ภาพของกาเตรีนา สฟอซาร์ แวบเข้ามาในหัวของเอซิโอ "โธ่ ทำไมข้ายังคิดถึงนางอยู่กันนะ" ชายหนุ่มลุก ขึ้นยืน และพยายามสลัดความคิดนั้นออกจากหัว เขายังมีหน้าที่ที่ต้องทำ เพื่อปกป้องอิตาลี และภราดรแห่งมือสังหาร จากเงื้อมมือของเซซาเร บอร์เจีย และไม่มีเวลาให้เขามานั่งคิดเรื่องนั้น
"เอซิโอ ออดิทอเร่ ดา ฟิเรนเซ่" ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากเงามืดใต้ต้นแอปเปิ้ล ขณะที่เจ้าของเสียงปริศนาค่อยๆเดินออกมา เส้นผมสีแดงสดราวกับสีของลูกแอปเปิ้ลสะท้อนแสงจันทร์ดูงดงามนัก..
แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้
มือสังหารหนุ่มดึงดาบออกมาตามสัญชาตญาณ
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายปริศนาผู้นั้นรู้สึกกลัวเลย
"เจ้า..คนของเทมพลาร์งั้นรึ?"เอซิโอถามออกไป
"เทม...พลาร์..?"ชายผมแดงทวนคำคล้ายจะยั่วโมโห
เอซิโอตัดสินใจส่งดาบของเขาเข้าที่กลางอกของชายแปลกหน้า
คมดาบพุ่งเสียบหน้าอกของชายผมแดงอย่างที่ควรจะเป็น
ชายแปลกหน้าหัวเราะออกมาพร้อมเลือดสีแดงสดที่ทะลักออกจากปาก
"เจ็บใช้ได้เลย.. สมกับที่เป็นยอดมือสังหารแห่งอิตาลี"ชายผมแดงพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เจ้า...เป็นใครกันแน่?"เอซิโอถามในขณะที่ก้าวถอยหลังออกมาช้าๆ ปลายนิ้วของมือสังหารหนุ่มวางอยู่บนกลไลของใบมีดลับที่เป็นไพ่ตายของเขา
"วางใจเถอะ ฉันอยู่ข้างเดียวกับนาย" ชายแปลกหน้าพูดราวกับรู้ทัน
ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน นัยน์ตาสีแดงสดไม่ต่างกับสีผมของชายแปลกหน้า กำลังล้วงลึกเข้าไปภายในดวงตาของเอซิโอ
"ชื่อของฉันคือ..'เชียร'.."
ดาบที่เสียบอกของชายผมแดงอยู่ถูกดึงออกมาด้วยมือของเจ้าตัวเองก่อนส่งคืนให้เอซิโอ มือสังหารหนุ่มรีบกระชากมาอย่างไม่ไว้วางใจ
แล้วเค้าก็สังเกตเห็น บาดแผลบนหน้าอกของเชียรหายไป เหลือไว้เพียงคราบเลือดที่เลอะบนชุดสูทสีขาวของเขาเท่านั้น
"ทำ...ไม..?"
เชียรหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"หึ ..ก็เพราะว่า.."เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มซ้ายของเอซิโอก่อนลูบไล้ไปตามไรหนวดบางๆของมือสังหารหนุ่ม
เอซิโอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของมือข้างนั้น
"ชั้น..คือพระเจ้า"
สติของเอซิโอวูบลงไปในทันที
เขาจึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มของเชียร
น้ำตาของชายหนุ่มไหลออกมา ด้วยความดีใจ พร้อมกับรอยยิ้มน่าขนลุก
"มันจะต้องสนุกแน่ๆ นายว่างั้นมั้ย..การิน?"
ชายผมแดงหันไปพูดกับอากาศข้างๆตัวเขา
"เฮอะ! แล้วชั้นจะรอดูจุดจบของเรื่องนี้" เสียงปริศนาดังขึ้น แต่คงดังไม่เท่ากับเสียงหัวเราะของเชียร ที่ดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา...
ให้คำแนะนำหน่อยคร้าบบบ~~~
"เอซิโอ ออดิทอเร่ ดา ฟิเรนเซ่" ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากเงามืดใต้ต้นแอปเปิ้ล ขณะที่เจ้าของเสียงปริศนาค่อยๆเดินออกมา เส้นผมสีแดงสดราวกับสีของลูกแอปเปิ้ลสะท้อนแสงจันทร์ดูงดงามนัก..
แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้
มือสังหารหนุ่มดึงดาบออกมาตามสัญชาตญาณ
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายปริศนาผู้นั้นรู้สึกกลัวเลย
"เจ้า..คนของเทมพลาร์งั้นรึ?"เอซิโอถามออกไป
"เทม...พลาร์..?"ชายผมแดงทวนคำคล้ายจะยั่วโมโห
เอซิโอตัดสินใจส่งดาบของเขาเข้าที่กลางอกของชายแปลกหน้า
คมดาบพุ่งเสียบหน้าอกของชายผมแดงอย่างที่ควรจะเป็น
ชายแปลกหน้าหัวเราะออกมาพร้อมเลือดสีแดงสดที่ทะลักออกจากปาก
"เจ็บใช้ได้เลย.. สมกับที่เป็นยอดมือสังหารแห่งอิตาลี"ชายผมแดงพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เจ้า...เป็นใครกันแน่?"เอซิโอถามในขณะที่ก้าวถอยหลังออกมาช้าๆ ปลายนิ้วของมือสังหารหนุ่มวางอยู่บนกลไลของใบมีดลับที่เป็นไพ่ตายของเขา
"วางใจเถอะ ฉันอยู่ข้างเดียวกับนาย" ชายแปลกหน้าพูดราวกับรู้ทัน
ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน นัยน์ตาสีแดงสดไม่ต่างกับสีผมของชายแปลกหน้า กำลังล้วงลึกเข้าไปภายในดวงตาของเอซิโอ
"ชื่อของฉันคือ..'เชียร'.."
ดาบที่เสียบอกของชายผมแดงอยู่ถูกดึงออกมาด้วยมือของเจ้าตัวเองก่อนส่งคืนให้เอซิโอ มือสังหารหนุ่มรีบกระชากมาอย่างไม่ไว้วางใจ
แล้วเค้าก็สังเกตเห็น บาดแผลบนหน้าอกของเชียรหายไป เหลือไว้เพียงคราบเลือดที่เลอะบนชุดสูทสีขาวของเขาเท่านั้น
"ทำ...ไม..?"
เชียรหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"หึ ..ก็เพราะว่า.."เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มซ้ายของเอซิโอก่อนลูบไล้ไปตามไรหนวดบางๆของมือสังหารหนุ่ม
เอซิโอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของมือข้างนั้น
"ชั้น..คือพระเจ้า"
สติของเอซิโอวูบลงไปในทันที
เขาจึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มของเชียร
น้ำตาของชายหนุ่มไหลออกมา ด้วยความดีใจ พร้อมกับรอยยิ้มน่าขนลุก
"มันจะต้องสนุกแน่ๆ นายว่างั้นมั้ย..การิน?"
ชายผมแดงหันไปพูดกับอากาศข้างๆตัวเขา
"เฮอะ! แล้วชั้นจะรอดูจุดจบของเรื่องนี้" เสียงปริศนาดังขึ้น แต่คงดังไม่เท่ากับเสียงหัวเราะของเชียร ที่ดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา...