นะ"
"ตอนนี้...สำหรับกูคิดได้แค่เพื่อนมันก็ดีแค่ไหนแล้ว" น้ำเสียงเศร้าๆ ตอบออกมา
"ก็แค่หลอกตัวเองให้คิดว่าเป็นแค่เพื่อน ลองถามใจตัวเองดูว่าความจริงแล้วคิดกับมอคค่ายังไง"
"ถ้ากูคิดไปมากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วสุดท้ายมันจบลงเหมือนเดิม คนที่ต้องทนเจ็บ ต้องทนดูคนที่ตัวเองชอบอยู่ใกล้ๆ แต่เหมือนห่างกันแสนไกล กูคงทนไม่ได้ กูไม่อยากกลับไปเจอเรื่องราวแบบเดิม"
"แต่ครั้งนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม ก็ได้นะ กูแค่อยากให้ฟังแต่เสียงหัวใจตัวเองแล้วทำตามใจตัวเองดูบ้างตอนนี้ไม่มีคำพูดของใครๆ ให้ต้องสนใจแล้ว ไม่มีเสียงนกเสียงกา ไม่มีเสียงของพวกหลังห้องคอยซุบซิบนินทาลองคิดดูดีๆ นะโอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆ"
"กูคงจะกลัวตัวเองเจ็บซ้ำอีกครั้งความคิดเลยสวนทางกับหัวใจ"
"จะกลัวอะไรครับจะเจ็บอีกกี่ครั้งก็มีกูนี่ไงที่คอยปลอบ"
"เพื่อนที่แสนดี" บอมม์พูดติดตลก
"ดีกว่านี้ก็เทวดาแล้วล่ะครับ" ลอตเต้ทำเสียงเข้มรับคำพูดของเพื่อนก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมา
ลอตเต้กลับห้องของตัวเองไปแล้วเหลือเพียงบอมม์ที่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงมองเพดานเลื่อนลอยใช้ความคิด
'นานแค่ไหนแล้วนะที่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความผิดหวังที่ก่อตัวเป็นกำแพงหนาขึ้นทุกวัน'
เสียงความคิดดังสลับไปมากับเสียงคำพูดของลอตเต้ราวเพิ่งพูดให้ได้ยินทั้งที่ผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงความคิดวนเวียนซ้ำไปมาจนเผลอหลับไป
* * * * *
ปึ๊ก
สวิตซ์ไฟเปิดขึ้นอีกครั้งร่างกายที่นอนไม่หลับดันตัวขึ้นพิงกับหัวเตียงนิ้วมือเสยผมปรกหน้าผากขึ้นไปกองรวมกันไม่เป็นทรง นิ้วมือเลื่อนหน้าจอมือถือไปมาอยู่อย่างนั้นผ่านสายตาเหม่อลอย
'บอมม์น่ะทุกวันนี้มันยังไม่เปลี่ยนใจไปจากคนที่ตัวเองชอบตั้งแต่สมัย ม.ต้นเลยนะ'
คำพูดของลอตเต้ยังดังชัดเจน แม้จะรู้ชัดว่าคำพูดนั้นต้องการส่งถึงตัวเองโดยตรงแต่เสียงของความคิดอีกส่วนก็ยังคงดังขึ้นมาขัดแย้ง
'ตอนนี้บอมม์จะยังคิดเหมือนเดิมมั้ยนะ หรือคนที่ลอตเต้พูดถึงอาจจะไม่ใช่เรา'
ภาพของบอมม์ที่กำหมัดแน่นชกเพื่อนร่วมห้องไปในวันนั้น ภาพของบอมม์ที่เริ่มทำตัวห่างเหินเหมือนคนไม่รู้จักกันทั้งที่ตนพยายามหาช่องว่างเพื่อแทรกตัวเข้าไปแต่กลับเหมือนมีกำแพงบางอย่างสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างกัน
แม้กระทั่งวันสุดท้ายของภาคเรียนกระดาษอวยพรแผ่นเล็กๆ แผ่นเดียวยังกลายเป็นลอตเต้ที่เอามาให้ ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปจากเดิมทำให้กลายเป็นความไม่มั่นใจที่ทำให้มอคค่าไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกตัวเองมากจนเกินไปเพราะความสัมพันธ์ที่ผ่านมาในสมัยมัธยมเองก็เป็นเพียงความก้ำกึ่งที่แสดงไม่ชัดเจนระหว่างคำว่าเพื่อนกับคนรัก
เพียงเพราะว่าต่างคนต่างไม่พูดอะไรที่ชัดเจน
หากตอนนี้มีคนหนึ่งอยากจะทำมันให้ชัดเจนกว่าที่เคยเป็น มอคค่าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายจะยังคิดเหมือนกันอยู่บ้างมั้ย เพราะการได้เจอกันในรั้วมหาวิทยาลัยครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจของมอคค่า
และครั้งนี้เขาจะต้องทำให้ความสัมพันธ์มันกลับมาชัดเจนมากกว่าเก่า
มอคค่านอนจมอยู่กับความคิดมากมายของตัวเองจนเผลอหลับไป