ผมเล่าหรือระบายเรื่องนี้กับคุณไม่ได้จริงๆ

การที่เรารักใครซักคนนึกเราสามารถทนกับความเจ็บปวดจากความรักที่มันล้มเหลวได้แค่ไหน สำหรับตัวผม ผมทนมันได้ตลอดชีวิต เพราะผมรักเขา รักจนสามารถทนอยู่กับความเจ็บปวดได้ ถึงจะปล่อยมือจากเขามานานนับ 10 ปี แล้ว เรื่องมันเกิดจากการที่ผมทำผิดนอกใจเขา แต่สุดท้ายก็รู้ตัวว่าเราทำผิด แต่มันหันกลับไม่ได้ ได้เเต่เก็บความรู้สึกผิดอยู่ในใจ กลับไปหาเขาไม่ได้เพราะเราก้าวมาแล้วต้องรับผิดชอบการกระทำ ชีวิตต้องไปต่อ ตัวเขาก็มีชีวิตใหม่มีคนที่รักเขา เราจะกลับไปท่วงเขาให้เขาต้องเสียใจอีกคงไม่ได้ ผมจึงได้แต่ก้มหน้าอดทน และยอมรับผลกรรมของตนเอง ช่วงที่เลิกกัน ใหม่ๆ จนถึง 4 ปีแรก ผมเสียใจแทบจะทุกวันไม่มีวันไหนเลยที่ผมมีความสุขจริงๆ ถึงจะใช้ชีวิตกับคนอื่นผมก็ได้แค่แสร้งสร้างภาพว่าผมมีความสุข แต่ลึกๆแล้วเหมือนผมอยู่ในนรก ทุกข์ทรมานกับความรู้สึกของตัวเองอย่างสาหัส จนเวลาล้วงเลยจาก 4ปี เป็น 10 ปี เวลาทำให้ผมดีขึ้น หยาบก้านกับความรู้สึกมากขึ้น อดทนกับความเจ็บปวดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แต่ในใจผมก็ยังรักเขาอยู่เสมอ ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร แต่มันอยู่กับผม ผมรักเขา ถึงแม้เราจะเหมือนตายจากกันไปแล้ว แต่ผมยังมองเขาอยู่ห่างๆ ยังพร้อมที่จะช่วยเหลือเขาในทุกสิ่งเพียงเขาเรียกร้อง แต่ผมจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยวในชีวิตเขา ในเรื่องปกติ