แม่ดูถูกลูก

ตอนเด็กๆเราก็ติดแม่ ตามแม่ไปทุกที่ ไม่เคยเหนื่อย แต่พอโตขึ้นเรียนหนักขึ้น แม่ก็ไม่เข้าใจเรา แม่ไม่เคยสนับสนุนในสิ่งที่เราชอบ ตอนเด็กๆเราได้รางวัลบ่อยมาก แข่งนั่นแข่งนี่ เอารางวัลมาให้แม่ แม่ก็ไม่เคยสนใจเลย ไม่เคยชมเราเลย เวลามีเรื่องเรียนที่มหาลัยก็อยากจะเล่าให้แม่ฟัง อยากมาปรึกษาแม่ว่าเหนื่อยบ้าง เรื่องเพื่อนบ้าง แต่แม่ก็บอกเพราะโง่อะดิ คนอื่นเขาฉลาด ตอนนี้ใกล้จะเรียนจบแล้วยังไม่มีสิทธิ์ออกเสียงอะไรเลย ต้องตามแม่ตลอด เราช่วยแม่ขายของที่ตลาด แม่ก็จะพูดดีกับลูกค้ามากๆ แต่กับเรา นี่นะเรียงของยังไม่รู้เรื่องเลย คือ เราก็ทำงานตามที่เราทำปกติ  แค่จัดร้านจัดของแม่ยังต้องคอยบอก เรารู้สึกอึดอัดมากๆ เหมือนแม่ดูถูกเรา แม่แคร์คนอื่นมากกว่า ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเข้าขั้นซึมเศร้าแล้ว ปรึกษาใครไม่ได้ เพื่อนก็มี แต่เพื่อนก็ช่วยเราไม่ได้มาก เดี๋ยวนี้ข้าวก็ไม่ค่อยอยากกิน ชอบปิดไฟอยู่แต่ในห้อง ไม่ค่อยพูดค่อยคุย ต่างจากตอนเด็กๆมาก ตอนเด็กๆเพื่อนเยอะ มีความสุข แต่พอโตเราก็อยากเห็นครอบครัวสำคัญกว่า แต่มันก็ไม่ใช่ บางทีก็คิดอยากตาย บางทีก็อยากออกไปเช่าหออยู่คนเดียว ควรทำยังไงดีคะ